Τέσσερις γυναίκες μιλούν για την μάχη τους με την υπογονιμότητα και στέλνουν μηνύματα δύναμης

Ένα παιδί αναμφισβήτητα φέρνει την απόλυτη ευτυχία σε ένα ζευγάρι, πόσο μάλλον σε μία γυναίκα που γίνεται μητέρα. Μία εγκυμοσύνη δεν είναι, όμως, το ίδιο εύκολη για όλες τις γυναίκες.

Δεν είναι λίγες εκείνες που προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν, που βιώνουν το ταξίδι της υπογονιμότητας και δίνουν τη μάχη τους με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γονιμότητας, αξίζει να διαβάσουμε τις ιστορίες ψυχικής και σωματικής δύναμης, τεσσάρων γυναικών που αντιμετώπισαν προβλήματα γονιμότητας και στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας.

«Να μην βάζουμε το μαχαίρι στο λαιμό της γυναίκας ότι πρέπει να κάνει παιδί»

«Διαγνώστηκα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών το 2016 και το ταξίδι της γονιμότητάς μου ξεκίνησε το 2018. Πρώτα προσπαθήσαμε με φαρμακευτική αγωγή και την επόμενη χρονιά με θεραπεία λετροζόλης, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Υψηλά νούμερα παντού, ποιότητα ωαρίων, αλλά από εγκυμοσύνη τίποτα. Η τελευταία προσπάθειά μας οδήγησε σε αποβολή πολύ νωρίς. Δεν είχαμε αποφασίσει τι θα κάνουμε στη συνέχεια. Αγχώθηκα πάρα πολύ και υπήρξαν στιγμές που έχασα όλες μου τις ελπίδες. Υπήρχαν μέρες που δεν έκανα τίποτα άλλο, μόνο έκλαιγα, προσευχόμουν, έκανα θεραπείες, ενώ ο άντρας μου ήταν δίπλα μου σε όλο αυτό το ταξίδι. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που έκανα ήταν να ακολουθήσω κάποια γκρουπ στήριξης για την υπογονιμότητα. Άλλαξε τελείως ο κόσμος μου, ένιωσα ότι με καταλαβαίνουν και ότι κάποιος ήξερε αυτό ακριβώς που περνούσα. Με βοήθησε να μην νιώθω ντροπή και απομόνωση. Μία μεγάλη παρεξήγηση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι το πρόβλημα ξεπερνάται γρήγορα. Μερικές φορές υπάρχουν πολλοί παράγοντες που περιπλέκουν μία εγκυμοσύνη. Συν το γεγονός, ότι οι θεραπείες εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι αρκετά ακριβές. Η πραγματικότητα είναι ότι πολλές γυναίκες καταλήγουν χωρίς παιδιά. Είναι ΟΚ αν κάποια γυναίκα αποφασίσει, ότι οι θεραπείες γονιμότητας ή η υιοθεσία κοστίζουν τόσο οικονομικά, όσο και συναισθηματικά. Θα πρέπει να σταματήσουμε να βάζουμε το μαχαίρι στο λαιμό των γυναικών ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν παιδιά», λέει μία 30χρονη από τις ΗΠΑ.

«Είχα να αντιμετωπίσω το κοινωνικό στίγμα»

«Εγώ από την πλευρά μου αντιμετωπίζω άλλες προκλήσεις, επειδή είμαι σε ομοφυλοφιλική σχέση. Για να φέρω στον κόσμο το πρώτο μου μωρό, έπρεπε να αποταμιεύσω χρήματα, να κάνω εξετάσεις επί εξετάσεων, να βρω σπέρμα, ενώ ακολούθησαν αποτυχημένες απόπειες. Είναι ιδιαίτερα ακριβό το να βρεις σπέρμα από τις τράπεζες. Αφού δεν πέτυχε με τον πρώτο δότη, κάναμε ένα μεγάλο διάλειμμά, μέχρι να ξαναμαζέψουμε χρήματα. Η ιδέα ότι δεν θα πετύχαινε ξανά ήταν κάτι το πολύ δύσκολο. Η γυναίκα μου κι εγώ είμαστε πολύ τυχερές γιατί και οι δύο έχουμε καλούς μισθούς κι έτσι μπορούσαμε να μαζέψουμε λεφτά. Ανησυχώ για άλλες γυναίκες που δεν έχουν την ίδια οικονομική άνεση. Τελικά, προσπαθήσαμε με νέο δότη σπέρματος και πέτυχε. Γέννησα το πρώτο μου παιδί το 2019. Πάντα θέλαμε δύο παιδιά κι έτσι γρήγορα προσπαθήσαμε για το δεύτερο. Βάλαμε σε πιστωτική το κόστος για το σπέρμα και τώρα είμαι ξανά εγκυος. Μέσω όλων αυτών των προκλήσεων, η σύζυγός μου κι εγώ βρήκαμε απίστευτη δύναμη η μία από την άλλη και θέλουμε να ενημερώσουμε τον κόσμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς δεν υπάρχει επαρκής εκπαίδευση γύρω από αυτό. Αυτό που θέλω είναι να υπάρξει ενημέρωση για αυτό. Όταν έμεινα έγκυος, στενός φίλος με ρώτησε ποιος είναι ο πατέρας. Δεν ήξερε ότι ρωτούσε κάτι λάθος, αλλά εγώ ενοχλήθηκα. Δεν είναι ένας πατέρας, υπάρχει ένας δότης και δύο μαμάδες. Είμαστε πραγματικά ευτυχισμένες», αναφέρει με τη σειρά της μία 35χρονη Βρετανίδα.

