«Όταν παιδί μου έρθουν τα δύσκολα κάτσε και σκέψου και μη μου λυγίσεις.
Θυμήσου… Το σπίτι μας εχει πόρτα που δε κλείνει, ούτε στα λάθη σου, ούτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά. Όσο και αν μεγάλωσες η πόρτα σε χωράει, το ιδιο και η αγκαλιά μου.
Αν τα δυσκολα ήρθανε γιατι εφταιξες εσύ..
Σκεψου… Σου τόνιζα πόσο ντροπή είναι να νοιώθουμε πως φταίμε….και πόσο ομορφο είναι το συναίσθημα μετά τη ντροπή όταν λέμε συγγνώμη.
Αν πάλι φταίει καποιος άλλος..
Μη θυμώνεις παιδί μου να εχεις καλοσύνη τόση που να φτάνει και για εκεινον που δεν είχε.
Και τόση αξιοπρέπεια ωστε να μη χωραει στη Ζωή σου το λάθος του δεύτερη φορά.
Διαβάστε επίσης: «Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω από την αρχή»: Ένα ποίημα κατάθεση ψυχής από τη μαμά στο παιδί
«Δεν θέλω το παιδί μου να τα κάνει όλα σωστά, έχει δικαίωμα να αποτύχει και να ξανασηκωθεί»
«Γιατί το πιο μικρό παιδί μου είναι το πιο ξεχωριστό»: Μία μαμά γράφει για το… στερνοπούλι της
Αν σου γκρεμίστηκε όνειρο, έλα να φτιάξουμε άλλο. Εδώ είμαι να σου δώσω τα υλικά απ την αρχή.
Αν σε αδίκησαν, φρόντισε να διεκδικήσεις οτι σου άξιζε και αν δε στο δώσουν θα στο δώσει η ζωή παρακάτω..
Αν απλώς δε τα κατάφερες ελα να το πάμε απο την αρχή. Οπως τότε με το ποδηλατο, θυμασαι; ματωσαμε.. πονεσαμε μα στο τελος τα καταφεραμε.. θυμασαι;
Θυμήσου… το σπίτι μας εχει μια πόρτα που δε κλείνει. Ούτε στα λαθη σου,ουτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά… ΄ό,τι και αν εκανες, ό,τι κ αν έπαθες, οτι κ αν συνέβη… η πόρτα σε χωράει παιδι μου το ίδιο και η αγκαλιά μου……
Για τις μανούλες που ειναι ΠΑΝΤΑ δίπλα στα παιδιά τους….βάλσαμο στην ψυχή τους….κ φτερά στις πλάτες τους….»
To βρήκαμε εδώ
