Ένα κείμενο που εξοργίζει και συγκινεί παράλληλα έπεσε στην αντίληψή μας. Σκεφτήκαμε να το μοιραστούμε μαζί σας, καθώς εκφράζει αλήθειες με τις οποίες πολλοί μπορεί να ταυτιστούν.
Μια μητέρα γράφει για το πώς βίωσε το παιδί της – το οποίο διαγνώστηκε με δυσλεξία – τα σχολικά του χρόνια στο νησί μας. Τι συνέβη στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και τι ανακάλυψε λίγο πριν φοιτήσει το παιδί στο Λύκειο;
Είναι αυτή η πραγματικότητα στα σχολεία μας;
Διαβάστε τα όσα έγραψε
«Για όλους εσάς που κατηγορείται τους γονείς γιατί δεν είναι στο πλευρό σας διαβάστε την ποιο κάτω ιστορία και θα καταλάβετε!
Ο γιος μου πηγαίνει πρώτη τάξη του δημοτικού και παρουσιάζει στοιχεία ελλειμματικής προσοχής και μαθησιακά προβλήματα.
Απευθύνομαι στην υπηρεσία εκπαιδευτικής ψυχολογίας για να γίνει ατομική παραπομπή για διάγνωση.
Η διάγνωση είναι δυσλεξία.
Η εκπαιδευτική ψυχολόγος μου προτείνει να φεύγει από την τάξη και να κάνει μάθημα κάποιες ώρες με την δασκάλα ειδικής αγωγής και να τον παίρνω στο τμήμα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.
Αρχίζουν τα παιδιά να τον ρωτούν: “Γιατί φεύγεις από την τάξη μια φορά την εβδομάδα την ίδια ώρα;” και να τον κοροϊδεύουν.
Και το παιδί μου να αρχίζει να εκνευρίζεται γιατί μια φορά την εβδομάδα τον παίρνω από το σχολείο φωνάζοντας μου “γιατί εμένα να με αντιμετωπίζουν με αυτό τον τρόπο”.
Και εσύ να προσπαθείς να του εξηγήσεις ότι “είναι για το καλό σου”.
Τελειώνει με χίλια βάσανα το Δημοτικό!
Αρχίζει η φοίτηση του στο γυμνάσιο.
Αρχίζουν οι διακρίσεις.
- Να φεύγει από την τάξη και να κάνει στήριξη σε άλλη αίθουσα.
- Στις τελικές εξετάσεις να αναφέρονται τα ονόματα τους στις σχολικές πινακίδες και να υποχρεώνεται να παρακαθίσουν το ίδιο γραπτό με τους υπόλοιπους
- Να τον προσβάλουν για το μαθησιακό και νοητικό του επίπεδο.
- Να ρωτά αρκετούς καθηγητές να του εξηγήσουν κάτι που δεν κατάλαβε και να κάνουν πως δεν άκουσαν και να συνεχίζουν το μάθημα τους ανενόχλητοι.
- Αρκετοί καθηγητές να του φωνάζουν την ώρα του μαθήματος ότι δεν είναι συγκεντρωμένος και να ακούσουν οι υπόλοιποι μαθητές κτλ.
Αναγκάζομαι να επικοινωνήσω με την εκπαιδευτική ψυχολόγο του γυμνασίου για δεύτερη φορά. Για να αντιμετωπίσουμε τα πιο πάνω προβλήματα του παιδιού μου και ενημερώνω και τον ΣΕΑ.
Κλείνουμε ραντεβού στο γραφείο της για να της μιλήσω για τους προβληματισμούς μου και τις ανησυχίες μου.
Μου υπόσχεται ότι θα τον επισκεφθεί.
Τα προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να τον επισκέπτεται. Της τηλεφωνώ και της λέω: “Πότε θα τον επισκεφθείς;”. Μου λέει “τον επισκέφθηκα”.
Ρωτώ το παιδί μου αν τον επισκέφτηκε και μου έλεγε ότι δεν με επισκέφθηκε καμία ψυχολογος.
Επισκέπτομαι το σχολείο για να το αναφέρω στο ΣΕΑ και στον διευθυντή και μου λένε ότι ο γιος σου σου λέει ψέματα και είναι το ξέσπασμα της εφηβείας,αρχίζουν οι έντονοι μου προβληματισμοί ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.
Τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν.
Στις ιδιωτικές μας συζήτησης μου έλεγε ότι το σχολείο είναι ένας αφιλόξενος χώρος για εμάς τα παιδιά και άρχισε να απομακρύνεται από το εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και από εμάς τους γονείς.
Κάθε βράδυ έψαχνα να τον βρω αφήνοντας την κόρη μου στην επιμέλεια της μητέρας μου γιατί η φύση της δουλειάς του άντρα μου δεν του το επέτρεπε.
Καθόμουν τα πρωινά να διαβάσω εγώ τα μαθήματα του για να μπορώ να τον βοηθω στην κατοικούν εργασία του.
Αντιλαμβανόμουν ότι ένιωθε μειονέκτημα προς τα άλλα παιδιά.
Τελείωσε το γυμνάσιο.
Φοίτηση στο λύκειο.
Επισκέπτομαι το λύκειο για να ενημερώσω ότι έχει δυσλεξία και ελλειμματική προσοχή, επισκέπτομαι και την ΣΕΑ και για καλή μου τύχη το παιδί μου στεκόταν έξω από την πόρτα της και με ρώτησε αν στο προηγούμενο σχολείο τον επισκέφτηκε εκπαιδευτικός ψυχολόγος και απάντησα “ναι”.
Την ρωτώ αν μπορεί να τον επισκεφθεί εκπαιδευτικός ψυχολόγος και μου δίνει κάποιο έντυπο. Απόρησα και την ρώτησα τι είναι αυτό το έντυπο και μου απαντά ότι για να γίνει ατομική παραπομπή στην υπηρεσία εκπαιδευτικής ψυχολογίας πρέπει να το υπογράψεις εσύ και ο σύζυγός σου διαφορετικά δεν μπορεί να τον επισκεφθεί.
Απόρησα γιατί δεν μου δόθηκε το έντυπο αυτό όταν φοιτούσε στο Γυμνάσιο, για να δω αν τον επισκέφτηκε στο γυμνάσιο αποφασίζω να πάρω το παιδί μου στο γραφείο της για να δω αν την αναγνωρίζει τον ρώτησα μπροστά της αν τον έχει επισκεφθεί και μου απάντησε ποτέ δεν με επισκέφθηκε στα τρία χρόνια φοίτησης μου, έπαθα σοκ.
Η διεύθυνση του λύκειο με παρακαλούσε να μην κάνω γραπτή καταγγελία στο υπουργείο Παιδείας και πολιτισμού γιατί θα την απολύσουν εννοείται ότι έκανα γραπτή καταγγελία στο υπουργείο Παιδείας και αντί να την απολύσουν την έκαναν μετάθεση.
Τελικά θύμα στην όλη υπόθεση το παιδί μου…».
Δείτε εδώ το αρχικό post που ανεβηκε στη Facebook σελίδα “Όσα συμβαίνουν στην Κύπρο”.
