Ανησυχία για τον αντίκτυπο της πανδημίας στα παιδιά εκφράζουν οι ειδικοί στην ψυχική υγεία, υπογραμμίζοντας ότι τα παιδιά μπορεί να παραμείνουν για αρκετό καιρό μετά το τέλος της πανδημίας στη «λειτουργία επιβίωσης».
Τα μικρά παιδιά κλήθηκαν να ζήσουν μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες εν μέσω της πανδημίας, κάτι που τους προκάλεσε έναν διαρκή αγώνα και δυσκολίες.
Βρίσκονται στην πιο κρίσιμη στιγμή της ανάπτυξής τους και η πανδημία του κορωνοϊού έχει κάνει πολλούς να ανησυχούν για το πώς θα περάσουν στην άλλη κατάσταση. Σχολικοί σύμβουλοι, οι οποίοι μελετούν νυχθημερόν παιδιά όλων των ηλικιών εκφράζουν φόβους για τις αλλαγές που μπορεί να γίνουν ορατές στα παιδιά.
Όπως αναφέρει η Huffington Post, σύμβουλοι ανησυχούν ότι τα παιδιά θα κολλήσουν στην λειτουργία επιβίωσης, καθώς αυτή θα είναι η κατάσταση που θα έχουν βιώσει τον προηγούμενο χρόνο. Αυτό δείχνει ότι οι οικογένειες είναι κι αυτές σε αντίστοιχη λειτουργία, ζώντας μία ζωή που δεν είναι εντελώς ασφαλής και σταθερή.
Οι οικογένειες έχουν χάσει πολλές ώρες δουλειάς, άλλοι γονείς έχουν μείνει άνεργοι και μπορεί να δίνουν μάχη για να κερδίσουν το φαγητό τους. Κι ενώ οι ενήλικοι καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει και μπορούν να το διαχειριστούν για να βγουν από αυτήν την κατάσταση, τα παιδιά ίσως να δώσουν αγώνα για να το πετύχουν. Επίσης, μπορεί να νιώθουν το στρες των γονιών τους, ακόμη κι αν η μαμά και ο μπαμπάς προσπαθούν να το κρατήσουν μακριά.
Οι ειδικοί κάνουν έκκληση να αντιληφθούν όλοι την κατάσταση αυτού του τραύματος. Η πανδημία αποτελεί τραυματική εμπειρία για πολλές οικογένειες και παιδιά. Ζώντας απομακρυσμένα από φίλους και παππούδες, κάνοντας μάθημα σε νέες συνθήκες -όπως η τηλεκπαίδευση- συμβάλλουν όλα μαζί στη διαμόρφωση των συναισθημάτων τους. Με κάθε κόστος, είναι μία περίοδος απώλειας και αγώνα και χρειάζεται χρόνος για τα παιδιά, προκειμένου να το επουλώσουν.
Σύμφωνα με τον Εθνικό Οργανισμό Σχολικών Ψυχολόγων, ένα από τα καλύτερα πράγματα που πρέπει να κάνουν οι γονείς για τα παιδιά είναι να αποτελέσουν τον καθοδηγητή τους. Ένα πρότυπο για το πώς αντιδρούν και χειρίζονται τις στρεσογόνες καταστάσεις, επειδή ακριβώς τα παιδιά αντιγράφουν τους γονείς.
Είναι σημαντικό, λένε, να μην σκεφτόμαστε ότι όλα έχουν χαθεί.
