«Ένα χαρτί κολλημένο στο κεφάλι ενός παιδιού ως υπενθύμιση να φέρει ένα μπουκαλάκι νερό από το σπίτι: αυτή ήταν η τελευταία ιστορία κακομεταχείρισης για μία μαμά ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Όμως αυτή είναι μία στις πολλές, είτε το πιστεύετε, είτε όχι.
Ένα παπούτσι πεταμένο, ένα παιδί δεμένο από τη ζώνη του στον πίνακα δίπλα στην δασκάλα του… Μαθητές κάνουν bullying σε ένα παιδί εις γνώσιν της. Ένα κορίτσι βιάζεται σε σχολικό λεωφορείο.
Ιστορίες κακοποίησης, λεκτικής, σωματικής, σεξουαλικής. Επικίνδυνα πράγματα που μπροεί να σκοτώσουν ένα παιδί. Και υπάρχουν πολλά.
Ο γιος μου είναι σχεδόν 7 ετών. Είναι αυτιστικός και η ικανότητά του στην ομιλία είναι περιορισμένη. Όταν ήταν 5 ετών, τον έβλεπα να μπαίνει στο σχολείο για την πρώτη του μέρα στο νηπιαγωγείο. Είχα εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, ότι θα τον φροντίσουν, θα είναι καλοί μαζί του, θα του συμπεριφέρονται με σεβασμό, ότι δεν θα τον πλήγωναν ή θα τον αγνοούσαν. Ήλπιζα ότι θα του συμπεριφέρονταν σαν ανθρώπινο πλάσμα.
Την πρώτη εβδομάδα τούς ξέφυγε από την προσοχή του, παρόλο που είχε έπρεπε να έχει έναν άνθρωπο από πάνω του για να τον φροντίζει, λόγω της κατάστασής του. Τους πήρε τέσσερις μέρες για να μου πουν ότι συνέβη το περιστατικό. Επίσης, πήρε στην βοηθό μισή ώρα για να καταλάβει ότι ο γιος μου είχε χαθεί.
Είχε προσπαθήσει να διαφύγει από την τάξη. Το έκανε καθημερινά και μού ερχόταν πάντα σημείωμα. Ήθελε να βγαίνει στο προαύλιο να παίζει. Μία δασκάλα μου είπε ότι το παιδί μου ήταν ανεπίδεκτο μαθήσεως. Κι αυτό το είπε για ένα παιδί που ήξερε να διαβάζει και να γράφει προτάσεις, που μπορούσε ήδη να κάνει μαθηματικά, αν και ήταν στο φάσμα του αυτισμού.
Με έστειλαν σε θεραπευτές που είχαν αναπτύξει όλες τις νέες στρατηγικές για να βοηθήσουν το παιδί μου. Αυτούς που θα βοηθούσαν το παιδί μου να θεραπεύσει την ανία του για τις μονότονες σελίδες με γράμματα, πράγματα τα οποία τα έκανε στο σπίτι για διασκέδαση ήδη.
Χρειαζόταν περισσότερα. Περισσότερα κίνητρα για το μυαλό του, περισσότερες δραστηριότητες για να γεμίζει τις μέρες του. Όμως, ποτέ δεν θέλησαν να τον βοηθήσουν, να τον διδάξουν με τον τρόπο που έπρεπε. Δεν ήταν ανεπίδεκτος μαθήσεως, απλά ήταν παραπάνω από αυτό που εκείνοι δίδασκαν στα παιδιά.
«ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ»
Απλά χρειαζόταν κάποιον να τον νοιαστεί, κάποιον που να είναι πρόθυμος να δει πώς μάθαινε αυτό το παιδί. Σύμφωνα με τη δασκάλα του, ήταν το πιο “αυτιστικό παιδί” της ομάδας. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσε. Τι θα πει το πιο αυτιστικό ή το λιγότερο αυτιστικό παιδί;
Μετά από εκείνη την ημέρα, πήρα το παιδί μου από εκεί και ξεκινήσαμε εκπαίδευση στο σπίτι. Η συμπεριφορά του στο σπίτι και η επιθετικότητα που έπρεπε να διαχειριστούμε ήταν όλα όσα χρειαζόταν να γνωρίζω για τη μεταχείρισή του εκεί. Δεν χρειαζόταν να μου πει με λόγια. Είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Από τη συμπεριφορά του. Και ως μαμά του, ήμουν αυτή που πρέπει να τον προστατεύσει, όταν δεν μπορεί να προστατευθεί, εκείνη που ξέρει πόσο ευάλωτος είναι και να τον απομακρύνω από εκεί. Φοβόμουν το χειρότερο, όχι μόνο για τη σωματική του ακεραιότητα, αλλά και για την ψυχολογία του.
Τώρα κάθομαι εδώ, ενάμισι χρόνο αργότερα, αφού έκανα με επιτυχία το σπίτι μου σχολείο, ακόμα και κατά τη διάρκεια πανδημίας, και τον βλέπω να φοράει το νέο του σακίδιο.
Κάνουμε το άλμα και προσπαθούμε ξανά. Ετοιμαζόμαστε για την επόμενη “πρώτη μέρα στο σχολείο”. Και μπορώ να ελπίζω ότι το παιδί μου θα επιστρέψει ασφαλές στο σπίτι και ότι εκεί που βρίσκεται θα το αγαπούν, θα το προσέχουν και δεν είναι ποτέ ένα θύμα κακομεταχείρισης και αδιαφορίας»
Διαβάστε επίσης:
Συγκινεί περαστικός που ξάπλωσε στο δρόμο μαζί με αυτιστικό παιδί που είχε ξέσπασμα
Ένα γράμμα προς τους γονείς των συμμαθητών του αυτιστικού γιου μου
Φρίκη: Μητέρα έπνιξε με σφουγγάρι τον 10χρονο αυτιστικό γιο της… για να τον «σώσει»!
