«Μας έλεγαν κουνέλια και μας έβριζαν»: Η μεγαλύτερη οικογένεια αλμπίνων αποκαλύπτει πώς είναι να ζεις στο περιθώριο

«Μας έλεγαν κουνέλια και μας έβριζαν»: Η μεγαλύτερη οικογένεια αλμπίνων αποκαλύπτει πώς είναι να ζεις στο περιθώριο

Σε αυτήν την οικογένεια 15 από τα μέλη της έχουν γεννηθεί με αλμπινισμό και έπειτα από αρκετά χρόνια ρατσισμού και bullying έδωσε μάχη να βρει τη θέση της στον κόσμο. Ωστόσο, έχουν αναγνωριστεί ως η μεγαλύτερη οικογένεια αλμπίνουν.

Ένα από τα μέλη της περιγράφει το τι έχει βιώσει όλα αυτά τα χρόνια, τόσο η ίδια, όσο και η οικογένειά της.

«Καθώς χτένιζα τα κατάξανθα, σχεδόν άσπρα μαλλιά μου, κοιτούσα τη μητέρα μου με δάκρυα στα μάτια. Άλλο ένα παιδί μου είχε φωνάξει κάτι ρατσιστικό στο δρόμο και το bullying είχε αρχίσει να επηρεάζει την αυτοεκτίμησή μου.

«Απλά αγνόησέ τους. Από το ένα αυτί να μπαίνει, από το άλλο να βγαίνει. Αν τα παίρνεις κατάκαρδα, μόνο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα» μου έλεγε εκείνη. Όσο μεγάλωνα τόσο μού ήταν και πιο δύσκολο να παραμείνω σιωπηλή, όταν σχολίαζαν εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Μεγάλωσα στο Coventry στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και πάντα ένιωθα διαφορετική. Όχι μόνο επειδή ήμασταν Ασιάτες, αλλά επειδή ήμασταν και αλμπίνοι.

Ο αλμπινισμός είναι μία κληρονομική πάθηση που προκαλείται, όταν κάποιος έχει λιγότερη μελανίνη από το φυσιολογικό και κατά συνέπεια δέρμα του, τα μαλλιά του και τα μάτια του είναι εξαιρετικά ανοιχτόχρωμα. Είμαι η μεγαλύτερη από τα έξι αδέλφια μου, που έχουμε όλοι αλμπινισμό. Αντίστοιχα την ίδια πάθηση έχουν η αδελφή της μητέρας μου, ο αδελφός του πατέρα μου και κάποια από τα ξαδέλφια μου. Τα μαλλιά μας είναι πάρα πολύ ξανθά ή σχεδόν άσπρα, το δέρμα μας είναι πολύ πιο λευκό σε σχέση με άλλους συγγενείς μας.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο ένας στους 17.000 ανθρώπυος έχουν αλμπινισμό. Μεγαλώνοντας σε μία οικογένεια αλμπίνων ήταν κάτι αρκετά δύσκολο για μένα. Δεν ήμασταν αποδεκτοί πουθενά και από κανέναν. Μας έβριζαν, μας περιθωριοποιούσαν και λόγω της ασιατικής μας καταγωγής. Πάλευα να βρω τη θέση μου στον κόσμο. Δεν ταίριαζα πουθενά και αυτό είχε επηρεάσει την ταυτότητά μου και την αυτοεκτίμησή μου. Όχι μόνο είχα πρόβλημα με την εμφάνισή μου, αλλά είχα και κακή όραση. Αυτό το λιγότερο γνωστό σύμπτωμα του αλμπινισμού με ανησυχούσε πολύ περισσότερο από το χρώμα μου.

Και πέραν όλων, επειδή ακριβώς το δέρμα μου ήταν εξαιρετικά ευαίσθητο, θα έπρεπε να είμαι τριπλά προσεκτική στον ήλιο, καθώς είχα πιο αυξημένο κίνδυνο ηλιακού εγκαύματος και καρκίνο του δέρματος. Συνεπώς, η παιδική μου ηλικία ήταν πολύ περιορισμένη. Δεν είχα την ελευθερία να την χαρώ, όπως τα περισσότερα παιδιά.

