Είναι το πρώτο ελληνόφωνο παραμύθι για παιδιά από 8-12 ετών που πραγματεύεται ζητήματα ταμπού, που εγείρουν διαλόγους: την ομοφυλοφιλία, την ομοφοβία, την υιοθεσία παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια.
«Το αλλιώτικο μυαλοκούτι του Αλέξανδρου» πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που έχει δύο μπαμπάδες και μας αφορά όλους: από τα παιδιά, τους γονείς και το σχολείο μέχρι την κοινωνία και την πολιτεία.
Ένα παιδί που μπαίνει στο περιθώριο λόγω της διαφορετικότητάς του, κάθεται μόνο, με την απομόνωση και τον στιγματισμό λόγω των στερεοτύπων να αγκυλώνουν.
Η συγγραφέας του παραμυθιού, Μαίριλυν Ζαννέτου, μίλησε στο Infokids.cy για το παραμύθι της, την έμπνευσή της, αλλά και την ελπίδα να ανοίξουν περισσότερα «μυαλοκούτια» στο μέλλον.
Ποιο ήταν το κίνητρό σας για να γράψετε αυτό το υπέροχο παραμύθι;
Ήταν οι αληθινές ιστορίες παιδιών που έτυχε να γνωρίσω κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Τα παιδιά αυτά, που απέκλιναν από την πεπατημένη, χαράχτηκαν στο μυαλό μου. Για χρόνια με τριβέλιζαν οι ιστορίες τους, όπως αυτά μου τις είχαν εξομολογηθεί.
Η έμπνευσή μου για να δημιουργηθεί ο Αλέξανδρος, ο κεντρικός ήρωας του παραμυθιού, ήταν ένα παιδάκι, τότε, 8 ετών. Το αγοράκι αυτό, δεν είχε τα τυπικά χαρακτηριστικά των υπόλοιπων συμμαθητών του. Του άρεσε να φτιάχνει μαθηματικά προβλήματα με μωβ και ροζ περούκες και χόρευε ασταμάτητα. Ήταν πολύ γλυκός και δημιουργικός. Είχαμε, τότε, συνδεθεί πάρα πολύ. Με την πάροδο του χρόνου, μου είχε αποκαλύψει ότι στο σπίτι υπήρχε μια κόντρα με τους γονείς του και κυρίωςμε τον μπαμπά του, γιατί αυτός ήθελε να ασχολείται με θέματα που στερεοτυπικά τον καθιστούσαν πιο «θηλυπρεπή» και οι γονείς του αντιδρούσαν αρνητικά, θύμωναν και τον απέτρεπαν.
Το αγοράκι αυτό μαζί με άλλα παιδιά που ακολούθησαν στην πορεία της καριέρας μου, μου έδωσαν το κίνητρο να γράψω το παραμύθι αυτό, με τη συγκεκριμένη θεματική. Τότε, δεν ήμουνα σίγουρη πώς έπρεπε να τους «συμπαρασταθώ», αλλά στην πορεία αποφάσισα ότι ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να αφορά σε όλα τα παιδιά που νιώθουν ότι αποκλίνουν από μια πεπατημένη και δεν γίνονται αποδεκτά. Ήθελα, μεταξύ άλλων, διαβάζοντας το, κάποια παιδιά να νοιώσουν την αίσθηση του «ανήκειν» και της ταύτισης.
Πόσοι «Αλέξανδροι» μπορεί να βιώνουν bullying μέσα στο σχολικό περιβάλλον λόγω της διαφορετικότητάς τους και να μην το έχει αντιληφθεί κανείς;
Αμέτρητοι. Πολλά θύματα εκφοβισμού (bullying), περνούν σιωπηλά το μαρτύριό τους χωρίς κανένας να γνωρίζει τι τους συμβαίνει.
Ακόμα και εμείς, ως δάσκαλοι, δεν αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει.
Το τι βιώνουν δεν γίνεται αντιληπτό, πολλές φορές, ούτε και από μέλη του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.
Ούσα και η ίδια εκπαιδευτικός, πιστεύετε ότι θα μπορούσε το σχολείο να συμβάλει στην εξάλειψη αυτών των στερεοτύπων; Έχουν γίνει βήματα;
Σαφέστατα, το σχολείο, μπορεί να συμβάλει στην εξάλειψη των στερεοτύπων. Συγκεκριμένα, στο κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα, έχει γίνει μια πολύ οργανωμένη προσπάθεια τα τελευταία 10 χρόνια, με την εισαγωγή του μαθήματος “Αγωγή Ζωής”, στο αναλυτικό πρόγραμμα.
Το μάθημα αυτό, ανάμεσα σε άλλα, δίνει την ευκαιρία στον εκάστοτε διδάσκοντα, να δουλέψει με τα παιδιά του/της σε θέματα φυλετικών διακρίσεων, θέματα που αφορούν σε πολιτικούς πρόσφυγες, θέματα σεβασμού σε άτομα με κινητικές δυσκολίες, νοητική στέρηση, αναπηρίες, σε θέματα που άπτονται με το φύλο κ.α.
