Γράφει η εκπαιδευτικός και μαμά Jess Goniu
«Σήμερα έκλαψα. Όχι επειδή είμαι αγχωμένη. Όχι επειδή είμαι θυμωμένη. Έκλαψα λόγω ενός 92χρονου άνδρα.
Μόλις είχα φύγει από την δουλειά και έκανα μια στάση στο σούπερ μάρκετ πριν πάω σπίτι. Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα, ότι η ενέργεια στην ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική. Οι άνθρωποι μου γύρω μου δεν ψώνιζαν αμέριμνοι, χαζεύοντας π.χ. τα οικιακά είδη. Ήταν επικεντρωμένοι στα καθαριστικά και στα τρόφιμα, στα σαπούνια και στις πάνες. Δεν κοιτούσαν τάπερ και σιδερώστρες… Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω, ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Μπορεί να είναι προσωρινό, όμως μπορεί να είναι και για πάντα… Πάντως είναι σίγουρα διαφορετικός…
Καθώς προχώρησα στον διάδρομο με τα χαρτικά, παρατήρησα έναν άνδρα. Δεν είχε καροτσάκι, αλλά κρατούσε ένα μπαστουνάκι. Φορούσε και ένα καπέλο στο κεφάλι του, παρόλο που ο καιρός ήταν αρκετά ζεστός. Τον πλησίασα και είδα πως ήταν κάπως μπερδεμένος. «Χρειάζεστε κάτι κύριε;», τον ρώτησα.
Με κοίταξε –ένα δάκρυ ήταν έτοιμο να κυλήσει. «Χρειάζομαι απλά λίγο χαρτί τουαλέτας. Έχω μόνο ένα τελευταίο ρολό στο σπίτι και χρειάζομαι 4 με 6 για να βγάλω τον μήνα. Αυτό είναι το τρίτο σούπερ μάρκετ που επισκέπτομαι σήμερα.»
Καθώς κοίταξα στα άδεια ράφια, δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Έχω ακούσει, ότι τελειώνουν τα χαρτιά υγείας, αλλά δεν είμαι σίγουρη γιατί συμβαίνει αυτό. Του εξήγησα, ότι λόγω του ιού, όλοι ανησυχούν και δυστυχώς αυτό έχει προκαλέσει έλλειψη σε χαρτί τουαλέτας, αντισηπτικά και καθαριστικά προϊόντα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι μου απάντησε εκείνος:
«Δεν έχω ακούσει ποτέ για έλλειψη στο χαρτί υγείας. Ήμουν 2 όταν μας χτύπησε η Μεγάλη Ύφεση. Ήταν δύσκολες εποχές, όμως όλοι βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Το να συγκεντρώνουμε πράγματα στα σπίτια μας δεν υπήρχε ως έννοια. Άκουσα ότι συμβαίνει σε άλλα μέρη, αλλά δεν πίστευα ότι θα συμβεί και σε εμάς. Είμαι τόσο απογοητευμένος με όλους αυτούς τους ανθρώπους…»
Στεκόμουν, λοιπόν, εκεί να αναρωτιέμαι αν ηθικά (θέμα ου συζητήσαμε με τους μαθητές μου στο σχολείο την προηγούμενη μέρα) θα ήταν σωστό να πεταχτώ μέχρι το γραφείο μου (κυριολεκτικά 2 λεπτά μακριά) και να πάρω μερικά ρολά χαρτιού για να τα προσφέρω στον άνθρωπο αυτό. Ένας άλλος πελάτης στεκόταν δίπλα μας εκείνη την ώρα και ακούγοντάς μας είπε, ότι έχει χαρτί τουαλέτας στο αυτοκίνητο –προσφέρθηκε, μάλιστα, να το δώσει στον άνθρωπο.
Τους παρακολουθούσα να περπατούν προς την έξοδο του σούπερ μάρκετ και ξαφνικά δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου… Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε συνειδητοποιήσει, ότι δεν υπάρχει χαρτί υγείας στα σούπερ μάρκετ, γιατί δεν παρακολουθεί τα social media. Προσπαθούσε απλά να συνεχίσει να ζει στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του, στην οποία έχει συνηθίσει τα τελευταία 92 χρόνια. Στη ρουτίνα μιας ζωής, για την οποία ξέρω ότι είναι ευγνώμων…
Συνειδητοποίησα στη συναναστροφή μου αυτή σήμερα, ότι υπάρχει ένας τεράστιος πληθυσμός ατόων που δεν έχει ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει ανά πάσα στιγμή –και ίσως είναι καλύτερα γι’αυτούς. Περιμένουν, ότι οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον και ζουν αρμονικά, καθώς έχουν βιώσει παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν. Και σκέφτηκα… γιατί όχι; Το χάος και ο πανικός και το να ψωνίζουμε σαν τρελοί για μήνες, δεν βοηθούν πουθενά. Σίγουρα, ο ιός είναι πραγματικός, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τον ιό. Έχει να κάνει με την αντίδρασή μας στην φτιαχτή αυτή υστερία, για την οποία οι περισσότεροι ηλικιωμένοι δεν βιώνουν κανέναν πανικό.
Ξεχάστε, λοιπόν τις πολιτικές.
Ξεχάστε τα media.
Ξεχάστε τα 75 ρολά χαρτιού τουαλέτας που πιστεύετε πως χρειάζεστε.
Σκεφτείτε αυτόν τον 92χρονο άνδρα που ήθελε απλά λίγο χαρτί υγείας, για να μπορέσει να συνεχίζει τη ζωή του. Και μάθετε από αυτόν.
Σήμερα έκλαψα. Γιατί συνειδητοποίησα, ότι ακόμα και μέσα στην πανδημία, το “θέλω” υπερνικά το “χρειάζομαι”. Και έτσι η ελπίδα μου για το μέλλον ξεθώριασε λίγο περισσότερο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να προσπαθώ να το αλλάξω αυτό…»
Πηγή: lovewhatmatters.com
