Έχετε ποτέ συναντήσει παιδί που πάντα δείχνει να διαλύεται, όταν το διορθώνουν, ακόμη και με τον πιο ευγενικό τρόπο; Έχετε ποτέ δει παιδί που δεν αντέχει κάλτσες που έχουν ραφές ή τις ετικέτες στις μπλούζες; Ξέρετε κάποιο παιδί που μοιάζει να διαβάζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας, προτού εσείς τα καταλάβετε;
Όλα αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης υπερευαισθησίας, μία χαρακτηριστική προσωπικότητα που παρατηρείται σε ένα 20% των ανθρώπων.
Η ευαισθησία είναι μία ιδιότητα που συχνά παρερμηνεύεται και κρίνεται. Και επειδή τόσο οι ξένοι, όσο και οι κοντινοί άνθρωποι αρέσκονται στο να δίνουν γονείκές συμβουλές, οι γονείς αυτών των υπερευαίσθητων παιδιών τα έχουν ακούσει όλα.
Η μαμά blogger Megan Stonelake επισημαίνει επτά πράγματα που καλύτερα να αποφύγει κανείς να πει σε έναν γονιό που μεγαλώνει υπερευαίσθητο παιδί.
1. Κάποια στιγμή θα γίνει σκληρό
Η επιστήμη εδώ έχει άλλη άποψη. Τα υπερευαίσθητα άτομα δείχνουν μία αυξημένη εγκεφαλική δραστηριότητα, όταν εκτίθενται σε διάφορα ερεθίσματα, όπως καθορίζεται από την κλίμακα υπερευαισθησίας. Αυτές οι τιμές είναι συνυφασμένες με την ισχυρότερη δραστηριότητα των περιοχών του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην ενσυναίσθηση ή την ευαισθητοποίηση. Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι δύο αυτές ιδιότητες είναι θεμελιώδεις στα εν λόγω άτομα. Οι εξαιρετικά ευαίσθητοι εγκέφαλοι δεν μπορούν να σκληρύνουν, είναι κατασκευασμένοι να είναι υπερευαίσθητοι. Μπορεί να αναπτύξουν μηχανισμούς συναισθηματικής άμυνας, όμως θα είναι πιθανότατα τα ίδια ευαίσθητα άτομα και υπό αυτό το πρίσμα.
2. Είναι σίγουρα συναισθηματικό
Μπορεί να είναι μία έγκυρη παρατήρηση, όμως δεν βοηθά. Τα υπερευαίσθητα παιδιά συχνά βιώνουν συναισθήματα πολύ πιο έντονα από άλλα παιδιά. Οι ειδικοί λένε ότι στους υπερβολικά ευαίσθητους ανθρώπους αρέσει να προσεγγίζουν τα πράγματα σε βάθος. Είναι πολύ διορατικοί και πηγαίνουν σε πολύ βάθος για να ανακαλύψουν πράγματα. Τα καλά νέα είναι ότι τα συναισθήματα δεν είναι εγγενώς καλά ή άσχημα, είναι ουδέτερα γεγονότα της ζωής. Αντιμετωπίζουμε προβλήματα, μόνο όταν προσπαθούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα των παιδιών μας.
3. Είναι η δική σου προβολή
Υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν, ότι η ευαισθησία έχει γενετική προέλευση. Όταν ένας γονέας βλέπει τα συναισθήματα του παιδιού του, είναι επειδή και ο ίδιος έχει πολύ αυξημένη ευαισθησία. Δεν είναι το θέμα ότι κάνω προβολή της ευαισθησίας μου στον γιο μου, όσο το ότι σχετίζεται με τις εμπειρίες του.
4. «Σε χειραγωγεί»
Όταν ένα παιδί εκφράζει μία ανάγκη, δεν δολοπλοκεί, απλά νιώθει ευάλωτο και προσπαθεί να αισθανθεί ασφάλεια. Τα υπερευαίσθητα παιδιά εκφράζουν τα συναισθήματά τους λίγο πιο έντονα από ό,τι τα λιγότερο ευαίσθητα παιδιά. Επίσης, συχνά απαιτούν περισσότερη προσοχή, προτού έρθουν αντιμέτωπα με τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είναι χειριστικό. Εάν έχετε ένα παιδί που θέλει ένα σνακ το μεσημέρι και ένα που δεν θέλει, δεν μπορείτε να κολλάτε ταμπέλα, ότι το ένα παιδί που θέλει το σνακ είναι χειριστικό ή υπάρχει κάποια σκοτεινή πρόθεση πίσω από αυτό. Οι συναισθηματικές ανάγκες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο.
5. «Ακόμη δεν κοιμάται τη νύχτα;»
Ρωτήστε έναν γονέα υπερευαίσθητου παιδιού και το πιο πιθανό είναι να σας απαντήσουν, ότι ταλαιπωρούνται στο θέμα του ύπνου. Είναι δύσκολο για ένα τέτοιο παιδί να φιλτράρει πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων σκέψεων και συναισθημάτων. Μία ειδικός σε θέματα ύπνου, αναφέρει ότι τα υπερευαίσθητα παδιά δυσκολεύονται να «κλείσουν τον διακόπτη» αυτών των συναισθημάτων, όταν έρχεται η ώρα του ύπνου. «Σας διαβεβαιώ, ότι δεν θα συναντήσετε ποτέ άνθρωπο που να έχει παλέψει περισσότερο να βάλει ένα παιδί για ύπνο από όσο εγώ. Θυμάμαι, την ημέρα που τελικά τα παράτησα και αποφάσισα να ακούσω το παιδί μου και όχι τα βιβλία, τους ειδικούς και όλους όσους μου έδιναν συμβουλές. Δεν βελτιώθηκε ο ύπνος του παιδιού μου, όμως έγινε καλύτερη η δική μου διάθεση», σημειώνει η μαμά.
6. «Μερικές φορές πρέπει να αναγκάζουμε τα παιδιά μας να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν»
Είναι ένας συνηθισμένος καβγάς, αν αυτό που το μικρό σας δεν θέλει να κάνει είναι να καθίσει στο καθισματάκι του αυτοκινήτου ή να κρατήσει το χέρι σας, όταν περνάτε απέναντι στο δρόμο. Αυτό δεν ισχύει για κοινωνικές καταστάσεις ή εμπειρίες που ένα πολύ ευαίσθητο παιδί δεν έχει ακόμη εξοπλιστεί για να χειριστεί. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναγκάσουμε το παιδί μας να κάνει κάτι τέτοιο, παρά μόνον όταν είμαστε απολύτως σίγουροι ότι μπορεί και είναι έτοιμο για μία νέα εμπειρία.
7. «Πρέπει κάποια στιγμή να απογαλακτιστεί»
Τα υπερευαίσθητα παιδιά συχνά χρειάζονται επιπλέον χρόνο για να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις και ανθρώπους. Μπροεί να μην είναι απολύτως έτοιμα για την προσχολική ηλικία, όταν τα συνομίληκά τους παιδιά είναι και ενδέχεται να είναι κολλημένα πάνω μας. Ακούγοντας το υπερευαίσθητο παιδί σου δεν σε κάνει γονιό – ελικόπτερο, αλλά έναν γονιό που αφουγκράζεται τις ανάγκες του παιδιού.Το να αφήνουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν με τον δικό τους ρυθμό είναι ένα δώρο για αυτά και για εμάς. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασκήσουμε αδικαιολόγητη πίεση στον εαυτό μας για να κάνουμε τα παιδιά μας ανεξάρτητα ή αυτάρκη, προτού είναι έτοιμα.
