«Όταν φίλησα για τελευταία φορά τον άντρα μου δεν ήξερα ότι ήμουν έγκυος στον γιο μας»

Είναι στιγμές που ακόμη και οι πιο σκληροί λυγίζουν. Οι στιγμές που αυτές οι γραμμές γράφονται, ενώ τα δάκρυα δεν μπορούν να μείνουν λεπτό στα μάτια.

Πόση δύναμη χρειάζεται να ξεπεράσεις τον θάνατο με ζωή; Όταν ο άνθρωπός σου φεύγει για πάντα από αυτόν τον κόσμο και μένεις πίσω με ένα παιδί και άλλο ένα στην κοιλιά, που δεν το έχεις αντιληφθεί καν. Κι ενώ η απόγνωση σε κυριεύει, η ελπίδα είναι το μόνο που μας κρατά ζωντανούς.

Η ιστορία αυτής της κοπέλας μάς αποδεικνύει ακριβώς αυτό: ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ.

«Ετοιμαζόμουν για τη φωτογράφιση της εγκυμοσύνης μου. Είχα ήδη έτοιμα τα ρούχα που θα φορούσα, όμως, όταν ήρθε η ώρα να το κάνω, ανακάλυψα ότι το πουκάμισό μου δεν μπορούσε πλέον να καλύψει την κοιλιά μου. Έπιασα τον εαυτό μου να δοκιμάζει κάθε πουκάμισο και φόρεμα στο σπίτι. Με είχε πιάσει ένας πανικός γιατί δεν έβρισκα τίποτα και σε λίγη ώρα θα ερχόταν ο φωτογράφος.

Στην γωνία της ντουλάπας μου κρεμόταν ένα φόρεμα που παρέμενε εκεί 7.5 μήνες: ήταν το φόρεμα που φορούσα στην κηδεία του άντρα μου. Θυμάμαι την πρώτη φορά που το είδα μαζί του. Περπατούσαμε μαζί σε ένα εμπορικό κέντρο. Το είδα και μου άρεσε πολύ. Αν κι εκείνος μου είπε να το πάρω, εγώ σκέφτηκα: και πού θα το φορέσω; Σε ποια περίσταση; Και το άφησα. Τη μέρα που τελικά το αγόρασα, ωστόσο, δεν μπορώ να το περιγράψω. Δεν ήθελα να πάω κάπου, αλλά βασικά δεν ήθελα να πάω να αγοράσω εξ επί τούτου ένα μαύρο φόρεμα. Μία υπενθύμιση ότι ήμουν πλέον χήρα. Ένιωσα σαν εκείνες τις δύστυχες ψυχές στις ταινίες. Έπρεπε να συνεχίσω, ασχέτως αν πονούσα πολύ. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Μηχανικά ακολούθησα τη μητέρα μου και τις αδελφές μου στο εμπορικό κέντρο… Εκεί που πριν από λίγες μέρες περπατούσα με τον άνθρωπό μου. Ένιωθα να λιώνω… Όμως, έπρεπε να συνεχίσω χωρίς να φαίνεται ότι τρέμω.

Είχε εκπτώσεις. Παντού υπήρχαν κόκκινα και μπλε φορέματα, αλλά εγώ έπρεπε να πάρω μαύρο. Τότε το είδα. Ήραν εκείνο το φόρεμα που είχαμε δει και μας άρεσε λίγες εβδομάδες πριν. Το δοκίμασα και ήταν αυτό. Την ημέρα της κηδείας του άντρα μου, δεν ήξερα ότι ήμουν έγκυος. Τις τελευταίες ώρες που πέρασα μαζί του, που περνούσα τα χέρια μου ανάμεσα στα μαλλιά του και φίλησα το μέτωπό του, δεν είχα ιδέα ότι ήμουν έγκυος στον γιο μας. Όταν είδα τις δύο γραμμές στο τεστ εγκυμοσύνης λίγες ημέρες μετά, έκλαψα πολύ.

Δεν ήθελα να ήμουν έγκυος. Δεν είχα λίγο βάρος στις πλάτες μου; Έπρεπε να είμαι και έγκυος; Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Και δεν μπορούσα και να πιω πολύ για να ξεχάσω. Να ξεχάσω, ότι θα ήμουν μία μόνη μητέρα δύο παιδιών. Έπρεπε ήδη να φροντίσω την κόρη μου. Πώς θα τα κατάφερνα, κουβαλώντας ένα ακόμη παιδί.

Για κάποιες μέρες σκέφτηκα να το δώσω για υιοθεσία. Δεν πίστευα ότι θα είχα τη δύναμη να είμαι μαμά δύο παιδιών, που θρηνεί. Το είχα σκεφτεί πολύ σοβαρά. Όμως, όταν ανακάλυψα, ότι ο άντρας μου θα μου χάριζε ένα αγοράκι, δεν μπορούσα να το αφήσω να φύγει. Θα έβρισκα τη δύναμη κάπως, αλλά δεν ήμουν χαρούμενη για αυτό. Για αρκετούς μήνες είχα άρνηση. Ήταν πιο εύκολο να μην σκέφτομαι το μωρό και το γεγονός, ότι δεν είχα έντονα συμπτώματα με βοήθησε αρκετά. Όσο, όμως, έβλεπα την κοιλιά μου να μεγαλώνει έγινε πιο δύσκολο να το αγνοήσω και το μικρούλι που μεγάλωνε μέσα μου αποζητούσε την προσοχή.

Κάθε κλωτσιά του ή κίνησή του ήταν σαν να μου λέει: Είμαι εδώ! Σιγά σιγά άρχισα όχι μόνο να αποδέχομαι τη νέα προσθήκη στη ζωή μου, αλλά να προσμένω με αγάπη τον ερχομό του. Ο γιος μου με έσωσε με πολλούς τρόπους, προτού έρθει καν στον κόσμο, προτού πάρει την πρώτη του αναπνοή έξω από την κοιλιά μου. Πραγματικά με έσωσε. Γι αυτό και αποφάσισα να βγάλω φωτογραφίες της εγκυμοσύνης μου με αυτό το φόρεμα. Αυτό το μαύρο φόρεμα.

Ακριβώς, γιατί η ζωή είναι όμορφη, ακόμη κι αν σου δίνει πόνο. Ακόμη και στις πιο σκοτεινές νύχτες, τα αστέρια λάμπουν περισσότερο. Το φόρεμα που φορούσε, όταν πίστευα ότι η ζωή μου είχε καταστραφεί, αναβίωσε. Ναι, κουβαλούσα ζωή μαζί μου, ακόμη κι αν γύρω μου υπήρχε ο θάνατος. Θα μπορούσα να έχω επιλέξει την απόγνωση, αλλά αποφάσισα να επιλέξω την ελπίδα. Τη ζωή. Αγκάλιασα τον πόνο και τον άφησα να φύγει.

Σήμερα ο γιος μου είναι δύο ετών. Ήταν το φως της ζωής μου, ο θεός που μου έδωσε αυτό το φως. Σπάνια αυτό το παιδί δεν χαμογελάει. Μου δίνει τόση χαρά και είμαι τόσο χαρούμενη που μοιάζει στον μπαμπά του. Και ευχαριστώ το Θεό κάθε βράδυ για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου έκανε στις πιο θλιμμένες ώρες της ζωής μου»