Έζησε τον χειρότερο εφιάλτη της ζωής της, βλέποντας την κορούλα της να χάνεται από τη γρίπη. Δεν πίστευε ποτέ, ότι ένα τόσο δυνατό κορίτσι θα λύγιζε, βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά της.
Μία μαμά περιγράφει τις δραματικές στιγμές που πέρασε στο πλευρό του παιδιού της, που έφυγε από τη ζωή από επιπλοκές της γρίπης τύπου Β’.
«Ήταν ένα πρωινό του Φεβρουαρίου, οπότε το ξύπνημα των δύο κοριτσιών μου ήταν ένας εφιάλτης. Μόλις είχαν περάσει το ωραιότερο βράδυ της ζωής τους. Ήταν μία σχολική γιορτή και τους είχα επιτρέψει να πάνε με την προϋπόθεση ότι θα ξυπνήσουν για το μάθημα την επόμενη μέρα, χωρίς δικαιολογίες.
Θυμάμαι τη μία μου κόρη να μου παραπονιέται εκείνο το πρωί ότι πονούσε πολύ το κεφάλι της και ένιωθε επίσης έναν περίεργο πόνο στα πόδια. Μπερδεύτηκα, γέλασα και τη ρώτησα, γιατί πονούσαν τα πόδια της. Δεν είχε παίξει χόκεϊ, όπως το συνηθίζει. Απάντησε, ότι μάλλον ήταν από τα χοροπηδήματα και τον χορό όλο το βράδυ στη γιορτή. Όσο άσχημα κι αν ένιωθε, δεν μου ζήτησε να μείνει σπίτι. Ήταν ένα αρκετά σκληρό παιδί, αλλά ήξερε ποια θα ήταν η απάντησή μου κι έτσι πήγαν σχολείο. Λίγη ώρα μετά χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν από το σχολείο. Η μικρή μου είχε πυρετό, πονοκέφαλο και εμετούς.
Την επόμενη μέρα οι εξετάσεις έδειξαν γρίπη τύπου Β’. Της έδωσαν Tamiflu και μας είπαν να της δίνουμε παυσίπονα για τον πονοκέφαλο και τον πυρετό. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένα παιδί μας αρρώσταινε. Έχουμε πέντε παιδιά, οπότε καταλαβαίνετε, ότι έχουμε περάσει παρόμοια περιστατικά και στο παρελθόν.
Έκανα απολύμανση στο σπίτι και η κόρη μου έμεινε σε καραντίνα στο δωμάτιό της για λίγες ημέρες, προκειμένου να μην κολλήσουν και τα αδέλφια της. Μερικές μερες μετά σηκώθηκε πιο ευδιάθετη και έμοιαζε να είναι καλύτερα. Χοροπηδούσε, τραγουδούσε, έπαιζε και έκανε χειροτεχνίες. Την άκουγα να κανονίζει με τις φίλες της ποιες θα καλέσουν στο πάρτι, ενώ το ίδιο βράδυ έπαιξε μαζί μας επιτραπέζιο.
Πήγε πολύ χαρούμενη να κοιμηθεί γιατί ένιωθε καλά και θα πήγαινε σχολείο, έπειτα από μία εβδομάδα στο κρεβάτι, πράγμα που δεν της άρεσε καθόλου. Δεν ήθελε να λείπει από το σχολείο.
Τα ξημερώματα την άκουσα να κλαίει και να μου λέει ότι πονά πάλι το κεφάλι της, ο λαιμός και το στήθος της. Το παιδί δεν έκλαιγε ποτέ και δεν με ξυπνούσε ποτέ. Τώρα ανησύχησα πάρα πολύ. Μία φίλη μού συνέστησε να δω άμεσα γιατρό, καθώς είχε χάσει έναν δικό της άνθρωπο από γρίπη.
Μέχρι να φτάσουμε στον παιδίατρο, η μικρή είχε χειροτερεύσει και μας έστειλαν στα επείγοντα. Έκανε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και μέχρι το τέλος της μέρας μας είχαν στείλει στο σπίτι.
«ΜΑΜΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ;»
Οι εξετάσεις της ήταν καλές, αλλά το παιδί μου έδειχνε πολύ άρρωστο. Ήταν απλά μία κακή μορφή γρίπης. Φτάνοντας σπίτι, ένιωθε εξαντλημένη. Καθόμουν μαζί της στον καναπέ, της έδινα τα φάρμακά της, ενώ την έλεγχα αν έχει πυρετό. Καιγόταν και δεν είχε καν τη δύναμη να πάει μέχρι το δωμάτιό της.
Θυμάμαι να με ρωτά, αν μπορεί να ξαπλώσει μαζί μου. Το στήθος της πονούσε τόσο πολύ και μέχρι το επόμενο πρωί δυσκολευόταν και να αναπνεύσει. Κάτι δεν πήγαινε καλά, με είχε τρομάξει η κατάστασή της.
Ήταν κατάχλωμη, τα μάτια της βυθισμένα και τα χείλη της άχρωμα. Ήταν η στιγμή που έβηξε και έβγαλε αίμα. Ένιωσα να μου φεύγει το στομάχι. “Μαμά, είναι αίμα” μού φώναξε.
