«Με νάρκωσαν, με κακοποίησαν κι έμεινα έγκυος. Όμως, το μωρό μου είναι το θαύμα μου»

«Η μητρότητα για μένα δεν ήταν το τυπικό: έρωτας, γάμος και μωρό. Στην περίπτωσή μου ήμουν ένα 20χρονο κορίτσι, σε μία νέα πόλη και κατέληξα ναρκωμένη, σεξουαλικά κακοποιημένη και έγκυος.

Ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος τρεις εβδομάδες μετά το περιστατικό. Έφυγα από εκείνη την πόλη σε μία άλλη στις 11 εβδομάδες. Οι περισσότεροι θα με ρωτούσαν: γιατί κράτησες το παιδί; Λοιπόν, αφήστε με να σας πω.. Κάτι μέσα μου μού είπε ότι αυτή η μικρή μπουκίτσα μπορούσε να μετακινήσει ολόκληρα βουνά. Αυτό το μωρό ήταν ένα θαύμα. Όχι μόνο λόγο της κακοποίησης, αλλά επειδή έδωσα μάχη με την ενδομητρίωση. Ειλικρινά, το πρώτο λεπτό που το είδα στον υπέρηχο, ένιωσα μία τεράστια αγάπη από τη μία, αλλά και πολύ φόβο από την άλλη.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν εύκολη, αλλά τα κατάφερα. Χιλιάδες δάκρυα, αλλά και γέλια. Όσο δύσκολη και να είναι μία εγκυμοσύνη, όταν βλέπεις αυτό το μικρό προσωπάκι του μωρού στον υπέρηχο, όταν νιώθεις να κλωτσάει, ανακαλύπτεις το φύλο του, η αγάπη που νιώθεις δεν έχει προηγούμενο. Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα.

Σήμερα, σχεδόν τρία χρόνια από τότε που έφερα στον κόσμο το μωρό μου, ένιωσα στο 100% ότι έκανα το σωστό. Ποτέ δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία, όμως βλέποντάς τον τώρα να εξερευνά τον κόσμο, με κάνει να νιώθω ακόμη πιο σίγουρη και ότι είμαι εδώ για έναν σημαντικό λόγο. Ο Θεός ήξερε και με έκανε μητέρα. Ούτε ξέρω πόσο τυχερή νιώθω.

Ήμουν τόσο μόνη

Το να είσαι μαμά είναι δύσκολο, αλλά το να είσαι μόνη μαμά είναι ακόμη δυσκολότερο. Έχοντας να μάθω όλα όσα πρέπει να κάνω σαν μητέρα, έδωσα μάχη με την κατάθλιψη, το τραύμα και πράγματα που δεν τα φανταζόμουν. Ναι ήταν δύσκολο. Βλέπεις τον εαυτό σου με κάποιον αυτές τις στιγμές. Όμως, εγώ ήμουν μόνη. Με βοηθούσαν οι φίλοι, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Τότε ήταν που γνώρισα κάποιον. Όταν ο γιος μου ήταν 10 μηνών, ερωτεύτηκα έναν τύπο που πίστεψα, ότι ήταν ο ιδανικός. Εκείνος που θα παντρευόμουν και θα ζούσα μαζί του μία ήρεμη ζωή. Όλα ήταν τόσο τέλεια. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζαν. Ήταν ένας ωραίος τύπος, η ψυχή της παρέας. Αρχίσαμε να βγαίνουμε και μέσα σε δύο εβδομάδες ήμασταν σαν να περνούσαμε τον μήνα του μέλιτος. Όμως, κάποια στιγμή παρατήρησα ότι άρχισε να αλλάζει. Του άρεσε να πίνει, αλλά και ποιος στα 21 του δεν το κάνει; Οι φίλοι μου και η οικογένειά μου είχαν δει την συναισθηματική κακοποίησή μου πριν από μένα, αλλά τα καυγαδάκια μας μετατράπηκαν σε ομηρικούς καυγάδες με ουρλιαχτά και κρίσεις πανικούς.

