Το ακούμε συχνά να ακούγεται από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά και νεότερους: «Έχω φάει κι εγώ ξύλο σαν παιδί, και είμαι μια χαρά». Αυτό είναι το επιχείρημα των γονιών που χτυπούν τα παιδιά τους.
Το πρόβλημα με τη λογική αυτή είναι ότι, ένα άτομο που είναι “μια χαρά”, δε θα έμπαινε στη διαδικασία να δικαιολογήσει το ξύλο.
Το ξύλο, και η συναισθηματική κακοποίηση που δέχεται ένα παιδί, προκαλεί μόνιμες αλλαγές στην εγκεφαλική φυσιολογία του.
Το κάνει ψυχρό συναισθηματικά, το κάνει να νιώθει μόνο, με συναισθήματα οργής, μίσους, τα οποία στη συνέχεια πιθανό να στρέψει προς τον εαυτό του, και τους γύρω του.
Πιθανό να μην το θυμάται όταν μεγαλώσει, ωστόσο λειτουργεί η άδηλη μνήμη του. Λειτουργεί ασυνείδητα, εσωτερικεύοντας αυτόματα ορισμένες εξωτερικές καταστάσεις και αποθηκεύοντας συναισθήματα.
Τα τραυματικά γεγονότα καταγράφονται εκεί και υπάρχουν πάντοτε μέσα μας, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να τα ανακαλέσουμε συνειδητά.
Στα παιδιά αξίζει να φερόμαστε με σεβασμό και αγάπη. Έρχονται στη ζωή απροστάτευτα και χρειάζονται εμάς για προστασία και καθοδήγηση.
Δεν μας ανήκουν, αλλά μπορούν να μας μάθουν πολλά πράγματα, για τον ίδιο μας τον εαυτό κυρίως. Δεν είναι ποτέ αργά να υιοθετήσουμε τις αρχές της Θετικής Διαπαιδαγώγησης, και να γίνουμε οι γονείς που αξίζουν τα παιδιά μας.
Εσύ μπορεί να πιστεύεις, ότι είσαι μια χαρά, μπορείς όμως να εγγυηθείς το ίδιο και για το παιδί σου, αν χρησιμοποιήσεις τις ίδιες μεθόδους διαπαιδαγώγησης;
Κι ενώ όλοι ισχυρίζονται, ότι μεγάλωσαν μία χαρά χωρίς τραύματα, παραδόξως ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο βία και τραυματισμένους ανθρώπους.
