«Ανησυχούσα τόσο πολύ για το πώς θα διαχειριζόταν ο γιος μου την πρώτη του εβδομάδα στο σχολείο, αλλά εσύ την έκανες πολύ εύκολη. Του χαμογελούσες, όπως θα έκανε μία μαμά στο παιδί της. Ήσουν εγκάρδια και θερμή μαζί του και ήσουν πάντα πρόθυμη να τού προσφέρεις την αγκαλιά σου.
Μετά την πρώτη μέρα στην τάξη μαζί σου, ήρθε σπίτι τραγουδώντας. Όταν ακού το τραγούδι του ή τον βλέπω να κοιτά ψηλά τον ουρανό την ώρα που τραγουδά για εκείνες τις πρώτες μέρες στο σχολείο, θα σε σκεφτώ πάντα. Δεν σου το τότε, αλλά λάτρευα το τραγούδι που τους έμαθες και το υιοθέτησα κι εγώ στην δική μου τάξη (είμαι κι εγώ δασκάλα).
Την πρώτη φορά που το τραγουδήσαμε, μετά την απώλειά σου, ήταν δύσκολο, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, ένιωθα πιο άνετα και πιο ευχάριστα, γιατί η δουλειά σου εξακολουθούσε να κάνει τα παιδιά χαρούμενα.
Όταν έβλεπες, ότι δεν ήμουν καλά, με αγκάλιαζες με χαμόγελο και ήξερα, ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Τις ημέρες που ήμουν πελαγωμένη, ερχόσουν να μου πεις ένα γεια. Ήσουν σαν μαμά και για τους γονείς, πέρα από τα παιδιά.
Η δημιουργικότητά σου ήταν υποδειγματική. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πρόσωπα των παιδιών, όταν τα μεταμόρφωνες την τάξη σαν να είχε βγει από το παραμύθι. Στον λίγο καιρό που σε γνώριζα, μού δίδαξες τον τύπο της δασκάλας που θα ήθελα να γίνω.
Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω, ότι δεν είσαι κοντά μας. Το να εξηγήσω στο παιδί μου την απώλειά σου, ήταν ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που έχω κάνει. Δεν είμαι σίγουρη, αν έχει καταλάβει πλήρως, μα μου είπε ότι σε αγαπούσε και με ρωτούσε αν οι “ρομποτικές δυνάμεις σου” θα λειτουργούν και στον παράδεισο.
Ελπίζω όσα του δίδαξες για τον Θεό να λάμψουν και να τον καθοδηγούν πάντα.
Μακάρι να σου τα είχα πει όλα αυτά, όταν ήσουν κοντά μας. Ελπίζω να γνωρίζεις την έκταση της μαγείας σου, το πόση χαρά έδινες στον καθέναν μαςκαι πόσο αγαπητή ήσουν.
Αντίο, αγαπημένη μου φίλη»
Πηγή: Guardian
