«Αγαπητές μαμάδες, ξυπνάω κάθε μέρα στις 7:00 και κοιμάμαι κάθε βράδυ στις 24:00 αφού πρώτα έχω ταΐσει, πλύνει, παίξει, τραγουδήσει, διαβάσει παραμύθια, ζωγραφίσει, χοροπηδήσει με τα παιδιά και φυσικά αφού έχω φέρει σε τάξη όλο το νοικοκυριό μου.
Η καθημερινότητα μιας μαμάς δεν μπαίνει σε καλούπια ούτε είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη. Ο ελεύθερος χρόνος είναι έννοια άγνωστη καθώς τα πάντα εξαρτώνται από το πρόγραμμα και τις ανάγκες των παιδιών. Θα φάω αφού πρώτα έχουν φάει τα παιδιά. Θα ξαπλώσω και θα κοιμηθώ αφού έχουν κοιμηθεί του καλού καιρού. Θα συναντηθώ με τις φίλες μου μια φορά το μήνα αν την ημέρα του προκαθορσιμένου ραντεβού όλα κυλούν ομαλά και τα παιδιά δεν είναι άρρωστα ή δεν με χρειάζονται στο σπίτι.
Είμαι μια μαμά πλήρους απασχόλησης. 365 ημέρες το χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο είμαι στο καθήκον για τα παιδιά μου. Η 4χρονη Ελεάννα και ο 2χρονος Κων/νος είναι τα δικά μου παιδάκια και νιώθω τόσο ευλογημένη για τον ερχομό τους.
Πριν γίνω μαμά, ήμουν κοκέτα και δεν υπήρχε περίπτωση να με δεις αναμαλλιασμένη, με φόρμες και αθλητικά παπούτσια και χωρίς κανένα κόσμημα. Σήμερα, αν ανοίξεις τη ντουλάπα μου θα δεις στοίβες με φόρμες και T-shirts και ελάχιστες κρεμάστρες με ρούχα πιο καλά. Η γκαρνταρόμπα μου άλλαξε και πλέον η άνεση έχει δώσει τη θέση της στο στιλ και στην κομψότητα. Κολλάν, φόρμες βελουτέ και άπειρα μπλουζάκια αποτελούν το ιδανικό dresscode μου. Φορέματα, φούστες και παντελόνια έχουν αποσυρθεί πανηγυρικά από τις κρεμάστρες και μόνο 2-3 τζιν σώζουν την κατάσταση.
Το boudoir μου έχει αναδιαμορφωθεί πλήρως. Τα μπουκαλάκια κάθε λογής αρώματος και καλλυντικών έχουν εξαφανιστεί. Έχουν απομείνει μόνο μια ενυδατική κρέμα, ένα liposan και ένα αντηλιακό για την καθημερινή περιποίηση.
Χτενίζομαι μια φορά το πρωί μόλις ξυπνήσω και μέχρι το τέλος της μέρας τα μαλλιά μου ζουν το δικό τους εφιάλτη. Τα πιάνω πρόχειρα με ένα κοκκαλάκι και κατά τη διάρκεια της ημέρας εναλλάσσω τους κότσους ανάλογα με τις δουλειές που έχω να κάνω. Η κοκετάρια αγνοείται επιδεικτικά από τη ζωή μου λόγω καθημερινότητας.
Πώς θα σφουγγαρίσω με τις μπότες και το τζιν; Πώς θα μαγειρέψω με τα μαλλιά μου στην εντέλεια και φορώντας φουστάνι; Πώς θα ταΐσω τα παιδιά φορώντας το καινούργιο μου πουκάμισο;
Καλές οι φωτογραφίσεις των διάσημων μαμάδων στη κουζίνα φορώντας τα καλά τους και φυσικά το δεκάποντο μποτάκι που όλες θέλουμε να αποκτήσουμε. Όμως η δική μου πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό.
Πλέον με νοιάζει να μπορώ να ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών μου κι όχι να δείχνω το ελκυστικό και όμορφο θηλυκό που ήμουν πριν. Τα φόρεσα τα στιλάτα ρούχα, τα αξεσουάρ που ξεχείλιζαν από τη κοσμηματοθήκη μου καταχωνιάστηκαν στα συρτάρια και τα αθλητικά μου παπούτσια είναι ό,τι πιο βολικό μπορώ να φοράω μέσα στο σπίτι, με εξαίρεση φυσικά τις παντόφλες μου…
Δεν είναι τα πράγματα τόσο τραγικά όσο φαίνονται. Η μητρότητα είναι μια νέα φάση στη ζωή μιας γυναίκας. Ένας νέος ρόλος που απαιτεί ένα διαφορετικό φτιασίδωμα, ένα στιλ που υπό άλλες συνθήκες θα φάνταζε αδιανόητο για την κάθε γυναίκα.
Το ατημέλητο έχει γίνει το επίσημο στιλ όλων μας, όχι πάντα από επιλογή αλλά από ανάγκη. Πού να βρεις χρόνο για εκείνη τη φανταστική θεραπεία μαλλιών εναντίον της ξηρότητας; Τι να σου κάνει το μανικιούρ αν πλένεις διαρκώς πιάτα και τρίβεις επίμονους λεκέδες με σφουγγάρια βουτηγμένα στη χλωρίνη; Τι πειράζει να φοράω κολάν αντί για παντελόνι;
Το αν είμαι καλή μάμα αποδεικνύεται από τις ενδυματολογικές μου επιλογές; Αν φοράω καλοσιδερωμένα στιλάτα ρούχα σημαίνει ότι το σπίτι μου θα είναι σε τάξη και τα παιδιά στην εντέλεια;
Όχι αγαπητές μου. Προτιμώ να φοράω κολάν και να τριγυρνώ σε ένα σπίτι καθαρό, με χαρούμενα προσωπάκια παιδιών παρά να φοράω το τζιν και να το λερώνω διαρκώς με κάθε είδους λεκέδες που έρχομαι σε επαφή καθημερινά.
Η ανεξάρτητη και ασυμβίβαστη εικόνα του εαυτού μου πήγε περίπατο για χάρη των παιδιών μου. Με κάθε τους βλέμμα και μια αγκαλιά λιώνω. Τα τρυφερά τους λογάκια αγάπης μου φτιάχνουν τη μέρα και είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για όλα όσα κάνω για αυτά.
Και ξέρετε κάτι;
Έχω το δικό μου μοναδικό στιλ που έχει αφορμή και έμπνευση τον ρόλο μου ως μαμά. Τι λέτε δεν δικαιολογούμαι; »
Γράμμα αναγνώστριας που προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία της.