«Είναι μία δύσκολη κούρσα, αλλά είναι κούρσα ζωής»

«Ο σύζυγός μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε μωρό το 2017, όταν ήμουν 34. Έπειτα από έξι μήνες χωρίς επιτυχία, κάναμε εξετάσεις. Και οι δύο είχαμε προβλήματα γονιμότητας και μάς είπαν ότι και η εξωσωματική μπορεί να μην είχε αποτέλεσμα. Συνολικά υποβληθήκαμε σε πέντε θεραπείες. Στην τελευταία αποφάσισα ότι δεν θα έκανα άλλη. Δεν θα άντεχα άλλη απογοήτευση. Ο άντρας μου κι εγώ θα έπρεπε να συνεχίσουμε, αλλά δεν άντεχε και το σώμα μου άλλες ορμόνες και τις παρενέργειές τους. Περάσαμε δύσκολες στιγμές, ιδιαιτέρως μετά από μία προσπάθεια που δεν είχε θετικό αποτέλεσμα. Η συμβουλή μου για τα ζευγάρια που παλεύουν με θέματα γονιμότητας είναι να θυμούνται ότι είναι ένας μακρύς δρόμος, αλλά είναι η κούρσα της ζωής τους. Έπειτα από τρία χρόνια προσπαθειών, τώρα κρατώ στην αγκαλιά μου το μωρό μου», λέει μία 38χρονη από την Ισπανία.

«Ένιωθα ότι δεν θα ήθελα να το ξαναζήσω»

«Πέντε χρόνια με τον σύζυγό μου προσπαθούσαμε φυσιολογικά. Άλλαξα γυναικολόγο και της είπα για τα συμπτώματά μου αυτά τα χρόνια -συμπεριλαμβανομένου του ακανόνιστου κύκλου μου- που με άφηναν με πόνους και δυσφορία κατά τη διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης. Έπειτα από εξετάσεις, διαγνώστηκα με ενδομητρίωση. Υποβλήθηκα σε επέμβαση και οι κύστες μου αφαιρέθηκαν. Τότε ξεκίνησα εξοσωματικές. Μας είπαν ότι ήταν η μόνη μας ελπίδα, καθώς τότε ήμουν 32 ετών και η ενδομητρίωση είχε εξαπλωθεί, έχοντάς μου αφήσει ένα 25% πιθανότητας να συλλάβω. Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου ήταν οι καθημερινές ορμονικές ενέσεις. Αποφασίσαμε να μην πούμε τίποτα στην οικογένεια και τους φίλους μας σε περίπτωση που δεν είχαμε επιτυχημένο αποτέλεσμα. Γενικά είμαι ένας θετικός άνθρωπος και ήξερα ότι θα είχα επιτυχία, αλλά ήταν μεγάλη πρόκληση. Θυμάμαι να λέω, ότι αν δεν πετύχαινε, δεν θα άντεχα να ξαναπροσπαθήσω. Κάτι που με βοήθησε πολύ ήταν που απέκτησα σκυλάκι. Είχα κάτι να φροντίζω και να νοιάζομαι. Έναν χρόνο μετά έμεινα έγκυος σε τρίδυμα, αλλά στις 25 εβδομάδες έχασα το ένα και τώρα έχω δίδυμα. Ήταν μία τραυματική εμπειρία, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζεις, ότι ακόμη και στο σκοτάδι υπάρχει ακτίδα φωτός. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχει μεγάλη σημασία να έχεις έναν καλό γιατρό δίπλα σου, που να τον εμπιστεύεσαι και να νιώθεις πως σε ακούει», διηγείται μία 52χρονη από την Αυστρία.

«Καταφύγαμε σε παρένθετη αφού χάσαμε το μωρό μας»

«Χάσαμε τον γιο μας μετά τη γέννησή του στις 25 εβδομάδες. Ήταν τόσο μικρούλης για να επιβιώσει. Αυτή η απώλεια, σε συνδυασμό με τη δύσκολη εγκυμοσύνη μου -είχα υπερέμεση- με οδήγησε στην απόφαση της παρένθετης μητέρας. Πήγαμε σε ένα πρακτορείο και το ποσό ανερχόταν στα 22.000 δολάρια, χωρίς την εμφύτευση. Αστρονομικό ποσό. Ο άντρας μου κι εγώ αγαπούσαμε πολύ την παρένθετη που επιλέξαμε και το ταξίδι ξεκίνησε. Αυτό που έκανε για μας ήταν τόσο σπάνιο και όμορφο. Η συμβουλή που θα έδινα σε άλλα ζευγάρια που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν είναι να πιστέψουν ότι δεν είναι μόνοι. Και πάντα υπάρχουν λύσεις», σημειώνει μία 35χρονη από τις ΗΠΑ.

Πηγή:  Vogue

Διαβάστε επίσης:

 «Η μάχη μας που δεν βλέπετε»: Η σπαρακτική κραυγή μίας γυναίκας που παλεύει για ένα μωρό

Καρολίνα Πελενδρίτου: Στα 16 της έχασε την όρασή της – Χθες κατέκτησε το δεύτερο παγκόσμιο Χρυσό!

«Γιατί μόνο εγώ πηγαίνω στο νοσοκομείο και οι άλλοι φίλοι μου στο σχολείο;»