«Σας παρακαλώ σταματήστε να με κρίνετε που φεύγω από τη δουλειά μου στις 5, αλλά τα παιδιά μου με περιμένουν στο σπίτι της αδερφής μου», γράφει η μαμά – blogger Jamie Johnson, και νομίζω αρκετές θα ταυτιστούμε μαζί της.
«Ξέρω ότι χάνω αυτό το σημαντικό meeting, αλλά η εκπαίδευση και οι δραστηριότητες των παιδιών μου είναι πιο σημαντικές. Ξέρω ότι άργησα σήμερα, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά νωρίτερα στο σχολείο – οι δάσκαλοι έκαναν στάση εργασίας.
Ξέρω ότι μοιάζω αφηρημένη συχνά και είμαι. Το μωράκι μου είναι άρρωστο στο σπίτι και προσπαθώ να προγραμματίσω ραντεβού στον παιδίατρο.
Δεν θέλω να μοιάζω εξουθενωμένη όταν έρχομαι στο γραφείο, αλλά ξυπνάω από τις 4:30 για να ετοιμάσω τα πάντα. Και μαζί μου ξυπνά και ένα μωρό που δεν ησυχάζει.
Ξέρω ότι τα μάτια μου είναι πρησμένα με μαύρους κύκλους, αλλά τις τελευταίες 12 ώρες προσπαθούσα να χαλαρώσω ένα μωράκι με πυρετό και παράλληλα έκλαιγα, επειδή δεν μπορώ να βρω 5 λεπτά για τον εαυτό μου – να κάνω έστω ένα μπάνιο χωρίς άγχος!
Ναι, μόλις στήριξα το κεφάλι μου στο γραφείο και αναστέναξα. Ξέρετε γιατί; Επειδή μόλις διάβασα ένα μήνυμα από το σχολείο του παιδιού. Το μάτι του είναι κατακόκκινο και πρέπει να φύγω για να το πάρω και να το πάω στο γιατρό.
Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να μιλήσουμε περισσότερο και σου φάνηκα απότομη, αλλά 40 λεπτά πριν έρθω στο γραφείο τσακωνόμουν με ένα 5χρονο για την αναγκαιότητα του παντελονιού όταν πάμε παιδικό!
Ξέρω ότι όταν φτάνω στο γραφείο η προσωπική μου ζωή πρέπει να μένει στο αυτοκίνητο, αλλά όταν είσαι μαμά με δύο μικρά παιδάκια αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Οπότε, ευχαριστώ όλους όσοι με στήριξαν και με δικαιολόγησαν τα τελευταία 5 χρόνια. Το να είσαι εργαζόμενη μαμά με μικρά παιδιά, δεν είναι εύκολο.
Ευχαριστώ όλα τα αφεντικά που με άφησαν να φύγω για να πάω σε ραντεβού με τον γιατρό, να φύγω νωρίτερα επειδή το παιδί μου αρρώστησε ή είχε γιορτή στο σχολείο.
Ευχαριστώ όλους όσοι με στήριξαν λέγοντάς μου ότι είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσεις ανάμεσα στην εργασία και την οικογένεια.
Ευχαριστώ όλους όσοι παρέβλεψαν το εξουθενωμένο μου πρόσωπο, τις τσαλακωμένες μου μπλούζες και τα πρησμένα μου μάτια.
Ευχαριστώ τις άλλες μαμάδες που με ενθάρρυναν να συνεχίσω και να μην τα παρατήσω.
Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου που με κάλυψαν, επειδή έπρεπε να φύγω ξαφνικά από το γραφείο.
Ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη εργαζόμενη μαμά στον κόσμο, αλλά είμαι εργαζόμενη μαμά και ξέρω ακριβώς τι περνάτε.
Καταλαβαίνω πώς είναι να θες να τα καταφέρεις όλα. Καταλαβαίνω πόσο πολύ προσπαθείς να τα προλάβεις όλα για να καταφέρεις να φύγεις στην ώρα σου από τη δουλειά.
Καταλαβαίνω ότι είσαι κουρασμένη. Εξουθενωμένη.
Από την άλλη καταλαβαίνω ότι είσαι ικανή για όλα αυτά. Αξίζεις περισσότερα από όσα πιστεύεις και δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στους δύο “κόσμους” σου: Μπορείς να ζεις ανάμεσα και στους δύο.
Μπορείς να έχεις οικογένεια και καριέρα. Δεν είναι εύκολο, αλλά ούτε και απίθανο!
Γι΄ αυτό μην σταματήσεις πουθενά. Μην τα παρατάς – Το έχεις!
Υ.Γ: Δεν θα καταλάβουν όλοι τον “αγώνα” σου, αλλά και πάλι αξίζει!»
