Υπάρχει μια φράση που ακούγεται καθημερινά σε κάθε σπίτι.
«Μαμά, κοίτα με».
Την λένε όταν ζωγραφίζουν.
Όταν κάνουν μια τούμπα.
Όταν λένε κάτι που για εμάς μοιάζει μικρό.
Και πολλές φορές… δεν κοιτάμε.
Γιατί μαγειρεύουμε.
Γιατί δουλεύουμε.
Γιατί είμαστε κουρασμένες.
Γιατί «το είδαμε ήδη».
Αλλά για ένα παιδί, εκείνη τη στιγμή, συμβαίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Δεν σου ζητάει να δεις – σου ζητάει να το δεις
Το παιδί δεν θέλει απλώς να κοιτάξεις μια ζωγραφιά.
Θέλει να δεις εκείνο.
Θέλει να νιώσει ότι υπάρχει, ότι μετράει, ότι είναι σημαντικό για σένα.
Κάθε «μαμά κοίτα» είναι στην πραγματικότητα ένα:
«Είμαι εδώ. Με βλέπεις;»
Οι στιγμές που χάνουμε χωρίς να το καταλάβουμε
Δεν είναι οι μεγάλες στιγμές που μένουν στα παιδιά.
Είναι οι μικρές.
Εκείνες που εσύ σταμάτησες αυτό που έκανες και τα κοίταξες πραγματικά.
Ή εκείνες που δεν το έκανες.
Και δεν φταίς.
Γιατί καμία μαμά δεν μπορεί να είναι παντού.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι για το παιδί, αυτές οι μικρές στιγμές είναι ολόκληρος ο κόσμος του.
Κάποια στιγμή θα σταματήσει να σ’ το λέει
Και αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Θα έρθει μια μέρα που δεν θα ακούσεις ξανά:
«Μαμά, κοίτα με».
Δεν θα σε φωνάζει κάθε 2 λεπτά.
Δεν θα ζητάει την προσοχή σου με τον ίδιο τρόπο.
Και τότε… ίσως σου λείψει.
Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια
Δεν χρειάζεται να τα αφήνεις όλα κάθε φορά.
Αρκεί κάποιες φορές.
Αρκεί να γυρίσεις, να το κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις:
«Σε βλέπω».
Γιατί αυτό είναι που θα θυμάται.
Όχι αν είχες καθαρό σπίτι.
Όχι αν τελείωσες τις δουλειές.
Αλλά αν το είδες.
Διαβάστε επίσης:
Το νέο χρώμα μαλλιών που χαρίζει λάμψη και το ζητούν όλες
Μελέτη: Η άσκηση που μπορεί να σας χαρίσει καλύτερο ύπνο
