«Αυτή είναι η τρίτη φορά που επισκέπτομαι το σούπερ μάρκετ αυτή την εβδομάδα. Βάζω πράγματα στο καλάθι μου τυχαία. Χωρίς να τα χρειάζομαι, χωρίς να ξέρω καν τι είναι! Όχι, αυτό που χρειάζομαι δεν μπορώ να το βρω στα ράφια των αγορών. Αυτό που χρειάζομαι είναι επαφή με κόσμο, να μιλήσω με έναν άλλον άνθρωπο», παραδέχεται η Lucy Dixon, single μαμά, στον Independent.com και συνεχίζει:
«Ακόμα και η ελάχιστη κουβέντα με την ταμεία θα φώτιζε την ημέρα μου. Αν και, σίγουρα, θα της έλεγα ψέματα για τα βραδινά μου σχέδια. Θα καυχιόμουν για όσα θα έκανα με τους φίλους μου απλώς και μόνο γιατί θα ντρεπόμουν να παραδεχτώ πως δεν έχω κανέναν…
Το παραπάνω σκηνικό μπορεί να ακούγεται σαν μια απλή, καθημερινή ιστορία ενός ενήλικα μεγαλύτερης ηλικίας. Αλλά εγώ δεν ανήκω σε αυτή την ομάδα: είμαι 38 ετών! Είμαι μαμά ενός 5χρονου μικρού και για παραπάνω από τα τελευταία πέντε χρόνια η καθημερινή επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ έγινε για μένα η πιο ουσιαστική κοινωνική μου δραστηριότητα.
Αυτή την περίοδο του χρόνου, όμως, κάνω όλα μου τα ψώνια από το διαδίκτυο, επειδή δεν αντέχω όλες αυτές τις χριστουγεννιάτικες εικόνες. Κάνουν τη μοναξιά μου να μοιάζει αφόρητη.
Η μοναξιά είναι μακράν το πιο δύσκολο πράγμα που έχω να αντιμετωπίσω ως single μαμά. Συναίσθημα, το οποίο φαίνεται να διογκώνεται κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων.
Λένε πως η μοναξιά είναι η «πείνα» του σώματος. Όπως ακριβώς το σώμα σου χρησιμοποιεί την πείνα για να σου πει ότι χρειάζεσαι φαγητό, έτσι ακριβώς και το μυαλό σου χρησιμοποιεί τη μοναξιά για να σου πει ότι χρειάζεσαι περισσότερη κοινωνική επαφή. Ακούγεται απλό, αλλά όταν είσαι μια μόνη μαμά τότε η αναλογία αυξάνεται. Είναι σαν να έχεις μπροστά σου τόνους από φαγητό και εσύ να βρίσκεσαι πίσω από ένα τζάμι. Το βλέπεις, αλλά δεν μπορείς ούτε να το αγγίξεις.
Μπορεί να ακούγεται ιδιαίτερα δραματικό, αλλά όταν το παιδί σου κοιμάται το βράδυ και μένεις μόνη στο σαλόνι τότε το νιώθεις περισσότερο!
Οι νέες μαμάδες χάνουν συχνά την επαφή με τις φίλες τους και στην περίπτωση των μαμάδων που μεγαλώνουν μόνες το παιδί τους, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Στην δική μου περίπτωση σήμαινε ότι έπρεπε να επιστρέψω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου – την οποία είχα εγκαταλείψει για πάνω από 15 χρόνια – ώστε να είμαι κοντά στην μαμά μου.
Ξέρω πως είμαι πολύ πιο τυχερή από αρκετές κοπέλες εκεί έξω που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Η σχέση μου με την μαμά μου είναι απίστευτη και εκείνη με στηρίζει πάρα πολύ σε ό,τι και αν κάνω. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω από εκείνη να είναι η μαμά μου, ο δεύτερος γονιός, η φίλη μου και ολόκληρος ο κοινωνικός μου κύκλος.
Η μοναξιά είναι σαν μια μαύρη τρύπα. Σε τραβά μέσα της και είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγεις από αυτήν. Άλλαξε ολοκληρωτικά τον τρόπο που έβλεπα τον εαυτό μου. Ένιωσα ότι δεν άξιζα την φιλία των άλλων ανθρώπων!
Συνήθισα να είμαι μόνη, αν και είναι δύσκολο να εξηγήσω σε ανθρώπους που ποτέ δεν έχουν νιώσει αυτό το συναίσθημα τι ακριβώς μου συμβαίνει. Με βλέπουν με τον γιο μου σε παιδότοπους, να περιτριγυρίζομαι από άλλους γονείς και αναρωτιούνται γιατί νιώθω μόνη.
Φυσικά δεν είμαι μόνη συνέχεια. Την περισσότερη ώρα είμαι το γιο μου, πράγμα που σημαίνει ότι η μοναξιά που νιώθω με γεμίζει και ενοχές!
Πώς μπορώ να είμαι η μαμά ενός τόσο αξιολάτρευτου ανθρώπου και να νιώθω μόνη; Να νιώθω ότι θέλω παραπάνω;
Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό, αφού εκείνος είναι το κέντρο του κόσμου μου. Μάλλον όπως η μαμά μου δεν μπορεί να είναι τα πάντα για μένα, έτσι και ο γιος μου δεν μπορεί να αναπληρώσει όσα μου λείπουν.
Είναι πιο εύκολο όσο εκείνος μεγαλώνει, μιας και μπορώ να του μιλάω και τα σαββατοκύριακα μέσα στη σιωπή είναι πια παρελθόν…
Ακόμα, όμως, γεμίζω χαρά όταν το προσωπικό του σούπερ μάρκετ μου μιλά. Νομίζω, ότι ένα κομμάτι μου πιστεύει ότι αυτή θα είναι η μοναδική μου ευκαιρία να μιλήσω μέσα στην ημέρα. Αλλά έπειτα από πέντε χρόνια αβάσταχτης μοναξιάς, αρχίζω, επιτέλους, να δημιουργώ νέες φιλίες. Δεν ξοδεύω κάθε σαββατοκύριακο μόνη ευχόμενη να έρθει η Δευτέρα για να χαθώ στην δουλειά ξανά…»
