Αγαπάμε τα παιδιά μας όσο κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Είναι η ζωή μας και αποτελούν τους μόνους ανθρώπους για τους οποίους θα κάναμε τα πάντα, δίχως δεύτερη σκέψη.
Με το καθένα, όμως, έχουμε διαφορετική σχέση και διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας. Αυτό οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Όσο κι αν προσπαθούμε να το αρνηθούμε, φαίνεται στη συμπεριφορά μας και στο πώς αλληλεπιδρούμε με το καθένα.
Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπάμε κάποιο παιδί μας λιγότερο ή ότι κάποιο από τα παιδιά μας είναι λιγότερο σημαντικό από τα υπόλοιπα. Είτε έχουμε δύο είτε περισσότερα παιδιά, είναι όλα εξίσου αγαπημένα μας.
Διαβάστε ακόμη: «Σας παρακαλώ, τρέξτε! Δεν θα αλλάξει ποτέ!»: Το συγκλονιστικό κείμενο μητέρας για την ενδοοικογενειακή βία
Λένε πως το πρώτο μας παιδί έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας, επειδή αυτό μας έκανε μάνες. Τι ισχύει, όμως, για το τελευταίο;
Μία μητέρα γράφει για το πώς ένιωσε όταν πήρε για πρώτη φορά αγκαλιά την μικρή της κόρη και το πόσο ξεχωριστό είναι για εκείνη το… στερνοπούλι της. Εσείς, ασπάζεστε την αποψή της;
«Υπάρχει κάτι στο τελευταίο παιδί.
Όταν την παίρνεις πρώτη φορά αγκαλιά στο μαιευτήριο, κάτι μέσα σου αλλάζει.
Όταν την ακούς να κλαίει, νιώθεις ανακούφιση. Κυρίως, επειδή είναι υγιής και εκφράζει τις ανάγκες της, αλλά και επειδή ξέρεις ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που θα νιώσεις αυτή τη γλυκιά αγωνία του να φέρνεις ένα μωρό στον κόσμο και να το μεγαλώνεις. Έχεις συμφιλιωθεί με αυτό το σενάριο και έτσι το απολαμβάνεις.
Οι πρώτες ώρες που μοιράζεστε μαζί στο μαιευτήριο είναι ιερές. Όταν έρχεται η ώρα να πάτε στο σπίτι, την κρατάς αγκαλιά γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ξέρεις τι να κάνεις. Ακόμα και όταν είσαι αγχωμένη και συγκινημένη ή κουρασμένη ξέρεις ό,τι θα τα καταφέρεις, όπως και τις προηγούμενες φορές.
Υπάρχει κάτι στο τελευταίο παιδί.
Όταν ξέρεις ότι δεν θα ξαναζήσεις την εμπειρία της εγκυμοσύνης, της γέννας και των πρώτων χρόνων με το μωρό, οι προοπτικές σου αλλάζουν.
Ξαφνικά, το ξύπνημα τη νύχτα δεν μοιάζει με βαρύ φορτίο. Ξέρεις ότι σύντομα θα κοιμάται όλη τη νύχτα και οι βραδινές συναντήσεις σας θα πάψουν να υπάρχουν. Οπότε, για τώρα, τις απολαμβάνεις.
Ανησυχείς πολύ λιγότερο για πράγματα όπως τα ρούχα των διακοπών, τα τέλεια πάρτι γενεθλίων και τις υπέροχες οικογενειακές φωτογραφίες. Αγκαλιάζεις σιγά σιγά την ατελή ομορφιά της μητρότητας.
Πλέον, δεν σε νοιάζει τόσο το τι λένε οι άλλοι και δίνεις μεγαλύτερη βάση στα δικά σου ένστικτα.
Διαβάστε ακόμη: «Στο μεγαλύτερο παιδί μου: Σε ευχαριστώ πολύ που με βοηθάς»
Για πρώτη φορά, έπειτα από χρόνια θα νιώσεις λιγότερο βυθισμένη στις δυσκολίες που φέρνει ένα καινούριο μωρό και στις συνεχείς αλλαγές στο σώμα και τις ψυχολογία σου. Οι μέρες που δεν θα κουβαλάς τσάντες με μικροπράγματα για τα παιδιά πλησιάζουν και εσύ είσαι έτοιμη για αυτές.
Υπάρχει κάτι στο τελευταίο παιδί.
Η βιασύνη εξαφανίζεται. Λειτουργείς σε χαμηλότερους ρυθμούς, ακόμα και τις πιο πολυάσχολες ημέρες. Την κοιτάς και την ξανακοιτάς, επειδή ξέρεις πόσο γρήγορα θα περάσουν όλα. Οι πρώτες λέξεις, τα πρώτα βήματα, τα πρώτα γέλια. Έχεις δει να ξανασυμβαίνει και ξέρεις ότι δεν κρατά πολύ.
Και ενώ γιορτάζεις κάθε μικρή της κατάκτηση, μέσα σου “θρηνείς” και λίγο. Δεν θα περιμένεις με τόση αγωνία τα πρώτα της γενέθλια και θα κρύψεις τη θλίψη σου που δεν θα καταφέρεις να γιορτάσεις ξανά τα πρώτα γενέθλια κάποιου.
Θα σταματάς συχνότερα και θα “ρουφάς” με κάθε κύτταρό σου την τιμή του να είσαι τα πάντα για κάποιον.
Δεν θα την αγαπάς περισσότερο από τα υπόλοιπα παιδιά σου, αλλά –ίσως- θα την εκτιμάς λίγο παραπάνω, μιας και είναι το τελευταίο σου μωρό και θα παραμείνει μωρό για πολύ λίγο…»
πηγή: hewviefromhome
