Ήταν επόμενο ως παιδιά, να σκεφτόμαστε ότι οι συμπεριφορές μας ήταν αυτές που πυροδοτούσαν τις έντονες αντιδράσεις των γονιών μας.
«Περπάτα πιο γρήγορα»
«Κάνε ησυχία»
«Γιατί δεν μπορείς απλά να ακούς;»
«Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις τί σου ζητάω να κάνεις;»
Και για να είμαστε ειλικρινείς, οι γονείς μας πίστευαν ότι εμείς ήμασταν η αιτία του εκνευρισμού τους, ότι αν απλά κάναμε αυτό που μας έχουν ζητήσει, τότε η ζωή θα ήταν πιο εύκολη.
Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αλήθεια. Αυτό που προκαλούσε αντιδράσεις και εκρήξεις στους γονείς μας, ήταν το γεγονός ότι δεν ήξεραν πώς να μας διδάξουν. Ότι όταν ήταν και οι ίδιοι παιδιά, δεν ήξεραν και οι δικοί τους γονείς πώς να τους διδάξουν.
Οπότε όταν έλεγαν «περπάτα πιο γρήγορα», αυτό που εννοούσαν ήταν «έχω μάθει ότι πρέπει να περπατάς πιο γρήγορα» ή «εγώ στην ηλικία σου, δεν μπορούσα να ακολουθήσω τους δικούς μου ρυθμούς».
Όταν έλεγαν «κάνε ησυχία», αυτό που εννοούσαν ήταν «η φωνή μου δεν μπορούσε να ακουστεί όταν ήμουν παιδί» ή «είχα μάθει στη ζωή μου, ότι τα παιδιά είναι ταλαιπωρία».
Όταν έλεγαν «γιατί δεν μπορείς απλά να ακούς;», εννοούσαν «οι γονείς μου δεν μπόρεσαν ποτέ να με καταλάβουν» ή «γιατί δεν μπορούσα απλά να ακούσω τους γονείς μου;».
Και όταν έλεγαν, «είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις τί σου ζητάω να κάνεις;», εννοούσαν «σε παρακαλώ, κατάλαβέ το, δεν ξέρω κανέναν άλλο τρόπο για να σου το μάθω» ή «αν δεν το καταλάβεις, θα σημαίνει ότι είμαι κακός γονιός, όπως οι γονείς μου».
Αυτά είναι απλά μερικά παραδείγματα, που δείχνουν ότι οι συναισθηματικές αντιδράσεις του γονιού, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από απλές αντιδράσεις σε αυτό που έκανε ή δεν έκανε το παιδί του.
