Το διαζύγιο δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά αν το ζευγάρι που αποφασίζει να χωρίσει έχει και παιδιά. Οι καταστάσεις που βιώνουν μικροί και μεγάλοι είναι σκληρές, και αυτές είναι ο λόγος που αρκετά συχνά πολλοί γονείς αναβάλλουν ή και ματαιώνουν την τελική απόφαση για τον χωρισμό τους.
Είναι, όμως, πάντα αυτό το καλύτερο; Το να παραμένεις σε μία σχέση μόνο για το χατίρι των παιδιών είναι πιο υγιές από το να χωρίσεις με έναν άνθρωπο που, τελικά, δεν ταιριάζετε όσο νομίζατε;
Μία μαμά, η οποία αντιμετώπιζε αυτό το δίλημμα με το σύζυγό της, κατέληξε σε μία απόφαση δύσκολη, αλλά – όπως αποδείχθηκε – σωστή για την υγεία και την ψυχολογία των παιδιών της.
Διαβάστε την ιστορία της, όπως την διηγήθηκε στο scarymommy.com, και πείτε μας αν συμφωνείτε:
«Το διαζύγιό μου μου δημιούργησε συναισθήματα, τα οποία δεν πίστευα ποτέ ότι θα νιώσω. Ενοχές που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Άνθρωποι μου έλεγαν, ότι θα θρηνούσα και θα έκλαιγα διαρκώς. Θα περνούσα, έλεγαν, διάφορα ψυχολογικά στάδια και θα ένιωθα μπερδεμένη για πολύ καιρό. Θα μου ήταν πολύ δύσκολο να “ξεμπερδέψω” τα συναισθήματά μου. Και είχαν δίκιο.
Τα συναισθήματα αυτά δεν μπορείς να τα περιγράψεις εύκολα στον άλλο. Τουλάχιστον, όχι σε εκείνον που δεν έχει περάσει κάτι παρόμοιο, επειδή δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει το διαζύγιο.
Η απόφαση για το διαζύγιο είναι τρομακτική, αλλά είναι σίγουρα πολύ καλύτερη από το να μείνεις σε μία σχέση που θα σε κάνει να νιώθεις “σπασμένη” και ευάλωτη κάθε μέρα για την υπόλοιπη ζωή σου.
Ο πρώην σύζυγός μου και εγώ δουλεύαμε πάνω στον γάμο μας για πολλά χρόνια – 6 για την ακρίβεια. Είχαμε υποσχεθεί να μείνουμε μαζί και να προσπαθούμε για το καλύτερο της οικογένειάς μας και των παιδιών μας, μέχρι που μια μέρα καταλάβαμε, ότι δεν υπήρχε τίποτα πάνω στο οποίο θα μπορούσαμε να στηριχθούμε.
Προσπαθούσαμε και αποτυγχάναμε ξανά και ξανά και το μόνο που καταφέρναμε ήταν να απογοητεύουμε τους πάντες και – κυρίως – τα τρία παιδιά μας.
Ξέραμε, ότι το πώς θα μοιράζαμε τον χρόνο μας με τα παιδιά θα ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι και ξοδέψαμε πάρα πολλές ώρες συζητώντας και κλαίγοντας παράλληλα. Καμιά φορά ακόμα κλαίμε κι ας έχει περάσει ένας χρόνος από το διαζύγιό μας.
Δεν ήταν κάτι που σχεδιάζαμε. Δεν ήταν κάτι που το ξέραμε. Φανταζόμασταν, ότι θα μέναμε μαζί μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. Ο θάνατος -ευτυχώς- δεν ήρθε, αλλά ξέραμε, ότι αν δεν κάναμε τίποτα τα πράγματα θα γίνονταν ακόμη χειρότερα. Δεν μπορούσαμε να το πούμε στα παιδιά. Ξέραμε, ότι αυτό θα τα σκότωνε.
Μόλις, όμως, αφήσαμε στην άκρη αυτή την τρομερή σκέψη καταλάβαμε, ότι τα παιδιά είναι πιο δυνατά από όσο νομίζαμε. Σίγουρα, δεν θέλαμε να προέρχονται από ένα “διαλυμένο” σπίτι, αλλά αυτό ακριβώς γίνεται αν μείνεις σε μία σχέση δυστυχισμένη. Αυτό είναι το πραγματικά διαλυμένο σπίτι.
Να ξέρετε, ότι τα παιδιά θα θυμούνται τα βλέμματά σας. Θα ξέρουν, ότι δεν κοιμάστε μαζί. Θα σχολιάζουν κάθε φορά που δεν αγκαλιάζεστε ή δεν φιλιέστε. Θα νιώθουν την ένταση,θα παρατηρούν και θα ακούν τον τόνο της φωνής σας.
Τα παιδιά απορροφούν την λύπη σας, τον θυμό, την ανησυχία σας. Ξέρουν. Νιώθουν τα πάντα, αλλά από την εμπειρία μου σας λέω, ότι τα παιδιά είναι δυνατά και αντέχουν. Και ενώ το διαζύγιο είναι μια δύσκολη και σκληρή εμπειρία, ξέρετε τι είναι ακόμα δυσκολότερο; Να μεγαλώνουν σε ένα σπίτι, όπου δύο άνθρωποι δεν αντέχουν ο ένας τον άλλο και απλώς ψάχνουν τρόπο διαφυγής.
Ξέρουν, ότι μένετε μαζί για το δικό τους καλό και το να νιώθεις, ότι κάποιος είναι δυστυχισμένος για όλη του τη ζωή εξ’ αιτίας σου, δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Αυτό που πίστευα, ότι θα πλήγωνε ανεπανόρθωτα τα παιδιά μου, τελικά μας έσωσε όλους.
Η όλη διαδικασία του διαζυγίου φέρνει λύπη και ενοχές. Αλλά τα παιδιά δεν θέλουν τίποτα παραπάνω από ευτυχισμένους γονείς, ακόμα και αν αυτό σημαίνει, ότι ο ένας εκ των δυο μένει σε διαφορετικό σπίτι.
Θα πάρει λίγο καιρό για να επανέλθουν οι ισορροπίες και η ευτυχία, αλλά θα επανέλθουν. Σας υπόσχομαι, θα γίνει. Στο τέλος, είστε οι γονείς τους, όπως ήσασταν πάντα. Και φεύγοντας από μία σχέση που δεν λειτουργεί τους δίνετε ένα δώρο που δεν τους κάνετε αν μείνετε μαζί και είστε δυστυχισμένοι. Την ισορροπία. Την ηρεμία…»
