Σίγουρα σε κάποιες από εσάς έχει συμβεί αλλιώς να είχατε φανταστεί τη ζωή σας, με τον άνθρωπο που επιλέξατε για σύζυγό σας, και αλλιώς να σας… βγήκε. Και σίγουρα, εσείς που είστε στη θέση αυτή, έχετε πολλές φορές σκεφτεί πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχατε επιλέξει με άλλα κριτήρια, π.χ. με γνώμονα του να βρείτε κάποιον που βασικό του μέλημα θα είναι να φροντίζει εσάς και τα παιδιά σας. Μια μαμά ανοίγει την καρδιά της και εξομολογείται… αλήθειες μεγάλες και σκληρές.
«Ήξερα όταν τον παντρεύτηκα τι τύπος άνδρα ήταν.
Δυνατός, γενναιόδωρος, καλός. Αλλά και σε πολλά σημεία, εντελώς διαφορετικός από εμένα. Είμαι σίγουρη, ότι κάποιες στιγμές σκέφτηκα πως σε κάποιον βαθμό θα μπορούσα να τον αλλάξω. Σίγουρα, κάποια στιγμή θα κανόνιζε εκείνος πού θα πάμε ένα βράδυ που θα βγαίναμε. Σίγουρα, θα ξεπερνούσε τον φόβο του να κάνει οτιδήποτε -ας το παραδεχτώ- τον ξεβολεύει.
Αλλά δεν μπορούσα ποτέ να προβλέψω τι θα μας έκανε η απόκτηση παιδιών. Ότι το μεγάλο βήμα του γάμου και της απόκτησης παιδιών ταυτόχρονα θα έκανε τις φυσικές μας τάσεις πολύ πιο έντονες και τα χαρίσματα και τις ικανότητές μας όχι απλά χαριτωμένα στοιχεία του χαρακτήρα μας, αλλά όπλα για επιβίωση.
Και υπάρχουν μέρες, οι περισσότερες για την ακρίβεια, που είμαι εντάξει με αυτή την ιδέα. Που αποδέχομαι ότι τα ραντεβού στον παιδίατρο και οι καθαρισμοί των δοντιών και οι πληρωμές λογαριασμών και το “τι θα φάμε σήμερα” και το πρόγραμμα των παιδιών, όλα είναι δική μου ευθύνη. Πάντα ήσουν αυτή που προγραμμάτιζε, λέω στον εαυτό μου. Δεν θα ένιωθες άνετα να μην έχεις εσύ τον έλεγχο για όλα, έτσι κι αλλιώς, οπότε χαλάρωσε.
Αλλά υπάρχουν και οι άλλες μέρες, όπως σήμερα, που παραδέχομαι ότι είμαι κουρασμένη. Τόσο πολύ κουρασμένη. Και που συνειδητοποιώ πως για μία φορά –έστω μία φορά- θα ήθελα να είμαι εγώ αυτή που θα την φροντίσουν. Έτσι, για αλλαγή.
Μερικές φορές ονειρεύομαι πώς θα ήταν αν ο άντρας μου είχε όλο το ενδιαφέρον του επικεντρωμένο σε εμένα. Σχεδόν ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά υποψιάζομαι, ότι δεν είμαι η μόνη που το έχει σκεφτεί. Φαντασιώνομαι, ότι με ξυπνά με ένα γλυκό φιλί, με σκεπάζει με το πάπλωμα και μου λέει «Εσύ μείνε στο κρεβάτι. Θα αναλάβω εγώ.» Ότι θα έχω μια ολόκληρη μέρα που κάποιος άλλος θα ρωτάει εμένα τι θέλω να φάω ή τι μπορεί να κάνει για εμένα. Μια μέρα κατά την οποία κάποιος άλλος θα σκέφτεται την κάθε μου ανάγκη ώρες πριν εγώ την σκεφτώ, που θα προλαβαίνει αυτό που θέλω προτού εγώ το ζητήσω, όπως κάνω εγώ κάθε μέρα, για κάθε ένα μέλος της οικογένειάς μου.
Ορίστε το αγαπημένο σου ποτήρι, γλυκιά μου. Να το γεύμα που ετοίμασα για να πάρεις στο γραφείο, αγάπη μου. ‘Η πρόσεχε αυτόν τον λασπόλακο γιατί θα βρέξεις τα ποδαράκια σου. Το μωρό θα χτυπήσει με αυτό το ξύλο, μπορείς σε παρακαλώ να του το πάρεις; Τα παιδιά έχουν κολυμβητήριο στις 6, οπότε θα έχω έτοιμο το φαγητό μέχρι τις 5:30 και έχω ήδη πληρώσει στον παιδικό σταθμό, δεν χρειάζεται να ανησυχείς.