Ως έφηβη είχα πάρει έναν πιο προστατευτικό, μητρικό ρόλο προς τα αδέλφια μου. Η μητέρα μου δεν ήξερε αγγλικά και δεν μπορούσε να μας διαβάσει. Έτσι, ήμουν ο διερμηνέας της και είχα μία μεγάλη ευθύνη στην ανατροφή των αδελφών μου. Ένα βράδυ οι δύο αδελφοί μου ήρθαν στο σπίτι με μαυρισμένα μάτια. Ξεκάθαρα είχαν μπλέξει σε καυγά.

Όταν τους ρώτησα τι είχε συμβεί, ενώ περιποιούμουν τα τραύματά τους, μου απάντησαν, ότι παιδιά τους κορόιδευαν και τους παρομοίαζαν με ζώα, όπως λευκά κουνέλια. Και πράγματι όλη αυτή η κατάσταση είχε γίνει ανυπόφορη. Βλέποντας τα αδέλφια μου σε αυτήν την κατάσταση με πονούσε πολύ. «Το ξέρω, αλλά πρέπει να προσέχετε. Υπάρχουν πολλοί ανόητοι» εκεί έξω, τους έλεγα με ένα φιλί στο μάγουλο.

Ανεξαρτήτως του πόσο άσχημα πήγαιναν τα πράγματα, το μόνο που με ηρεμούσε ήταν που είχαμε ο ένας τον άλλον. Όμως, όσο μεγάλωνα τόσο κρατιόμουν με δυσκολία να μην απαντήσω. Το άγχος των γονιών μου για τον δικό τους αλμπινισμό είχε μεταφερθεί σε μας. Επίσης, το γεγονός, ότι είχαμε και τους περιορισμούς ως μουσουλμάνοι, τα σχέδιά μου για το μέλλον ήταν αβέβαια. Διαφωνούσα με πολλά πράγματα και απόψεις των συγγενεών μου.

Τελικά, το 1997 αποφάσισα να ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο και να σπουδάσω. Ήταν τρομακτικό, αλλά πάντα είχα το δίχτυ ασφαλείας των αδελφών μου. Μαζί τους ένιωθα καλά. Ο απογαλακτισμός είναι δύσκολος για τον καθένα, πόσο μάλλον και για μένα που είχα πρόβλημα όρασης και την περιθωριοποίηση ως ασιάτισσα αλμπίνο.

Όλα αυτά τα χρόνια έκανα υπέροχους φίλους που μου έμαθαν τόσα πολλά, όμως ένας ήταν εκείνος που είχε πραγματικό αντίκτυπο στη ζωή μου: ο άντρας μου. Το λαμπρό μυαλό του και η αισιοδοξία του ήταν ανάσα ζωής για μένα. Είμαστε 14 χρόνια παντρεμένοι και έχουμε τρία παιδιά. Όταν έγινα μαμά, ένιωσα εκπληκτικά, γιατί πίστευα ότι δεν θα το βίωνα ποτέ. Κανένα από τα παιδιά μου δεν είναι αλμπίνο ή έχει προβλήματα όρασης, παρά το γεγονός, ότι η πάθηση αυτή είναι κληρονομική. Είναι τρία πανέμορφα, χαρούμενα, υγιή παιδιά»

Τον Οκτώβριο του 2021 η οικογένεια μπήκε στο βιβλίο Γκίνες για την πολυπληθέστερη οικογένεια με αλμπινισμό.

Διαβάστε επίσης:

Τα 6 πιο cool καλοκαιρινά κουρέματα για κορίτσια!

Το τρυφερό throwback της Βασίλισσας Ελισάβετ για τα γενέθλια του πρίγκιπα Γουίλιαμ

Τρομακτικό: Αγέλη μαϊμούδων άρπαξε και σκότωσε μωρό μόλις ενός μηνός