Σε 60-70 χρόνια από σήμερα, όταν -Θεού θέλοντος- τα παιδιά μας θα έχουν γίνει παππούδες και εμείς ίσως να μην είμαστε πια κοντά τους, σίγουρα θα έρθει η στιγμή που θα ερωτηθούν από τα εγγόνια τους για την πανδημία του Κορωνοϊού. Τα παιδιά μας θα έχουν αποτελέσει μέρος αυτής της ιστορίας, όμως… τι θα έχουν να θυμούνται από αυτή;
Την ωραιότερη απάντηση δίνει ο παρακάτω φανταστικός διάλογος…
Παιδί: Πόσων ετών είσαι παππού;
Παππούς: Είμαι 81, αγάπη μου.
Παιδί: Αυτό σημαίνει, ότι ζούσες κατά την πανδημία του Κορωνοϊού;
Παππούς: Ναι, την πρόλαβα.
Παιδί: Πωπω, πρέπει να ήταν φριχτά παππού… Μιλήσαμε γι’αυτό την περασμένη εβδομάδα στο σχολείο.
Μας είπαν, πώς όλα τα σχολεία είχαν κλείσει. Και πως οι μαμάδες και οι μπαμπάδες δεν μπορούσαν να πάνε στη δουλειά, και έτσι δεν είχαν αρκετά λεφτά για να κάνουν ωραία πράγματα.
Μας είπαν, ότι δεν σας επιτρεπόταν να επισκεφθείτε τους φίλους και τις οικογένειά σας και ότι δεν μπορούσατε να βγείτε έξω και να πάτε ούτε βόλτες ούτε πουθενά.
Μας είπαν, ότι στα μαγαζιά και στις αγορές τελείωναν διάφορα πράγματα, οπότε δεν βρίσκατε καθαριστικά και χαρτί υγείας, ακούμε και αλεύρι και μαγιά.
Μας είπαν, ότι εκείνο το καλοκαίρι ακυρώθηκαν και οι διακοπές. Και μας είπαν για τους χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που αρρώστησαν και πέθαναν.
Μας εξήγησαν πόσο σκληρά δούλεψαν οι γιατροί και οι νοσηλευτές και όλοι οι εργαζόμενοι της πρώτης γραμμής και πως πολλοί από αυτούς επίσης πέθαναν.
Όλα αυτά πρέπει να ήταν φριχτά, παππού…
Παππούς: Όλα αυτά που λες είναι σωστά.
Και τα ξέρω κι εγώ, γιατί τα διάβασα καθώς μεγάλωνα.
Αλλά, για να σου πω την αλήθεια, εγώ τα θυμάμαι λίγο διαφορετικά…
Θυμάμαι να παίζω στον κήπο για ώρες, με τη μαμά και τον μπαμπά και να κάνουμε πικ-νικ και πολλά μπάρμπεκιου.
Θυμάμαι να επιδιορθώνουμε πράγματα με τον μπαμπά και να μαγειρεύουμε με τη μαμά.
Θυμάμαι να φτιάχνουμε κάστρα και να κάνουμε γυμναστική και ακροβατικά. Θυμάμαι να περνάω ωραία με την οικογένειά μου στο σπίτι.
Θυμάμαι τη μαμά να λέει κάθε τόσο «Έχω μια ιδέα!»
Αντί για «ίσως αργότερα ή αύριο γιατί δεν προλαβαίνω σήμερα» που έλεγε συνήθως.
Θυμάμαι να φτιάχνουμε μόνοι μας ψωμί και γλυκά. Θυμάμαι να βλέπουμε ταινίες κάθε βράδυ, όχι μόνο μια φορά την εβδομάδα.
Ήταν μια φριχτή περίοδος για πάρα πολλούς ανθρώπους, έχεις δίκιο.
Αλλά εγώ τα θυμάμαι διαφορετικά…»
Σκεφτείτε πώς θέλετε τα παιδιά σας να θυμούνται αυτές τις μέρες, όταν μεγαλώσουν.
Ασχοληθείτε με τις αναμνήσεις που δημιουργούν αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε πέρα από όλους τους τραγικούς τίτλους και τις συγκινητικές ιστορίες τόσων ανθρώπων που θα διαβάζουν στο μέλλον, τα παιδιά σας θα θυμούνται αυτές τις χαρούμενες στιγμές.
Πηγή: Random Acts of Kindness, Nevada County, CA