Αμέσως φύγαμε ούτε και ξέρω με πόση ταχύτητα οδηγούσα. Της είπα να μου μιλά για να μπορώ να καταλαβαίνω ότι αναπνέει. Της είπα να μου λέει όποιες λέξεις ήθελε να γνωρίζω ότι είναι εντάξει. Όμως, στη συνέχεια η φωνή της έγινε πιο αδύναμη και με ρώτησε: Μαμά, θα πεθάνω;
Η καρδιά μου σφίχρηκε καθώς έτρεχα μέσα στην κίνηση προσευχόμενη στο Θεό και προσπαθώντας να μείνω ήρεμη και να μην την τρομοκρατήσω. Της απάντησα “όχι, απλά πάμε στο γιατρό για να σε κάνει καλύτερα.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Νοσοκόμες και γιατροί της παρείχαν οξυγόνο και τηλεφώνησαν στο νοσοκομείο παίδων, όπου θα μεταφερόταν. Ο πατέρας της ήταν μαζί της να τη βοηθά και να της λέει πόσο την αγαπάει. Κι εγώ έγειρα στο πλευρό της και της είπα ότι τη λατρεύω. Με οπτική επαφή καθώς δεν μπορούσε να μιλήσει με τη μάσκα, μας έγνεψε το ίδιο. Ηταν το τελευταίο πράγμα που είπαμε.
Στις 4 το απόγευμα της ίδιας ημέρας μεταφέρθηκε στην εντατική του Νοσοκομείου Παίδων. Ήμουν ανήμπορη να το αντέξω. Το προσωπικό και οι γιατροί προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Μου έλεγαν ότι η κόρη μου ήταν πολύ άρρωστη και ότι θα έκαναν τα πάντα για εκείνη.
«ΜΗΝ ΦΕΥΓΕΙΣ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ»
Στις 10 το βράδυ μας φώναξαν στο προσκεφάλι της. Η νοσοκόμα της έκανε μαλάξεις. Οι ήχοι από τα μηχανήματα και οι φωνές των γιατρών κάλυπταν όλους τους θορύβους. Ο άντρας μου κι εγώ κλαίγαμε και φωνάζαμε: Μωρό μου, μην φεύγεις, μείνε μαζί μας, μπορείς να τα καταφέρεις.
Δεν με κρατούσαν τα γόνατά μου. Τελικά κατάφεραν να την σταθεροποιήσουν και ο γιατρός με κοίταξε στα μάτια λέγοντας, ότι πρέπει να μπει σε μηχανική υποστήριξη, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε. Μου έδωσαν να υπογράψω ένα χαρτί που ανέφερε κάτι για σηπτικό σοκ και αιμορραγία στους πνεύμονες. Αν googlαρετε τις λέξεις, θα δείτε ότι το αποτέλεσμα είναι θάνατος.
Επιβίωσε, μπαίνοντας στο μηχάνημα. Θυμάμαι να την κοιτάζω και ό,τι έβλεπα, ήταν η κορυφή του μικροσκοπικού της κεφαλιού και ένα δωμάτιο γεμάτο μηχανήματα. Ήταν πάνω σε ένα κρεβάτι και δεν έμοιαζε στο παιδί μου. Ήταν πρησμένη, τα χέρια της και τα πόδια της ήταν μελανιασμένα από τη μόλυνση. Ό,τι θυμάμαι από τις επόμενες δύο ημέρες ήταν απλά να ελπίζω και να προσεύχομαι για ένα θαύμα.
Στις 13 του ίδιου μήνα ήταν η μέρα που ήμασταν σίγουρη ότι θα φεύγαμε από το νοσοκομείο χωρίς το μωρό μας. Ο άντρας μου κι εγώ καθίσαμε σε ένα δωμάτιο, γεμάτο νοσοκόμες, γιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς… Μας είπαν ότι θα έπρεπε να την ακρωτηριάσουν, αν τυχόν επιβίωνε.
Η καρδιά της δεν λειτουργούσε σωστά, οι πνεύμονές της είχαν γεμίσει υγρό, είχε νεφρική ανεπάρκεια… Σοκαρίστηκα, ο άντρας μου τα έχασε. Δεν μπορούσαμε να πούμε λέξη. Ήμουν σαν ζόμπι, δεν ένιωθα… Για τις επόμενες ώρες καλούσαμε τους δικούς μας για να την αποχαιρετήσουν. Η καρδιά μου σκιζόταν κάθε φορά που κάποιος έβγαινε από το δωμάτιο.
Στις 14 Φεβρουαρίου, με όλη μας την οικογένεια σταθήκαμε έξω από το παράθυρο της εντατικής. Την κοιτούσαμε και ξέραμε ότι θα φύγουμε χωρίς εκείνη. Στις 3 το μεσημέρι εκείνης της μέρας, η καρδιά της σταμάτησε…»
Πηγή: Love What Matters
Διαβάστε επίσης:
Γιατί δεν κάναμε lock down και για την γρίπη Α’ και κάνουμε μόνο για τον κορωνοϊό; Ο ειδικός απαντά
10 φορές πιο θανατηφόρος ο κορωνοϊός από τη γρίπη Η1Ν1, υποστηρίζει ο ΠΟΥ
2 εικόνες μάς δείχνουν πώς να προστατευθούμε και να προστατεύσουμε τους άλλους από τη γρίπη