Κάθε ανάγκη, κάθε συναίσθημα, κάθε “θέλω”, τυλιγμένο γύρω από τους ώμους μου, τους οποίους νιώθω να τρέμουν λες και κουβαλούν το βάρος όλου του κόσμου.
Και εκείνος; Ποιος είναι αυτός ο άντρας, με τον οποίον μοιράζομαι τη ζωή μου; Αυτός ο άντρας που με κοιτάζει και δεν με βλέπει, που ξεχνά ποια είμαι, που δεν ξέρει ότι είμαι περισσότερα, ότι θέλω περισσότερα. Που δεν ξέρει, ότι κλαίω κάθε βράδυ δίπλα του, στο μαξιλάρι μου, γιατί θέλω να θέλει όλα αυτά που δεν μπορώ να του ζητήσω –να με θέλει. Όχι μια σύζυγο, ούτε μια μαμά. Απλά να θέλει εμένα.
Να θέλει να με σηκώσει από το έδαφος, να τυλίξει τα χέρια του γύρω μου, να θέλει να προγραμματίσει ένα βράδυ για εμάς, έστω ένα μόνο βράδυ, έξω, είτε στο σπίτι μας, είτε στο αυτοκίνητο. Πραγματικά, δεν με νοιάζει. Και οι λεπτομέρειες δεν μετρούν τόσο όσο το γεγονός, ότι έστω μία φορά κάποιος άλλος θα φροντίσει τα πάντα –κάποιος που δεν θα είμαι εγώ. Χωρίς “τι νομίζεις;” ή “τι θέλεις;”, απλά απόλυτη ησυχία στο μυαλό μου, το οποίο είναι λες και ποτέ δεν μπορεί να ηρεμήσει.
Θέλω αυτό που δεν μπορώ να έχω και αυτό που ποτέ δεν είχα, γιατί η σχέση μας δεν είναι έτσι και ποτέ δεν ήταν. Γιατί απλά ο άντρας μου δεν λειτουργεί έτσι. Εγώ είμαι αυτή που σημειώνει τις ημερομηνίες, που διαχειρίζεται τον γάμο μας, που προγραμματίζει τι θα κάνουμε κάθε μέρα. Δεν ξέρω πώς να ζητήσω αυτό που κάνει την καρδιά μου να πικραίνεται, χωρίς να νιώθω ότι είναι μία ακόμα υποχρέωση που έχω, μια ευθύνη που δεν ήξερα ότι θα έπρεπε να αναλάβω όταν τον παντρεύτηκα.
Είμαι σίγουρη, ότι δεν είμαι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που φορά βέρα, που έχει σπρώξει με όλο της το “είναι” σε μία αίθουσα τοκετού, και που μετά απλά ανοιγόκλεισε τα μάτια της και βρέθηκε να στέκεται μόνη της μπροστά σε μία στοίβα με άπλυτα, να αναρωτιέται τι στο καλό συνέβη και αν είναι φυσιολογικό να νιώθει έτσι.
Μερικές φορές θυμώνω όταν ακούω ειδικούς να συμβουλεύουν τις γυναίκες να φροντίσουν τον εαυτό τους και να φτιάξουν μία λίστα με τις προτεραιότητές τους κ.ο.κ. Αποδεικνύει, πόσο μαντάρα εμείς οι μαμάδες τα έχουμε κάνει που περιμένουμε από κάποιον άλλον, να μας θυμίσει να φροντίσουμε τον εαυτό μας! Υποδεικνύει δε, ότι εμείς οι γυναίκες δεν ξέρουμε τι είναι καλύτερο για τον εαυτό μας, ενώ υπογραμμίζει πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το να βάζουμε πάντα τους άλλους πρώτους.
Προφανώς, πρόκειται για παράδοξο. Με απλά λόγια, ο ορισμός της μητρότητας είναι το να δίνεις στον άλλον, με κάθε τρόπο, σχήμα και μορφή. Κυριολεκτικά δίνουμε το αίμα μας. Αυτό το μικρό παράσιτο του πλακούντα κυριολεκτικά κρέμεται από τα αιμοφόρα αγγεία μας και κρύβεται μέσα στη ζεστή φωλιά του εσωτερικού της μήτρας μας, ενώ επιθετικά παίρνει και παίρνει και παίρνει, με σκοπό να αποκτήσει μόνο του τη δική του ζωή.
Δίνουμε έτσι ώστε να μπορέσουν οι άλλοι να ζήσουν. Είναι αυτό που κάνουμε, από την πρώτη στιγμή.
Αλλά σήμερα, έστω για μια μέρα, ονειρεύομαι ότι κάποιος άλλος, για μία μόνο φορά, θα φροντίσει εμένα.»
Πηγή: babble.com
