Γράφει η δημοσιογράφος, μαμά 2 παιδιών και προσφάτως χήρα Elaine Roth
«Εδώ και χρόνια τα παιδιά μου τσακώνονται μεταξύ τους αναφορικά με το ποιο αγαπώ περισσότερο. Τη μία μέρα, η κόρη μου είναι σίγουρη ότι αγαπημένος μου είναι ο γιος μου και την άλλη ο γιος μου βουλιάζει το πρόσωπό του στα μαξιλάρια καθώς πιστεύει, ότι αγαπώ περισσότερο την αδερφή του. Κάθε φορά τα διαβεβαιώνω, ότι αγαπώ και τα δύο το ίδιο. Αναγνωρίζω, ότι έχουν διαφορετικές δυνατότητες και τις αποδέχομαι, αλλά αναφορικά με την αγάπη, έχουν και οι δύο το ίδιο μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου.
Αυτός είναι και ο λόγος που όταν με πλησίασαν, ένα ηλιόλουστο απόγευμα πριν από λίγο καιρό, αφού είχαν παίξει τα δυο τους για μερικές ώρες, και ενώ εγώ δούλευα στον υπολογιστή μου μερικά μέτρα μακριά τους, περίμενα να ακούσω ξανά μία αντίστοιχη γκρίνια (ή να μου πουν ότι πεινάνε ή να με ρωτήσουν αν είχε έρθει η ώρα που θα μπορούσαν να δουν τηλεόραση). Αυτό, όμως, που τελικά μου είπαν, ‘χτύπησε’ μία από τις πιο ευαίσθητες, αν και καλά κρυμμένες, χορδές των ενοχών μου ως μαμά…
Μου είπαν: ‘Αγαπάς τον υπολογιστή σου περισσότερο από εμάς’.
Άουτς.
Πήρα το βλέμμα μου από το λάπτοπ μου, το οποίο ήταν ανοιχτό σε τρία διαφορετικά αρχεία και περίπου 18 tabs και τους είπα πως φυσικά και δεν αγαπώ τον υπολογιστή μου περισσότερο από τα παιδιά μου.
‘Μα είσαι συνέχεια εκεί’, μου απάντησαν. ‘Δεν παίζεις μαζί μας! Όλο δουλεύεις!’
Ένα ακόμα χτύπημα στην ευαίσθητη χορδή των μητρικών ενοχών.
Τα διαβεβαίωσα, ότι ήταν ο κόσμος μου, ότι τα αγαπούσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και, φυσικά, άρχισαν να μου ζητούν σνακ και να δουν τηλεόραση. Τα άφησα. Όταν έβαλαν ταινία και ησύχασαν, κάθισα λίγες στιγμές μόνη μου, κοιτάζοντας την οθόνη που είχε σβήσει.
Προφανώς δεν αγαπώ τον υπολογιστή περισσότερο από τα παιδιά μου, αλλά είμαι σίγουρη ότι εκείνα νιώθουν έτσι. Πριν την πανδημία, τη δουλειά στον υπολογιστή την έκανα τις ώρες που ήταν στο σχολείο ή όταν είχαν δραστηριότητες ή βρίσκονταν σε σπίτια φίλων. Από τότε που αρχίσαμε να περνάμε όλον αυτόν τον χρόνο στο σπίτι, ζώντας σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχουν έρθει τα πάνω-κάτω, τα παιδιά με βλέπουν διαρκώς σε έναν υπολογιστή.
Αυτό σημαίνει, ότι αντί να τα πηγαίνω στις απογευματινές τους δραστηριότητες, ακούγοντας τα νέα της ημέρας ή αντί να ασχολούμαι με τα μαθήματά τους, τους λέω απλά να με αφήσουν ήσυχη και αφοσιώνομαι πλήρως σε μία οθόνη.
