Όταν προσπερνάμε ένα παιδί που κακοποιείται, γινόμαστε εξίσου θύτες

Όταν προσπερνάμε ένα παιδί που κακοποιείται, γινόμαστε εξίσου θύτες

Η κακοποίηση έχει πολλές μορφές. Μπορείς να κακοποιήσεις ένα παιδί όχι μόνο σωματικά αλλά και λεκτικά.

Είναι και τα δύο ανυπόφορα για το μεγάλωμά του, γιατί η κακοποίηση όποια μορφή και αν έχει, αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια της.

Και έτσι τα παιδιά, μεγαλώνουν και μαθαίνουν να μην σέβονται τον εαυτό τους.

Ανέχονται καταστάσεις που τα κάνουν δυστυχισμένα. Πέφτουν σε κακές επιλογές συντρόφων.

Χάνουν την αυτοεκτίμησή τους. Δεν διεκδικούν τίποτα από όσα τους αξίζει.

Πνίγονται μέσα σε φοβίες, ανασφάλειες και stress. Θεωρούν υπεύθυνο τον εαυτό τους για κάθε αποτυχία της ζωής.

Μαθαίνουν να μισούν τον εαυτό τους. Αλλά γονιέ… δε θα σε μισήσει!

Βαθιά μέσα του, πάντα θα σε αγαπάει, πάντα θα σε υπερασπίζεται και πάντα θα πιστεύει πως έφταιγε εκείνο. Η κακοποίηση, είτε είναι σωματική είτε λεκτική, είναι ευθύνη όλων μας!

Γινόμαστε εξίσου θύτες όταν προσπερνάμε ένα παιδί που κακοποιείται.

Εκείνο δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του… αλλά μπορούμε εμείς!

Κίκκα Ουζουνίδου 

Διαβάστε επίσης:

«Προς τους κακοποιητικούς γονείς μου: Σας ευχαριστώ που μου μάθατε τι να ΜΗΝ κάνω»

Πώς η «Cruella» μάς θυμίζει πόση «ζημιά» μπορεί να προκαλέσει η τοξική σχέση μητέρας – κόρης

«Ένιωσα ανακούφιση, για να μην πω χαρά, όταν πέθανε η μητέρα μου»