«Στα 50 λεπτά που έζησε, γνώρισε όλη μας την αγάπη»: Η σπαρακτική στιγμή που ζευγάρι αποχωρίζεται το μωρό του

«Στα μόλις 50 λεπτά που έζησε, γνώρισε όλη μας την αγάπη»: Η σπαρακτική στιγμή που ζευγάρι αποχωρίζεται το μωρό του

Κράτησαν το μωράκι τους στην αγκαλιά τους μόλις 50 λεπτά, λόγω σπάνιας χρωμοσωμικής διαταραχής. Μία μητέρα περιγράφει πώς η χαρά της διαδέχθηκε τον πόνο, όταν έφερε στον κόσμο το δεύτερο παιδί της.

«Όταν στο σπίτι των καλύτερών μας φίλων ανακάλυψα πώς ήμουν έγκυος, πετάξαμε στα σύνεφα. Η μεγαλύτερη κόρη μας δεν σταμάτησε να μιλά για το μωράκι από εκείνη την ημέρα, περίμενε πώς και πώς το αδελφάκι της. Είχαμε επιλέξει το όνομά της σχεδόν στα μισά του δρόμου για το σπίτι μας. Rosie Moon…

Θυμάμαι το τηλεφώνημα που μας έγινε δύο εβδομάδες μετά… Κάτι δεν πήγαινε καλά. Μας είπαν ότι της έλειπε DNA. Τις επόμενες ημέρες τις περάσαμε με εξετάσεις, υπερήχους, ραντεβού για δεύτερη γνώμη, τρίτες γνώμες. Σε καθένα από αυτά τα ραντεβού ελπίζαμε κάποιος από όλους να μας πει, ότι όλα ήταν καλά και ότι είχε γίνει κάποιο λάθος.

θυμάμαι πόσο συχνά έκλαιγα ανεξέλεγκτα και αντιλαμβανόμουν, ότι δεν ήταν όλα καλά. Θυμάμαι τις μικρές κλωτσιές της και τους κύκλους της στην κοιλιά μου, όταν βρισκόμουν στον καναπέ, στο μπάνιο, στον κήπο, στο κρεβάτι. Πόσο δυνατή ένιωθε. Η μεγαλύτερη κόρη μου σκεφτόταν ασταμάτητα τα ρουχαλάκια που θα της φορούσε και πώς θα με βοηθούσε με το μωρό, όταν θα γεννιόταν.

Θυμάμαι να φτάνουμε στο τέλος δέκα εβδομάδων αβεβαιότητας, όπου ήλπιζα να ακούσω κάτι θετικό. Στο μικρό μας κοριτσάκι έλειπε ένα μεγάλο κομμάτι της κλίμακας του DNA, κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Έπρεπε να πάρουμε την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μας και που θα μας πονούσε για πάντα. Και την πήραμε με την ελπίδα το παιδί μας να μην βιώσει ποτέ οποιοδήποτε πόνο.

Ήταν Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου, όταν φτάσαμε το πρωί στο νοσοκομείο. Την ώρα που περπατούσα προς το δωμάτιο στο τέλος του διαδρόμου, μακριά από κλάματα μωρών, ο γιατρός μας έλεγε τι θα συνέβαινε. Τις πρώτες ώρες στο νοσοκομείο τις περάσαμε μιλώντας. Ήταν όμορφο να έχεις μία όμορφη, μαθητευόμενη μαία μαζί σου και μία φανταστική φωτογράφο γέννησης. Περίπου στις 3 το μεσημέρι είχα μία κράμπα σαν πόνο περιόδου. Ο γιατρός και η μαία μου είπαν να πάρω αναπνοές και μου κρατούσαν το χέρι, κάτι που το βρήκα πολύ ανακουφιστικό.

