“Ο γλυκός πόνος του να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει”: Η εξομολόγηση μιας μαμάς

Όποια μαμά και αν ρωτήσετε θα σας πει το ίδιο: Θα ήθελε τα παιδιά της να μην μεγάλωναν ποτέ. Όλες μας νοσταλγούμε πάντα τις στιγμές που τα παιδιά μας ήταν μωράκια και απευθύνονταν σε εμάς για ό,τι κι αν χρειάζονταν.

Παράλληλα, όμως, χαιρόμαστε που το παιδί μας καταφέρνει να κάνει μόνο του πράγματα και αποδεικνύει καθημερινά πόσο ανεξάρτητο, αλλά και υπεύθυνο είναι. Μία μαμά σε ένα μόνο post της περιγράφει ακριβώς αυτό το συναίσθημα.

Πώς είναι, λοιπόν, να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει;

«Γνωρίζετε αυτό το συναίσθημα που έχουμε όταν τραβάμε ένα τσιρότο από το δέρμα μας; Σκεφτόμουν πώς η μητρότητα μοιάζει ακριβώς με αυτή την κατάσταση.

Καθώς τα παιδιά μας μεγαλώνουν, τα βλέπουμε να γίνονται πιο ανεξάρτητα. Γιορτάζουμε κάθε μικρή τους νίκη, κάθε κατόρθωμά τους. Παρακολουθούμε πώς οι άνθρωποι που εμείς δημιουργήσαμε να πετυχαίνουν και να γίνονται απίστευτοι άνθρωποι.

Αλλά, με κάθε κατόρθωμά τους ένα μικρό κομμάτι από εμάς… “σχίζεται”. Ο φόβος της απομάκρυνσης χτυπά στις φλέβες μας, φαίνεται στο δέρμα μας.

Αυτό που μένει πίσω είναι ένα κομμάτι μας που αλλάζει για πάντα. Το να είσαι γονιός με όλη σου την καρδιά μοιάζει πολύ με το να τραβάς ένα τσιρότο από το δέρμα. Τα συναισθήματά μας, η καρδιά μας, η αγάπη μας εκτίθενται. Έτσι, ακατέργαστα και ευάλωτα.

Είναι αδύνατο να αποφύγεις αυτό το συναίσθημα. Πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και να τα αφήσουμε να φύγουν. Δεν είναι εύκολο. Είναι τρομακτικό και γεμάτο πόνο.

Αλλά, ελπίζουμε, ότι τους δώσαμε χρόνο, στήριξη και αγάπη έτσι ώστε ο πόνος να είναι λίγος και η ανταμοιβή σπουδαία.

Εμείς κάποια στιγμή θα γιατρευτούμε και εκείνα, ελπίζουμε, να μην φύγουν πολύ μακριά.

Επειδή, εμείς είμαστε εκείνοι που φίλησαν τις πληγές τους. Τα σχισμένα γόνατα και τα τραυματισμένα χέρια. Εμείς είμαστε εκείνοι που γιόρτασαν κάθε χαρούμενη στιγμή. Είμαστε εκείνοι που έκλαψαν όταν οι καρδιές τους ράγισαν. Είμαι εκείνοι που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γιατρέψουν τις πληγές τους. Είμαστε εκείνοι που τα ενθάρρυναν, τα διδάξαν, τα έκαναν αυτό που είναι.

Εμείς είμαστε το τσιρότο. Τώρα και για πάντα…»

Δείτε το πρωτότυπο post

View this post on Instagram

You know that feeling when you rip off a bandaid? I've been thinking about how parenting can mimic that exact feeling. As our children grow, we watch them become more independent. We celebrate each and every milestone. We watch as the people we created become thriving and incredible human beings. But, with each milestone they reach…a little piece of us gets torn away. The initial fear of pulling away… the tugs on our flesh… the exposure of our skin. What's left behind is a piece of us that is forever changed. Parenting with our heart is like ripping off a bandaid. The pull of our emotions, the tugs on our heartstrings, our love exposed. Raw and vulnerable. It's impossible to avoid ripping the band aid off. It can't stay on forever. And, much like raising our children…we have to let them go. It's not easy. It's terrifying and painful to watch them venture off. But, we hope that we have given the time, support and love so that the pain is brief and the reward is great. We will heal and they will hopefully never venture too far. Because, we are the ones who kissed their banged knees and scraped elbows. We are the ones who celebrate alongside every cherished moment. We are the ones who cry with them when hearts are broken. We are the ones who do our best to heal their aching wounds. We are the ones who encourage and teach. We are their bandaid; always and forever. ? . . . . . . #mom #momlife #momsofig #momsofinstagram #momsunplugged #kids #lifewithkids #parenting #lettinggo

A post shared by Alyce Kominetsky (@alyceoneword) on