«Μπαμπά, να βγουν πρώτα οι συμμαθητές μου, ξέρω ότι θα με βγάλεις ό,τι κι αν γίνει»

«Μπαμπά, να βγουν πρώτα οι συμμαθητές μου, ξέρω ότι θα με βγάλεις ό,τι κι αν γίνει»

Το 1988 ένας πολύ δυνατός σεισμός χτύπησε την πολιτεία της Αρμενίας. Η χώρα καταστράφηκε κυριολεκτικά και εξαιτίας αυτού, περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε λιγότερο από 4 λεπτά. 

To Αρμενικό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδιδε πραγματικές ιστορίες για τους ανθρώπους του σεισμού που άλλαξαν τη ζωή τους για πάντα.

Μια ιστορία είναι κι αυτή

Ένας σύζυγος που άφησε τη γυναίκα του στο σπίτι αφού βεβαιώθηκε για την ασφάλειά της και βγήκε να τρέξει στο σχολείο όπου ήταν ο γιος τους για να δει τι του συνέβη.

Έφτασε και διαπίστωσε ότι το σχολείο είχε καταστραφεί, έπαθε σοκ και έπεσε στα γόνατά του όταν φαντάστηκε την τύχη του γιου του.

Ξαφνικά σηκώθηκε και θυμήθηκε ότι πάντα υποσχόταν στο γιο του, «Ό, τι και να γίνει, θα είμαι πάντα δίπλα σου».

Στη συνέχεια κοίταξε το σωρό από τα μπάζα που είχαν συσσωρευτεί, υπολόγισε το σημείο της τάξης στην οποία σπούδαζε ο γιος του, πηγαίνει εκεί στα μπάζα, και χωρίς εργαλεία, άρχισε να σκάβει και να αφαιρεί τα μπάζα.

Ένας πυροσβέστης προσπάθησε να τον κρατήσει μακριά από τα συντρίμμια, χωρίς αποτέλεσμα.

Το μόνο πράγμα που ήταν μπροστά στα μάτια του πατέρα ήταν η υπόσχεσή στον γιο του και συνέχισε να σκάβει πολλές ώρες … έσκαβε με τα χέρια του 24 ώρες και συνεχίζει, και την 25η ώρα εμφανίστηκε μια τεράστια πέτρα και όταν την απομάκρυνε εμφανίστηκε μια τρύπα, φώναξε με όλη τη δύναμη της φωνής του το όνομα του γιου.

Μια απάντηση ήρθε από τον γιο του χωρίς να τον βλέπει: Είμαι εδώ, πατέρα. Είπα στους συμμαθητές μου ότι θα έρθεις γιατί μου το υποσχέθηκες (ό, τι κι αν γίνει, θα είμαι δίπλα σου) και εγώ σε περίμενα πατέρα.

Ο πατέρας του σήκωνε τις πέτρες με δύναμη και τις αφαιρούσε με διπλό ενθουσιασμό: Έλα, γιε μου, βγες έξω

Το αγόρι απάντησε: «Όχι, μπαμπά, άσε τους συμμαθητές μου να βγουν πρώτα, γιατί ξέρω ότι θα με βγάλεις ό, τι κι αν γίνει. Ξέρω ότι θα είσαι πάντα δίπλα μου».

Λόγω της υπόσχεσης του πατέρα στον γιο του και της πίστης του παιδιού στον πατέρα του, σώθηκαν 26 παιδιά που θεωρούνταν νεκρά.

«Αν μια υπόσχεση αθετηθεί, δεν κάνει ήχο, αλλά πολύ πόνο»

Βρήκαμε το κείμενο στην σελίδα του Σωτήρη Καλκατζάκου

Η μέρα που σκοτώθηκαν 25.000 άνθρωποι

Για την ιστορία ο σεισμός του 1988, επίσης γνωστός ως σεισμός του Σπιτάκ, εκδηλώθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1988 στις 11:41 τοπική ώρα.

Είχε μέγεθος 6.8 ρίχτερ και μέγιστο μέγεθος Χ στην κλίμακα Μεντβέντεφ-Σπονχόιερ-Κάρνικ.

Περισσότεροι από 25.000 σκοτώθηκαν, περίπου 130.000 τραυματίστηκαν και 500.000 έμειναν χωρίς σπίτι.