Άρχισα να έχω συσπάσεις και η μαία μου με ενθάρρυνε να αναπνέω. Θυμάμαι που έπαθα πανικό και φοβήθηκα, έκλαιγα και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να το κάνω. Συνέχισα να σπρώχνω… Δεν ήθελα να την αποχωριστώ. Θυμάμαι να μου λέει η μαία μου, όμως, ότι έτσι έπρεπε. Έκλαψα πολύ. Η μικρή μας Ρόζι ήρθε στον κόσμο στις 8.15 το απόγευμα. Αμέσως είδα τα μικροσκοπικά της χεράκια και ποδαράκια να τεντώνονται σαν να με έψαχναν.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα, ότι σταμάτησε ο χρόνος. Δεν μπορούσα να δω ή να ακούσω τίποτα, παρά μόνον το μωρό. Ήθελα απεγνωσμένα να την κρατήσω. Την κοιτούσα συνέχεια, με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Μετά κοίταξα τη μαία μου. Με ρώτησε αν ο άντρας μου ήθελε να κόψει τον ομφάλιο λόγο όσο την κρατούσα. Της έγνεψα θετικά.

«Έζησε μόνο 50 λεπτά»

Ο άντρας μου με δάκρυα στα μάτια έκοψε τον ομφάλιο λώρο και μου ακούμπησαν το μωρό στο στήθος. Για μία ακόμη φορά αισθάνθηκα όλα γύρω μου να εξαφανίζονται. Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο τέλεια ήταν. Είχε τόση μα τόση πολλή αγάπη, από εμένα, τον πατέρα της, τους παππούδες της, την αδελφή της. Ήταν τόσο τέλεια, τόσο όμορφη και έμοιαζε τόσο δυνατή… Αλλά ήξερα ότι δεν θα τα κατάφερνε. Συνέχισαν να με παρακολουθούν όσο είχα την μικρούλα στην αγκαλιά μου. 50 λεπτά μετά η Ρόζι έφυγε ήρεμα και γαλήνια στα χέρια μου. Η μαία μου επιβεβαίωσε με το στηθοσκόπιο, ότι η καρδούλα της είχε σταματήσει να χτυπά.

Μετά την έδωσα λίγο στον άντρα μου να την κρατήσει, να κρατήσει αυτό το πολύτιμο, μικροσκοπικό πλασματάκι. Μέχρι να το καταλάβω, ήρθε το φορείο να με πάρει. Αισθάνθηκα έναν τεράστιο όγκο αίματος να βγαίνει από μέσα μου και έτρεχαν γρήγορα να με πάνε στο χειρουργείο. Δεν σταμάτησα να κλαίω ακούγοντας κλαματα μωρών και γυναίκες που γεννούσαν.

Όταν ξύπνησα από την επέμβαση όλα μου φαίνονταν σκοτεινά και άδεια. Δεν μπορούσα να σηκωθώ, ήθελα να κλάψω. Ένιωθα τόσο μόνη στο σκοτάδι. Ακομη είχα στα μάτια μου την εικόνα του άντρα μου με τη Ρόζι πάνω στο γυμνό του στήθος. Ήταν σαν να χόρευαν μαζί, μπαμπάς και κόρη. Η Σάνι ήθελε να δει την αδελφούλα της… να περάσει λίγες στιγμές μαζί της.

Και είχε φτάσει η ώρα που θα έπρεπε να αποχωριστούμε το κοριτσάκι μας. Εγώ ήμουν ακόμη στο αμαξίδιο και τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στο μωρό ενώ έκλαιγα αθόρυβα. Μπορούσαμε να πάρουμε στο σπίτι το κοριτσάκι μας, αλλά ποτέ δεν θα ακούγαμε το γέλιο ή το κλάμα της, δεν θα τη βλέπαμε να μεγαλώνει. Την επόμενη μέρα θα έμενε για πάντα στις αναμνήσεις μας. Περάσαμε όλη τη νύχτα και οι τέσσερις μαζί. Σύντομα έπρεπε να βάλουμε το μωρό στο μικροσκοπικό του φερετράκι και να την αποχωριστούμε για πάντα.

Ήμασταν όλοι συντετριμμένοι… Τώρα θα είναι κοντά στα αστέρια. Σε αυτά τα 50 λεπτά πήρε τόση πολλή αγάπη, όση θα είχε σε όλη της τη ζωή».