Ο κύριος ένοχος για την ύπαρξη του ρατσισμού είναι η εκάστοτε κοινωνία μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των προτύπων που αναδεικνύονται μέσα από αυτά. Ο ρατσισμός μπορεί να εξαλειφθεί με τη γνώση που αποκτάται μέσα από το διάβασμα και με σωστή παιδεία.
Μπορεί το «Αλλιώτικο μυαλοκούτι του Αλέξανδρου» να ανοίξει κι άλλα «μυαλοκούτια» στο μέλλον;
Αυτός είναι ο ευσεβής μου πόθος. Στο «Το Αλλιώτικο μυαλοκούτι του Αλέξανδρου» παρουσιάζονται και οπτικοποιούνται τα ενδιαφέροντα, οι αρέσκειες και οι πεποιθήσεις και ο κάθε αναγνώστης/στρια ανακαλύπτει ότι το φύλο δεν είναι ταυτόσημο με συγκεκριμένα νοητικά σχήματα. Αντιθέτως, τα όνειρα, τα νοητικά σχήματα και τα ενδιαφέροντα δεν έχουν φύλο και είναι ελεύθερα για τον κάθε άνθρωπο.
Επιπλέον παρουσιάζεται και μια άλλη μορφή οικογένειας, αυτή του ομόφυλου ζευγαριού. Ο όρος «οικογένεια», στις μέρες μας, ιδανικά, πρέπει να ξεφεύγει από τις κλασικές πατριαρχικές ή μητριαρχικές δομές που επικρατούσαν. Γι’ αυτό και πλέον υπάρχουν οι οικογένειες με μπαμπά, μαμά, παιδιά, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι οικογένειες διαζευγμένων γονέων, οι οικογένειες με άτομα του ιδίου φύλου, οικογένειες που συμπεριλαμβάνουν και ζώα, οικιακές βοηθούς, παππούδες, γιαγιάδες κ.ο.κ.
Συνεπώς, μέσα από τις εικόνες του παραμυθιού, τα μυαλοκούτιατων αναγνωστών μπορούν να προσθέσουν στα στοιχεία τους και την οικογένεια με άτομα του ιδίου φύλου και δει δύο μπαμπάδων.
Η υφιστάμενη βιβλιογραφία στα θέματα γονεϊκότητας, δεν έχει καταφέρει να προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά ενός καλού γονέα. Από καταβολής κόσμου, εκατομμύρια ζεύγη ανθρώπων,γίνονται γονείς. Κάποιοι γονείς αποκαλούνται καλύτεροι από άλλους με διάφορα κριτήρια που τίθενται από την εκάστοτε κοινωνία που επιλέγει να λειτουργήσει ως κριτής.
Εάν ορίσουμε ένα καλό γονέα ως ένα άτομο που ενδιαφέρεται για το παιδί/α του, αφιερώνει τον απαραίτητο χρόνο, τα φροντίζει, τα αγαπά και μεριμνά για το συμφέρον τους, τότε θεωρώ πως μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες, μια οικογένεια με δύο μαμάδες ή μια οικογένεια με ένα γονιό μπορούν να αποτελέσουν υγιείς και λειτουργικές μορφές οικογένειας. Ένας γονέας μπορεί να είναι είτε περισσότερο επαρκής είτε λιγότερο επαρκής, ασχέτως σεξουαλικού προσανατολισμού.
Συνεπώς, θεωρώ, ότι δύο γονείς του ιδίου φύλου μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί χωρίς να του δημιουργήσουν συγκεκριμένα προβλήματα. Εάν είναι σε θέση να του προσφέρουν ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον αγάπης, τότε, έχουν ήδη πετύχει αρκετά. Δυστυχώς, επειδή οι διάφορες κοινωνίες δεν είναι ακόμα έτοιμες να δεχτούν τη διαφορετικότητα στο σεξουαλικό προσανατολισμό και την υιοθεσία/τεκνοθεσία, ευελπιστώ ότι «Το αλλιώτικο μυαλοκούτιτου Αλέξανδρου» θα προσθέσει ένα μικροσκοπικό λιθαράκι στη διεύρυνση των απανταχού μυαλοκουτιών που θα κληρονομήσουν τον κόσμο μας.
Λίγα λόγια για την συγγραφέα
Η Μαίριλυν Ζαννέτου είναι εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1985 και μεγάλωσε στην Κύπρο. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, με πρώτο πτυχίο στις Επιστήμες της Αγωγής – Δημοτική Εκπαίδευση και στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο King’s College London. Στο παρόν στάδιο είναι διδάκτορας Εκπαιδευτικής Ηγεσίας.
Τα τελευταία χρόνια εργάζεται σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με τη συγγραφή, τη γυμναστική και επιδιώκει να ταξιδεύει αρκετά συχνά για να αποκομίζει εμπειρίες και να γεμίζει εικόνες.
