Τι θα κάνατε, αν το 4χρονο αγοράκι σας σάς ζητούσε να φορέσει στο σχολείο φορεματάκι. Μία μαμά περιγράφει την δική της εμπειρία με τον γιο της και στέλνει ένα δυνατό μήνυμα.
«Την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος μου, ήξερα, ότι θα έκανα τα πάντα για εκείνον. Θα έδινα αγώνα για εκείνον, για να είναι ο εαυτός του. Να διασφαλίσω, ότι θα μεγαλώσει, θα αγαπηθεί και θα γίνει αποδεκτός, ό,τι και να συμβεί.
Στην αρχή ήταν απλά μικρά πραγματάκια, όπως νύχια, γκλίτερ, λουλούδια, ροζ και μωβ. Μετά ήρθαν τα ρούχα. Ο μικρός μου γιος, ο Λέβι, με παρακάλεσε να φορέσει φορεματάκι στο σχολείο για λίγο. Τότε μία μέρα γύρισε από το σχολείο κλαίγοντας, γιατί ήθελε πάρα πολύ να φορέσει.
Έτσι, τον άφησα να δοκιμάσει ένα από τα φορέματα της αδελφής του και του είπα να διαλέξει αυτό που του άρεσε περισσότερο. Επέλεξε ένα ανοιχτό ροζ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά στο πρόσωπό του και πόσο όμορφα ένιωσε. Μιλήσαμε και του είπα να γνωρίζει, ότι εκεί έξω θα υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μπερδευτούν, καθώς δεν βλέπουν συχνά αγόρια με φορέματα. “Αν αυτό σε κάνει χαρούμενο, τότε να το φορέσεις αύριο”, του είπα.
Και φυσικά το έκανε. Το επόμενο πρωί η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, όταν τον άφησα στο σχολείο. Άκουσα μερικά σχόλια από γονείς, όταν περπατούσαμε. Όμως, δόξα τω Θεώ εκείνος δεν άκουσε τίποτα. Ήταν τόσο μεγάλη η χαρά του για να το παρατηρήσει. Χοροπηδούσε και κρατούσε το χέρι μου ενθουσιασμένος που φορούσε φόρεμα. Καθώς έφυγα, δεν μπορούσα παρά να ελπίζω, ότι θα είναι καλά.
Μέχρι που δέχθηκα ένα τηλεφώνημα.
“Τα παιδιά στο σχολικό τον κορόιδευαν και του ζητούσαν να αλλάξει”, είπε η διευθύντρια. Η καρδιά μου σκίστηκε στα δύο για το γλυκό μου αγοράκι. Πώς μπορούν 4χρονα παιδιά να είναι τόσο σκληρά;
Κορόιδεψαν το παιδί μου, επειδή είναι αυτός που είναι κι είναι χαρούμενος. Τον έκαναν να νιώσει λυπημένος και άβολα, που του ζήτησαν να αλλάξει και να φορέσει μπλουζάκι και σορτσάκι. “Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να φοράει φόρεμα. Όμως, αν αυτό γίνει μία κανονικότητα, θα πρέπει να φέρουμε έναν σύμβουλο στην τάξη, για να εξηγήσει στα παιδιά ότι κάποια μπορούν να φορούν διαφορετικά ρούχα”, μού είπε η διευθύντρια.
Μία από τις δασκάλες του συγκινήθηκε και ένιωσε υπέροχα στη σκέψη, ότι είμαστε γονείς που αφήνουμε τον γιο μας να είναι ο εαυτός του. Είμαι τόσο περήφανη που το σχολείο ήταν υποστηρικτικό μαζί μας.
Όταν πήγα να τον πάρω από το σχολείο, τον ρώτησα πώς ήταν η μέρα του. “Πού είναι το φορεματάκι σου;”, ρώτησα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. “Είχα μία άσχημη μέρα. Όλοι γελούσαν μαζί μου και μου ζητούσαν να βγάλω το φόρεμα”, μου είπε.
Του έδωσα μία σφιχτή αγκαλιά και του είπα, ότι ήταν όμορφος και να φορά φόρεμα, αν το θέλει. “Ο μπαμπάς κι εγώ σε αγαπάμε, ό,τι και να φοράς” του είπα. Ο Λέβι ρώτησε, αν ήθελα να τον βοηθήσω να το ξαναφορέσει. Τα αδέλφια του ήταν υποστηρικτικά μαζί του και το χαμόγελό του επέστρεψε στο προσωπάκι του.
Κανείς δεν θα μας πει τι θα κάνουμε στην οικογένειά μας
Δεν έχει σημασία τι φοράς, ποιον αγαπάς, πώς μοιάζεις, τι πιστεύεις, ποια είναι η σεξουαλική σου ταυτότητα ή η δουλειά σου. Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Ο καθένας, που σκέφτεται διαφορετικά ή θα πρέπει να ντρέπεται για την οικογένειά μου, δεν χρειάζεται να υπάρχει στη ζωή μου. Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μας απαγορεύσει να είμαστε ο εαυτός μας.
Καταλαβαίνω, ότι πολλοί μπορεί να μην συμφωνήσουν. Δεν είναι κακό να έχετε τα πιστεύω σας. Ωστόσο, δεν είναι σωστό να ντροπιάζετε και να μισείτε ανοιχτά οικογένειες ή φίλους που πιστεύουν, ότι τα παιδιά τους θα πρέπει να είναι ο εαυτός τους.
Στο σπίτι μας θεωρούμε, ότι τα παιδιά χρειάζονται ένα ασφαλές μέρος για να εξερευνήσουν τον εαυτό τους χωρίς περιορισμούς. Αξίζει να μάθουν και να γίνουν ανοιχτόμυαλοι ενήλικες. Επιτρέποντάς τους να επιλέγουν τα ρούχα τους και τι θα τους αρέσει, δεν βλάπτουν ούτε τον εαυτό τους, ούτε κανέναν.
Δεν θα γίνω η μαμά που θα ντροπιάσει τα παιδιά της. Θα παλεύω πάντα για αυτά. Θα τους επιτρέψω να είναι χαρούμενα και θα τους διδάξω να είναι περήφανα για τον εαυτό τους.
Μαζί με όλα τα ανοιχτόχρωμα , “κοριτσίστικα”, τα γκλίτερ, επιλέγει να φορέσει αυτό που τον κάνει να νιώθει άνετα. Λατρεύω να τον βλέπω χαρούμενο και ελεύθερο, όπως και τα άλλα μου παιδιά. Ακόμη κι αν φορά ροζ παπούτσια και γκλίτερ»
