Κανένας γονιός δεν θέλει να πληγώσει το παιδί του. Κι όμως, στην καθημερινότητα, μέσα στην κούραση και την πίεση, λέμε φράσεις που φαίνονται «αθώες», αλλά αφήνουν αποτύπωμα στην ψυχολογία του παιδιού.
Τα παιδιά δεν ακούν μόνο τα λόγια μας. Τα νιώθουν.
Και πολλές φορές, πίσω από μια φράση που για εμάς δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, εκείνα μπορεί να καταλάβουν κάτι πολύ πιο βαθύ.
«Μην κλαις, δεν είναι τίποτα»
Για ένα παιδί, αυτό που νιώθει είναι σημαντικό. Όταν του λέμε ότι «δεν είναι τίποτα», ουσιαστικά ακυρώνουμε το συναίσθημά του. Αντί γι’ αυτό, μπορούμε να πούμε:
«Σε βλέπω στεναχωρημένο, θέλεις να μου πεις τι έγινε;»
«Είσαι κακό παιδί»
Τα παιδιά δεν είναι «καλά» ή «κακά». Οι συμπεριφορές τους είναι. Όταν βάζουμε ταμπέλες, επηρεάζουμε την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους.
«Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν τον αδερφό σου;»
Οι συγκρίσεις πληγώνουν και δημιουργούν ανασφάλεια. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και χρειάζεται να νιώθει ότι το αποδέχονται γι’ αυτό που είναι.
«Σταμάτα τώρα!»
Οι απότομες εντολές χωρίς εξήγηση μπορεί να φέρουν αντίδραση αντί για συνεργασία. Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση, όχι μόνο εντολές.
«Με απογοήτευσες»
Αυτή η φράση φορτώνει το παιδί με ενοχές. Καλύτερα να εστιάσουμε στη συμπεριφορά και όχι στο συναίσθημα που μας προκάλεσε.
«Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι»
Ο φόβος είναι πραγματικός για το παιδί, ακόμη κι αν για εμάς φαίνεται μικρός. Χρειάζεται κατανόηση, όχι ακύρωση.
«Άσε, θα το κάνω εγώ»
Όταν το λέμε συχνά, το παιδί αρχίζει να πιστεύει ότι δεν μπορεί. Και έτσι χάνει την αυτοπεποίθησή του.
Τι χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά
Δεν χρειάζονται τέλειους γονείς.
Χρειάζονται γονείς που:
- τα ακούν
- τα καταλαβαίνουν
- τα αποδέχονται
Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε χτίζουν τον εσωτερικό τους κόσμο.
Και αυτός ο κόσμος θα τα ακολουθεί για μια ζωή.
Διαβάστε επίσης:
3 tips ειδικών για να δείχνει η μύτη σας πιο όμορφη χωρίς επέμβαση
Τι συμβαίνει στο σώμα σου αν γυμνάζεσαι μόνο 15 λεπτά τη μέρα
