Ακόμα και ο καλύτερος πατέρας του κόσμου θα «πετάξει» κάποια στιγμή κάποια άστοχη ατάκα στον γιο του, όπως «οι άντρες δεν κλαίνε» ή «μην κάνεις σαν μωρό», ελπίζοντας ότι έτσι θα του προσφέρει συμπαράσταση. Τέτοιες φράσεις λέγονται πολλές δεκαετίες τώρα, δυστυχώς χωρίς να προσφέρουν ιδιαίτερη βοήθεια στα παιδιά -το αντίθετο, μάλιστα- και είναι εξαιρετικά δύσκολο να σταματήσουν.
«Έχουμε τέτοια προκατάληψη να διδάξουμε παλιές έννοιες αρρενωπότητας, που αγνοούμε τις βασικές ανάγκες ενός νέου άντρα», λέει ο Dr. Michael Reichert, συγγραφέας του βιβλίου «Πώς να μεγαλώσεις ένα αγόρι: Η δύναμη της σύνδεσης στη δημιουργία ενός καλού άντρα». Σε αυτό εξηγεί, ότι φράσεις όπως οι παραπάνω οδηγούν τα αγόρια στο να κλείνονται στον εαυτό τους, αλλά και να νιώθουν μοναξιά και θυμό. Τονίζει, λοιπόν, πόσο απαραίτητο είναι να μεγαλώσουμε αγόρια που, μεταξύ άλλων, θα εκφράζουν τα συναισθήματά τους και θα είναι ευαίσθητα. Και προτείνει τις παρακάτω φράσεις, ως μια πολύ καλύτερη εναλλακτική, από αυτές που οι πατεράδες χρησιμοποιούσαν μέχρι σήμερα:
«Έχω αποτύχει αμέτρητες φορές»
Τα παιδιά πιστεύουν, ότι ο μπαμπά δεν κάνει ποτέ λάθος. Κι όμως, είναι σημαντικό ένα παιδί να ξέρει, ότι ο πατέρας του έχει αποτύχει αμέτρητες φορές, σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του. «Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ‘θνητούς’ μπαμπάδες παρατηρούν, ότι τα λάθη είναι ανθρώπινα. Ο τρόπος που χάνουμε την υπομονή μας, που τρομάζουμε, που ερωτευόμαστε με τις συντρόφους μας. Όλα αυτά δείχνουν την ανθρώπινη υπόστασή μας», λέει ο Reichert και εξηγεί, ότι λέγοντας ένας πατέρας στον γιο του πόσα λάθη έχει κάνει, τον μαθαίνει, ότι το να είσαι άνδρας δεν απαιτεί να είσαι υπερήρωας.
«Για να κάνεις τους άλλους χαρούμενους, πρέπει να είσαι πρώτα εσύ χαρούμενος»
Τα μικρά αγόρια πολλές φορές διδάσκονται από μικρή ηλικία, ότι πρέπει να έχουν λίγο εγωισμό που θα συμβάλλει στην… αυτοσυντήρησή τους. «Αν δεν ξέρεις τι σημαίνει να αγαπάς τον εαυτό σου, να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να αποδέχεσαι και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, πώς θα το κάνεις για οποιονδήποτε άλλο;» λέει ο Reichert. Ναι, είναι σημαντικό ένα αγόρι να μαθαίνει να λειτουργεί ομαδικά και συνειδητά να «θυσιάζεται» για τους άλλους, αλλά από επιλογή, όχι επειδή έτσι κάνουν οι «ήρωες». Μια τέτοια αντίληψη μπορεί να του προκαλέσει προβλήματα στο μέλλον…
«Έκανες πράγματι το καλύτερο που μπορούσες;»
Σύμφωνα με τον ειδικό, αυτό που βοηθά ένα αγόρι να κάνει το καλύτερο που μπορεί, είναι ένας δάσκαλος που τον ξέρει και του βάζει τον πήχη ψηλά. Ένας άντρας, δηλαδή που το λέει «αυτό δεν είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, πήγαινε πίσω, προπονήσου και ξαναέλα» και που αρνείται να συμβιβαστεί με λιγότερα. Αυτοί είναι οι δάσκαλοι που τα παιδιά μας σέβονται περισσότερο. Αν ο πατέρας είναι μεν απαιτητικός, αλλά είναι και τρυφερός και δίκαιος, το αγόρι θα προσπαθήσει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό σε ό,τι κάνει.
«Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φαίρονται»
Να μια φράση με την οποία οι περισσότεροι συμφωνούν απόλυτα, κι όμως λίγοι επαναλαμβάνουν τακτικά στα παιδιά τους. «Τα αγόρια μας πρέπει να μάθουν, ότι όπως εκείνα δεν θα ήθελαν να βιώσουν τον χλευασμό και την εγκατάλειψη, έτσι και κανένας άλλος δεν θα πρέπει να την βιώσει.»
«Οι πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν τους ανθρώπους»
Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει λεκτική ή σωματική βία, συνήθως την αναπαράγουν σε άλλους. Ο πατέρας, λοιπόν, πρέπει να διδάξει τον γιο του πως όταν κάποιος τον πληώνει, το κάνει επειδή έτσι πιστεύει, ότι θα μεταφέρει τον πόνο που έχει μέσα του σε κάποιον άλλον. Το να κατανοήσει το παιδί μας γιατί κάποιος φέρεται έτσι δεν θα κάνει τον πόνο να περάσει, αλλά θα του δώσει μία χρήσιμη προοπτική.
«Μην κατηγορείς πάντα τον εαυτό σου»
Ένα μικρό αγόρι μεγαλώνει με την πεποίθηση, ότι ο κόσμος είναι καλός και δίκαιος και πως ό,τι συμβαίνει που διαταράσσει αυτή την ισορροπία είναι επειδή εκείνο έκανε κάτι λάθος. Τα πράγματα δεν είναι, όμως, έτσι, κάποιες συμπεριφορές άλλων δεν εξηγούνται και τα παιδιά μας δυσκολεύονται να το καταλάβουν αυτό, ειδικά όσο είναι μικρά. Έτσι, όπως συμβουλεύει και ο Reichert, ένας πατέρας χρειάζεται να πει στον γιο του, πως όποτε συμβαίνει κάτι άσχημο, δεν είναι πάντα δικό του το φταίξιμο. Υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι παράγοντες που συνδέονται με κάποια πράξη, τους οποίους ένα παιδί δεν μπορεί να γνωρίζει.
«Σε αγαπώ και σε καταλαβαίνω»
Ελάχιστοι μπαμπάδες των παλαιότερων γενεών έχουν πει στους γιους τους ότι τους αγαπούν. Η δικαιολογία είναι, ότι «οι άντρες δεν μιλούν έτσι». Αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν αγαπούν τα παιδιά τους, απλά τα «διδάσκουν» με τον τρόπο τους να μην εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους. Κάποιοι από αυτούς τους γιους μεγαλώνοντας το συνειδητοποίησαν και «διόρθωσαν» αυτή τη συνήθεια, λέγοντας ασταμάτητα «σ’αγαπώ» στους δικούς τους γιους.
Ο Reichert, ωστόσο, λέει, ότι δεν αρκεί απλά να το λέει κανείς: «Η αγάπη πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μία δήλωση. Χρειάζεται να είναι ουσιαστική. Χρειάζεται να βασίζεται στην κατανόηση. Να δείχνουμε στο παιδί μας ότι είμαστε μαζί του, το καταλαβαίνουμε, το νιώθουμε. Όταν λέμε στον γιο μας ότι τον αγαπάμε εκείνος πρέπει ακούει: Ξέρω καλά ποιος είσαι και σε αποδέχομαι ως το ξεχωριστό, μοναδικό παιδί που είσαι».
Πηγή: fatherly.com
