Πόσες φορές οι γονείς δεν έχουν πιέσει τα παιδιά τους να είναι πρώτα σε όλα. Πρώτα στα μαθήματα, στις δραστηριότητες, στις σπουδές, στην εργασία τους μετά, σε σημείο που πολλές φορές να «ξεχνούν» ότι είναι άνθρωποι και έχουν κάθε δικαίωμα να μην πιάσουν την κορυφή, κάθε δικαίωμα στην αποτυχία και στα μικρότερου βεληνεκούς όνειρα.
Γιατί θα πρέπει να γίνουμε κάποιοι για να νιώσουμε σημαντικοί; Γιατί η ευτυχία μας να εξαρτάται από την κορυφή; Ένα κείμενο που αξίζει να διαβάσει κάθε γονιός.
«Πάντα άκουγα τους μεγαλύτερους να μου λένε να βάζω υψηλούς στόχους και να έχω μεγάλα όνειρα…
Λες και τα μικρά όνειρα δεν είναι όνειρα…
Λες και μικροί στόχοι δεν σε γεμίζουν με χαρά όταν τους πετυχαίνεις…
Πόσο αγχώθηκα για αυτούς τους μεγάλους στόχους!
Πόσο μικρή ένιωθα κάθε φορά που δεν κατάφερνα έναν από αυτούς!
Όχι… Η ζωή δεν θέλει μεγάλους στόχους!
Θέλει εκείνους που μπορείς να φτάσεις, χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου…
Εκείνους που μπορείς να καταφέρεις, χωρίς να χάσεις τις στιγμές που δεν θα γυρίσουν πίσω…
Τη ζωή πρέπει να την περπατάμε βήμα βήμα και να ανεβαίνουμε κάθε φορά κι ένα μικρό σκαλοπατάκι!
Να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας να απολαύσει κάθε μικρή του επιτυχία.
Να προλαβαίνουμε να μας δώσουμε ένα παρηγορικό χτύπημα στην πλάτη και να μας πούμε “μπράβο που έφτασες ως εδώ”
Γιατί πρέπει να έχω μεγάλους στόχους;
Με αγχώνουν οι μεγάλοι στόχοι…
Γιατί πρέπει να γίνω η καλύτερη;
Mε αγχώνει η πρωτιά…
Γιατί πρέπει να γίνω κάποια, για να είμαι σημαντική;
Κι ας είμαι μια ασήμαντη αλλά ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη!
Η ζωή είναι απλή και τα όνειρά μας πρέπει να είναι και εκείνα απλά, για να τα ζούμε!
Για να νιώθουμε γεμάτοι!
Για να αγγίζουμε το νόημα της ζωής!
Οι μεγάλοι στόχοι με αγχώνουν…
Κι αν το σκεφτείς…
…το ίδιο άγχος έχεις νιώσει σίγουρα κι εσύ!»
Πηγή: Ανορεκτικά Όνειρα – Κίκκα Ουζουνίδου
