«Είναι 9 ετών. Εννέα χρόνων και έχει ήδη μάθει να νιώθει πώς είναι να γίνεται η καρδιά σου κομμάτια από την αγένεια του κόσμου. Ήδη γνωρίζει πώς είναι να σε κοροϊδεύουν για το σώμα σου, για τα ρούχα σου, το πρόσωπό σου ή την οικογένειά σου.
Της λένε ότι είναι πολύ χαζή, πολύ χοντρή και άσχημη, πολύ άγρια, πολύ αδέξια… Δεν την καλούν πουθενά, επειδή δεν είναι αρκετά όμορφη, αδύνατη, χαρούμενη, από ευκατάστατη οικογένεια, αστεία και δεν αρέσει γενικότερα.
Αυτά τα λόγια δεν με πληγώνουν εμένα, γιατί ξέρω ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Ξέρω ότι είναι αρκετή σε όλα. Αυτό που με πληγώνει είναι το γεγονός ότι αυτά τα λόγια πονούν εκείνη. Με σκοτώνει να πιστεύει ό,τι της λένε οι άλλοι αντί για τη μαμά της που ξέρει καλύτερα. Και για αυτό, φίλοι μου θα πρέπει να μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας.
Αυτά τα παιδιά μας παρακολουθούν. Μαθαίνουν πώς να αγαπούν τους εαυτούς τους, παρακολουθώντας πώς αγαπάμε εμείς οι γονείς τον εαυτό μας. Δεν μπορούν να μας ακούσουν να τους λέμε, ότι είναι μια χαρά και καλοί σε όλα, επειδή είναι απασχολημένα στο να μας ακούν να μισούμε τους εαυτούς μας.
Υπόσχομαι να σβήσω αυτό το μίσος από τη ζωή μου. Υπόσχομαι να μάθω να εκτιμώ ποια είμαι. Θα με αγαπώ, επειδή αγαπώντας εμένα είναι ο μόνος τρόπος να μάθω και στην κόρη μου να αγαπά τον εαυτό της.
Εάν σας τύχει κάτι τέτοιο, είναι επειδή αντικατοπτρίζεται στα παιδιά σας η δική σας μάχη. Είμαι μαμά μίας κόρης και η ιστορία μας δεν είναι μοναδική στον κόσμο. Είναι η ιστορία κάθε μητέρας και της κόρης που μεγαλώνει».
Πηγή: Love What Matters