Σίγουρα μέρους αυτού του χρόνου το περνάω για να οργανώσω τα μαθήματά τους, όμως, η αλήθεια είναι, ότι έχω φορτώσει τον εαυτό μου και με παραπάνω δουλειά από ό,τι συνήθως, η οποία με αναγκάζει να περνώ περισσότερο χρόνο στον υπολογιστή. Όχι, όμως, επειδή τον αγαπώ περισσότερο από τα παιδιά μου, αλλά επειδή το να δουλεύω, είναι ο μόνος τρόπος να κάνω ένα διάλειμμα από το να είμαι αποκλειστικά και μόνο μαμά.
Βλέπετε, δεν έχω σύντροφο για να αναλάβει και εκείνος λίγο από τον ρόλο του γονιού, να τους διαβάσει ένα παραμύθι το βράδυ ή να τους ετοιμάσει το κολατσιό του σχολείου. Δεν υπάρχει κάποιος να τους ετοιμάσει βραδινό, την ώρα που εγώ θα μπω να κάνω ένα μπάνιο για να χαλαρώσω. Είμαι μόνη μου. Με δύο παιδιά. Στην πανδημία.
Δύο παιδιά που ‘παλεύουν΄ με τα online μαθήματα, όπως τα περισσότερα παιδιά του κόσμου. Που τους λείπουν οι φίλοι τους και τα χόμπι τους και η φυσιολογική τους ζωή. Χρειάζονται, λοιπόν, όλα αυτά που κάθε παιδί χρειάζεται, αλλά και πολλά περισσότερα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Και σίγουρα χρειάζονται από εμένα αυτή τη στιγμή να είμαι περισσότερο μαμά.
Αυτό είναι, όμως, κάτι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις για ατελείωτες συνεχόμενες ώρες…
Έτσι βουτάω στη δουλειά μου, προσπαθώντας να εναλλάξω λίγο τους ρόλους και ελπίζοντας, ότι όχι μόνο τα παιδιά μου καταλαβαίνουν για ποιο λόγο δουλεύω, αλλά και ότι βλέποντάς με θα καλλιεργήσουν και εκείνα μια εργασιακή ηθική. Θα καταλάβουν πόσος κόπος χρειάζεται, για να μπορούμε να απολαμβάνουμε όλα αυτά τα αγαθά που έχουμε και για να πετύχουμε τους στόχους μας.
Η φράση, ωστόσο ‘αγαπάς τον υπολογιστή σου περισσότερο από εμάς’ έμεινε μέσα μου και συνέχισε να κάνει ηχώ για πολλές ημέρες.
Προφανώς κάπου έχασα την ισορροπία. Προφανώς, όταν ο ρόλος της μαμάς με κούρασε λίγο παραπάνω, να τον εγκατέλειψα λίγο πιο γρήγορα… Ίσως απλά, να έπρεπε να είμαι λίγο πιο ειλικρινής με τα παιδιά μου και να τους πω, ότι χειάζομαι λίγο χρόνο να ‘ξεφύγω’ (είστε στον υπολογιστή είτε με ένα βιβλίο), γιατί είμαι άνθρωπος που χρειάζεται κάποιες στιγμές να μην έχει κανέναν ρόλο, ούτε της μαμάς ούτε της εργαζόμενης, και απλά να υπάρχει… Γιατί όση αξία έχει, να μάθουν τα παιδιά μας να είναι εργατικά και να προσπαθούν διαρκώς για να πετύχουν τους στόχους τους, άλλο τόσο σημαντικό είναι να μάθουν πώς να παίρνουν ανάσες και να δίνουν χώρο και χρόνο στο παρόν. Φαίνεται, πως τις τελευταίες ημέρες εγώ το ξέχασα αυτό…
Έτσι, εκείνη την ημέρα, άφησα την οθόνη του υπολογιστή σβηστή. Αποποιήθηκα κάθε ρόλο (και της μαμάς και της εργαζόμενης), πήρα και εγώ μερικά σνακ και κάθισα δίπλα στα παιδιά μου, βλέποντας μαζί τους τηλεόραση.
Μπορεί, βέβαια, απλά τα παιδιά μου να είναι εντελώς χειριστικά και να ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να μου πουν για να με κάνουν να δεχτώ να φάνε πατατάκια και να δουν τηλεόραση.
Ή μπορεί απλά, να ισχύουν και τα δύο…»
Πηγή: scarymommy.com
