Οι συναισθηματικές εξάρσεις των παιδιών που βρίσκονται στην εφηβεία είναι κάτι παραπάνω από συνήθεις. Όμως, πολλές φορές οι γονείς μπορεί να πάρουν λίγο παραπάνω προσωπικά κάτι που θα τους πει το παιδί τους μέσα στον εκνευρισμό και την έντασή τους.
Μία μαμά θυμάται τη στιγμή που η έφηβη κόρη της, τής είπε: «Σε μισώ» και συμβουλεύει τους γονείς πώς να αντιδράσουν στη φράση που δεν θα ήθελαν να ακούσουν ποτέ από τα παιδιά τους.
«Πριν από χρόνια, καθόμουν στην κουζίνα, ενώ η έφηβη κόρη μου, μού φώναζε: “Σε μισώ” με όση δύναμη είχε.
Έμεινα εμβρόντητη. Εάν κάποιος μου είχε ρίξει γροθιά, πολύ πιθανό να μην ένιωθα το ίδιο. Αυτή τη στιγμή ένιωσα να να έφαγα τη μεγαλύτερη κατραπακιά στο κεφάλι.
Το να πω ότι θύμωσα και πληγώθηκα πολύ είναι περιττό. Πώς τόλμησε να μου το πει με αυτόν τον τρόπο; Μετά από όλα όσα έχω κάνει για εκείνη να με μεταχειρίζεται έτσι; Εγώ δεν θα τολμούσα να το πω ποτέ στη μητέρα μου! Κακομαθημένο παλιόπαιδο! Τι κάνω λάθος και μου μιλά με αυτόν τον τρόπο;
Λοιπόν, ξέρετε τι έκανα; Για να είμαι ειλικρινής δεν πολυθυμάμαι τι έκανα. Ίσως φώναξα. Και στη συνέχεια, πιθανότατα απείλησα να μην της ξαναμιλήσω για ένα μήνα. Όμως λίγες ώρες μετά ένιωσα ενοχές, μείωσα την “ποινή” ή υποχώρησα για το πόσο άσχημα φέρθηκα.
-“Σε μισώ!”
– “Αλήθεια;”
-Ναι!
-Επειδή σού είπα όχι;
-Ναι!
-Ξέρω ότι δεν με μισείς πραγματικά, αλλά είσαι τόσο θυμωμένη μαζί μου αυτή τη στιγμή
-Ναι, είμαι.
(Χτυπά η πόρτα)
Δύο ώρες αργότερα χαλαρώνω στον καναπέ.
“Μαμά, ειλικρινά συγγνώμη. Δεν σε μισώ στα αλήθεια. Απλά έχω εκνευριστεί, γιατί…”
Τώρα μπορεί να διαβάζετε αυτό το κείμενο και να σκέφτεστε ότι μπορεί να είστε ο απαίσιος γονιός που τα παιδιά σας σας είπαν ότι σας μισούν ή μπορεί να σκέφτεστε ότι δεν είστε ο μόνος που σας συνέβη κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνω.
Τώρα, χρειάζεται να συνειδητοποιήσετε κάτι: Ένα μοναδικό πράγμα που έμαθα για το “σε μισώ” όλα αυτά τα χρόνια.
Μην το παίρνεται προσωπικά. Ούτε για ένα δευτερόλπετο.
Αν θέλετε να έχετε μία σπουδαία σχέση με τα παιδιά σας, εσείς θα πρέπει να είστε το ασφαλές καταφύγιό τους. Ξέρω τι σκέφτεστε, ότι δεν θα πρέπει να επιτρέπετε στα παιδιά σας να μιλούν έτσι. Ίσως. Αλλά η αλήθεια είναι αυτή:
Τα παιδιά μας χρειάζονται εμάς να είμαστε το ασφαλές τους καταφύγιο. Επειδή εκεί μπορούν να ξεσπούν το θυμό, την λύπη, το άγχος τους και οτιδήποτε άλλο τα απασχολεί.
Και σας ρωτώ πώς περιμένουμε από αυτά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, όταν δεν τους επιτρέπουμε να το κάνουν. Αν δεν έρθουν σε εμάς να εκφραστούν, τότε θα βρουν αλλού καταφύγιο, ίσως σε μέρη που δεν μας αρέσουν.
Πρέπει να είμαστε καταφύγιο, όχι κριτές. Έτσι την επόμενη φορά που το παιδάκι σας θα εκφράσει κατάφωρα τον θυμό του για εσάς, πάρτε μία βαθιά ανάσα και απλά κατανοήστε την ενόχλησή του.
Δεν σας λέω να μην βάλετε όρια ή κανόνες. Απλά αυτό που σας προτείνω είναι να τα ακούσετε, να αξιολογήσετε τα συναισθήματά τους και νιώστε τα εκείνη τη στιγμή. Ψάξτε να βρείτε τι συμβαίνει μέσα στην καρδούλα τους.
Αυτό είναι το κλειδί»
