Ένα χαρισματικό παιδί είναι για κάθε γονιό ένας λόγος να καμαρώνει για εκείνο. Ποιος δεν θέλει το παιδί του να «πιάνει πουλιά στον αέρα», να είναι άριστος μαθητής και να έχει καλούς φίλους;
Υπάρχουν,όμως, και περιτπώσεις που ακριβώς αυτή η ευφυΐα είναι ευχή και κατάρα, όπως στην περίπτωση μίας μητέρας που περιγράφει το βίωμα του παιδιού της.
«Ο γιος μου είναι πολύ χαρισματικός. Το είχαμε καταλάβει από τότε που ήταν μωρό. Μίλησε πριν από τα πρώτα του γενέθλια. Μάλιστα, έκανε ολόκληρες προτάσεις. Ενός έτους μπορούσε να αναγνωρίσει τα γράμματα του αλφαβήτου και τους αριθμούς.
Έχει δείκτη νοημοσύνης 130. Ο εξεταστής είπε ότι ο αριθμός θα ήταν πολύ μεγαλύτερος, αλλά βαρέθηκε με το τεστ και απλά άρχισε να απορρίπτει απαντήσεις. Το σκορ του στα προφορικά ήταν 160, μεγαλύτερος και από τα άτομα που γίνονται δεκτά στη Mensa. Είναι το υψηλότερο σκορ που είχαν συναντήσει ποτέ. Και ο γιος μου είναι μόλις 12 ετών. Απίστευτο, πραγματικά.
Η συμπεριφορά του, όμως, είναι λίγο παράξενη. Έχει ενδείξεις Άσπεργκερ, κάτι που ωστόσο δεν έχει διαγνωστεί επισήμως. Είναι ο πιο ευφυής στο σχολείο του και πάντα δίνει σωστές απαντήσεις. Είναι αρκετά κοινωνικά αδέξιος και ενδιαφέρεται για πράγματα που στα περισσότερα παιδιά δεν αρέσουν, μιλώντας για αυτά μέχρι αηδίας. Όλα τα παραπάνω αποτελούν έναν συνδυασμό ιδιοτήτων που καθιστά δύσκολη τη δημιουργία φίλων.
Όταν ήταν μικρός, ήταν πολύ πιο ώριμος για την ηλικία του. Ήταν πολύ γλυκό να τον ακούς να απαριθμεί στα λατινικά τα ονόματα όλων των ψαριών που βρισκόταν μέσα στο ενυδρείο του καταστήματος με ζώα. Οι μεγάλοι τον λάτρευαν. Μπορούσαν να μιλήσουν μαζί του σαν έναν μικρό ενήλικα. Και το έκαναν. Οι καλύτεροι φίλοι του ήταν οι παππούδες του. Δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για ένα τρίχρονο παιδί, αλλά το να μιλά μαζί τους για πολιτική σίγουρα είναι παράξενο. Του πήραν συνέντευξη στις ειδήσεις για μία ιστορία, στην οποία συμμετείχε ο πατέρας του.
Όμως, όταν άρχισε το σχολείο, τα πράγματα έγιναν πιο δύσκολα. Ένας ενήλικας μπορεί να ακούει για ώρες πράγματα που έχει μάθει στα βιβλία. Και όταν έχεις φωτογραφική μνήμη, υπάρχουν πολλά να ακούσεις. Άλλα παιδιά δεν ενδιαφέρονται τόσο.
Όσο μεγάλωνε όμως, τα πράγματα γίνονταν πολύ χειρότερα για εκείνον. Τα παιδιά όσο μεγαλώνουν, γίνονται λίγο πιο μοχθηρά. Τον κοροϊδεύουν που είναι έξυπνος, που μιλά πολύ και είναι ο αγαπημένος των δασκάλων. Δεν είναι πολύ αθλητικός και μικροκαμωμένος, που δεν βοηθά και πολύ. Πηγαίνει σε ένα πολύ μικρό σχολείο, όπου όλοι κάνουν σπορ και τα παιδιά θεωρούν ότι εκείνα είναι καλύτερα από αυτά που δεν παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Για τον γιο μου η γυμναστική είναι ένας εφιάλτης. Αντί όμως, να κλαίει, εξέφραζε την ενόχλησή του με θυμό. Μία φορά κλώτσησε ένα θρανίο, μία άλλη φώναξε σε άλλα παιδιά.
Δεν τον βοηθά το γεγονός ότι είναι έξυπνος. Στην αρχή ήμουν τρομοκρατημένη, αλλά το ξανασκέφτηκα και είπα ότι όλα θα πάνε καλά. Μία νέα αρχή. Κανείς δεν ξέρει το παρελθόν του, τον θυμό του, την ευφυΐα του. Ίσως, πιστεύουν ότι είναι λίγο περίεργος.
Τώρα έχει κάνει λίγους φίλους που παίζουν Minecraft και στέλνουν μηνύματα μία φορά στο τόσο. Τους λέει με το όνομά τους και τους αποκαλεί φίλους οτυ. Λόγω της πανδημίας δεν σκέφτηκα γιατί δεν προσκλήθηκε πουθενά, γιατί κανείς δεν πήγαινε κάπου. Όμως, για μία εβδομάδα δεν μπορούσε να παίξει. Πρόσεξα, ότι δεν του είχε στείλει κανείς κάποιο μήνυμα. Τίποτα. Ράγισε η καρδιά μου. Πόσο μόνος είναι. Πόσο πληγωμένος μπορεί να νιώθει; Δεν το αντέχω αυτό.
Τον κοιτάζω και σκέφτομαι πως έχει τόσα πολλά να προσφέρει στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι δεν του δίνουν την ευκαιρία. Ιδιαίτερα τα παιδιά. Τον θεωρούν αλλόκοτο. Αλλά έχει συναισθήματα και αξίζουν. Είναι το παιδί μου και το αγαπώ σαν τη ζωή μου. Ομως, ενώ η ευφυΐα του αυτή είναι ευλογία, είναι ταυτόχρονα και κατάρα.
Συχνά έχω συζητήσει για εκείνον με τους δασκάλους του και τον σχολικό σύμβουλο και με διαβεβαίωσαν, ότι τα πάει μια χαρά και αυτό το δείχνουν και οι βαθμοί του. Τον αγαπούν, όπως και οι περισσότετροι ενήλικες. Όμως, θέλω να ξέρω, ότι δεν κάθεται μόνος στο διάλειμμα ή με τους δασκάλους του.
Συνεχίζω να λέω στον εαυτό μου, ότι θα τα πάει ακόμα καλύτερα και θα βρει τους δικούς του ανθρώπους. Σίγουρα, είναι κάπου εκεί έξω. Στο λύκειο θα παρακολουθήσει ένα επιστημονικό πρόγραμμα και είμαι βέβαιη πως εκεί θα υπάρχουν παιδιά σαν το γιο μου. Για αυτό προσεύχομαι κάθε μέρα.
Δεν θα σταματώ να ανησυχώ για τα παιδιά μου και δεν θα σταματήσω ποτέ να τα ενθαρρύνω να χρησιμοποιούν τα χαρίσματά τους για καλό»
