«Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε, όταν ήμουν 8 ετών. Δεν θυμάμαι και πολλά από το πώς έφυγε, απλά θυμάμαι ότι έφυγε. Μία μέρα, γύρισα από το σχολείο και τα ρούχα του έλειπαν. Έτσι απλά. Χωρίς προεδοποίηση, χωρίς συζήτηση και χωρίς μία υπόσχεση, ότι μία μέρα θα επιστρέψει. Όλα έγιναν μέσα σε ένα απόγευμα.
Δεν θυμάμαι πόσες φορές μας επισκέφθηκε, αφότου έφυγε από το σπίτι, αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Την τελευταία φορά που τον είδα, οδηγούσε το αυτοκίνητό του οργισμένος έξω από το σπίτι μας. Τα τηλεφωνήματά του περιορίστηκαν στα δύο το χρόνο και μετά σταμάτησε εντελώς. Δεν με είδε ποτέ να οδηγώ ή να αποφοιτώ από το σχολείο μέχρι τη Νομική Σχολή. Δεν με οδήγησε νύφη στην εκκλησία και δεν χόρεψε στον γάμο μου.
Δεν στάθηκε ποτέ στο πλευρό μου, όταν εγώ ήμουν στο προσκεφάλι του συζύγου μου στο νοσοκομείο.
Πρόσφατα προσπάθησε να ξαναρχίσει επαφές μαζί μου. Επιχείρησε μερικές φορές τα τελευταία χρόνια. Εμπόδισα κάθε προσπάθεά του. Τώρα που τα παιδιά μου είναι μεγαλύτερα και καταλαβαίνουν, έχουν προσέξει ότι κάποιος λείπει. Τους έχω μιλήσει πολλές φορές και τους μιλάμε με αγάπη για τον μπαμπά τους, ο οποίος πάλεψε μέχρι την τελευταία του πνοή. Τότε άρχισαν να ρωτούν για τον δικό μου μπαμπά.
Τους είπα ότι ζει, ότι έχουν έναν παππού που ζει μακριά. Τους είπα ότι δεν μιλάω μαζί του και δεν σχεδιάζω να τον αφήσω να μπει στις ζωές μας. Δεν μπορούν να καταλάβουν. Είναι δύο παιδιά, που έχασαν τον πατέρα τους από καρκίνο, που θα γυρνούσαν τον κόσμο ανάποδα για να τον έχουν ξανά κοντά τους κι εγώ συνεχίζω να κρατάω τον δικό μου έξω από τη ζωή μου και έξω από την δική τους.
Υπάρχει μία κάποια αδικία σε αυτήν την επιλογή που τα παιδιά μου μπορεί να αντιλαμβάνονται, ασχέτως αν δεν μπορούν να την εκφράσουν με λόγια. Και για να είμαι ειλικρινής, κι εγώ δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσω.
Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ακόμη θυμωμένη, ακριβώς επειδή δεν είμαι. Δεν νιώθω πλέον θυμό, όταν σκέφτομαι τα πράγματα που έχασε. Δεν νιώθω οργή, όταν θυμάμαι πόσο δύσκολο ήταν να αφήσει μόνη τη μητέρα μου και να δουλεύει σε δύο δουλειές και να γίνεται χίλια κομμάτια για τρία παιδιά. Δεν μπορώ να πω ότι δεν τον έχω συγχωρέσει, γιατί τον έχω.
Νομίζω, αν και δεν μπορώ να είμαι σίγουρη, ότι η εξήγηση βρίσκεται στον λόγο πίσω από τον οποίο δεν είμαι θυμωμένη και γιατί έχω συγχωρήσει και γιατί δεν μισώ. Έχω κάνει την επιλογή να μην είμαι θυμωμένος και να συγχωρήσω και να μην μισώ για μένα, όχι για αυτόν. Έχω αποφασίσει να μην ζήσω με αυτήν τη δυσαρέσκεια και την αρνητικότητα για όλη μου τη ζωή, για μένα, όχι για αυτόν. Επιλέγω να συγχωρήσω ως πράξη αυτοεκτίμησες και όχι ως πράξη απογοήτευσης.
Και νιώθω καλά με αυτήν την απόφαση. Μπορεί να είναι εγωιστικό, όλοι κάνουν λάθει. Και μοιάζει σκληρό να μην αφήνω έναν παπππού να δει τα εγγόνια του. Όμως, πρέπει να θυμάμαι, ότι δεν είναι εγωιστικό να επιλέγεις την ηρεμία σου. Και επίσης, όλες οι πράξεις έχουν συνέπειες, τόσο οι δικές μου, όσο και οι δικές της. Η επιλογή μου ήταν να συγχωρήσω, χωρίς να ξεχάσω. Δική του θα είναι και η επιλογή να με συγχωρήσει ή να με μισήσει. Ότι κι αν επιλέξει θα είναι δική του απόφαση για το πώς θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του.
Και όταν έρθει η ώρα τα παιδιά μου να ρωτήσουν πώς μπορώ να απορρίπτω έναν πατέρα, όταν ένας άλλος πατέρας (ο δικός τους) ήταν ο άνθρωπος που λάτρεψα, θα τους πω ότι είχε το προνόμιο να είναι στη ζωή τους, αλλά το έδιωξε. Ο πατέρας μου, ο παππούς τους είναι μόνο βιολογικά…»
Πηγή: Scarry Mommy