Λίγους μήνες αργότερα είχαμε ηρεμήσει λίγο, αλλά οι αμφιβολίες και οι ανασφάλειες με ταλαιπωρούσαν. Έγινα κάποια που δεν φανταζόμουν ότι θα γίνω. Δεν ήμουν αστεία, δεν έκανα πλάκες πλέον, δεν ήμουν ο εαυτός μου. Ήμουν περισσότερο θλιμμένη και όχι καλά ψυχολογικά και σωματικά.

Δεν μου επέτρεπε να είμαι φίλη με άλλους άντρες ή να τους ακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έψαχνε το κινητό μου και τον υπολογιστή μου για διάφορα, ο τρόπος που μιλούσε για το παιδί μου είχε αλλάξει.

Τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν -και δεν του ρίχνω απόλυτα τις ευθύνες γιατί δύο είναι σε μία σχέση- και το ποτήρι ξεχείλισε όταν έσπρωξε τον σκύλο μου και χτύπησε στον τοίχο. Αυτό με έκανε έξαλλη και έπαθα τη μεγαλύτερη κρίση πανικού. Κατέληξα στο νοσοκομείο, έχοντας προκαλέσει χτυπήματα και κοψίματα στον εαυτό μου, επειδή δεν εμπιστευόμουν εμένα. Μου έκανα κακό για αυτό. Χρειαζόμουν βοήθεια. Δεν ήμουν καλά. Όλοι μου έλεγαν να τον αφήσω, αλλά δεν το έκανα. Τον αγαπούσα ή τουλάχιστον έτσι πίστευα εγώ ότι ήταν αγάπη.

Η σωματική κακοποίηση

Το χειρότερο όλων όμως ήταν η σωματική κακοποίηση, πέρα από τη συναισθηματική και τα αναρίθμητα «σ αγαπώ» που μετατρέπονταν σε βρισιές από τη μία στιγμή στην άλλη.

Ένα βράδυ είχε πιει πάνω από δέκα ποτά και προσπάθησε να με βιάσει όχι μία φορά, αλλά δύο ενώ εγώ έκλαιγα, ούρλιαζα και τον κλωτσούσα. Τότε ήταν που βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ να φύγω. Έμενα τυφλωμένη σε μία τοξική σχέση που με έκανε άρρωστη. Ήταν τρομακτικό το πόσες φορές είχε συμβεί, πόσες στιγμές κατάρρευσης, κρίσεων πανικού και αυτοτραυματισμούς έχω να θυμάμαι στο μυαλό μου.

Η νέα αρχή

Έφυγα, βρήκα το κουράγιο και ξεκίνησα μία νέα δουλειά και μετακόμισα σε άλλη πόλη πολύ πιο μακριά. Βρήκα το χρόνο να αγαπήσω τον εαυτό μου. Ξεκίνησα τη δική μου επιχείρηση με φωτογραφία, έμαθα να εκτιμώ κάθε στιγμή της ζωής και τώρα νιώθω όμορφη και δυνατή. Κι αφού τελικά κατάφερα να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου ως μητέρα και επιχειρηματίας, συνάντησα και τον πρίγκιπα της ζωής μου σε έναν γάμο. Δεν μιλήσαμε, αλλά ήταν πολύ γοητευτικός.

Λίγους μήνες μετά αποφάσισα να του στείλω ένα μήνυμα, ακόμη κι αν έμενε πολύ μακριά από μένα. Μέσα σε μερικές ημέρες καταφέραμε να συναντηθούμε. Μοιραστήκαμε άπειρα πράγματα, γελάσαμε, κλάψαμε και ένιωσα ξανά ασφαλής. Νιώσαμε ότι ήταν μοιραίο, καθώς και οι δύο είχαμε βιώσει κακοποιητικές σχέσεις.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι λάτρεψε το παιδί μου, είναι υπομονετικός και ευγενικός, με βοηθά όταν δεν είμαι στις καλές μου μέρες και με στηρίζει με τη δουλειά μου. Ήρθε στη ζωή μου τη σωστή στιγμή για να γιατρέψει κάθε πληγή του παρελθόντος».