Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ντουντούμη

Τα 7 «χειρότερα» πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας

Σίγουρα νιώθετε για το παιδί σας την απόλυτη αγάπη. Τι σημαίνει, όμως, αγάπη για εσάς; Να ανταποκρίνεστε σε κάθε του απαίτηση, ακόμη και στην πιο παράλογη; Οι ειδικοί στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης μας λένε ποια είναι τα πιο κοινά και τα χειρότερα λάθη που κάνουμε στην ανατροφή του παιδιού μας.

1. Υποκύπτουμε σε όλες του τις απαιτήσεις
Σίγουρα χαίρεστε απεριόριστα, όταν βλέπετε πόσο χαίρεται το παιδάκι σας όταν παίρνει ένα νέο παιχνίδι ή τρώει το παγωτό που τόσο επιθυμεί. Όμως, το παιδί εκτός από την απεριόριστη αγάπη μας, χρειάζεται και το «όχι».

Ο Edward Hallowell, ψυχίατρος και συγγραφέας του βιβλίου «The Childhood Roots of Adult Happiness» («Οι Παιδικές Ρίζες της Ευτυχίας των Ενηλίκων»), μας λέει πως τα παιδιά που τα έχουν όλα σε αφθονία (είτε δηλαδή διαθέτουν πληθώρα παιχνιδιών είτε είναι καλά προστατευμένα από καθετί που μπορεί να τους διαταράξει τη βολή τους), έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταντήσουν έφηβοι γεμάτοι πλήξη, κυνικότητα και καθόλου χαρά.

«Τα στοιχεία που βάσιμα προοιωνίζουν ευτυχισμένη ζωή είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά», λέει ο Hollowell, ο οποίος τονίζει πως έχει μεγάλη σπουδαιότητα να βοηθάμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν εσωτερικά «εργαλεία» στα οποία θα μπορούν να βασίζονται σε ολόκληρη τη ζωή τους.

2. Δεν του «επιτρέπουμε» να είναι λυπημένο
«Μα δεν είναι ο ρόλος μου να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο; Αν δείχνει στεναχωρημένο ή κακόκεφο, δεν θα πρέπει να επέμβω άμεσα και να βελτιώσω την κατάσταση;», αναρωτιέστε συχνά.

Το αντίθετο, μας λέει η Carrie Masia-Warner, παιδοψυχολόγος και διευθύντρια του Ινστιτούτου για το Άγχος και τις Διαταραχές Ψυχικής Διάθεσης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» γονείς.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανέχονται κάποιο βαθμό στενοχώριας και κάποιο επίπεδο δυστυχίας. Αφήστε τα να το παλέψουν, να ψάξουν για λύσεις από μόνα τους. Με τον τρόπο αυτό, θα μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή. Και η λύπη είναι μέρος της ζωής.

Αν προσπαθούμε να καταπνίξουμε κάθε λυπηρή κατάσταση από τη ζωή του παιδιού μας, αυτό που θα πετύχουμε τελικά είναι να το κάνουμε να πιστέψει πως είναι κακό να αισθάνεται λύπη.

3. Δεν το μαθαίνουμε να αγαπά τους άλλους
Καθώς το νήπιο μεγαλώνει, αρχίζουμε κι εμείς να έχουμε τη δυνατότητα να του διδάξουμε πόση ικανοποίηση αντλεί κανείς βοηθώντας τους άλλους. Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που έχουν νόημα και σκοπό είναι πιο δύσκολο να πέσουν θύματα της κατάθλιψης.

Η κατανόηση, η συμπόνια, η βοήθεια, η δοτικότητα, είναι αξίες που θα το βοηθήσουν να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και αυτάρκη ενήλικο. Ακόμη και η απλή βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού (π.χ. να βάζει τα λερωμένα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα) μπορεί να βοηθήσει το νήπιο να νιώθει πως προσφέρει κάτι σημαντικό.

4. Δεν δίνουμε σημασία στα ταλέντα του
Η συνταγή του Hallowell για την ευτυχία στηρίζεται σε κάτι απλό: Στο πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει κάποια σημαντική δεξιότητα.

Για παράδειγμα, όταν το νήπιο προσπαθεί να μάθει πώς να πετάει την μπάλα, μαθαίνει από τις αποτυχημένες απόπειρες – και βέβαια εκπαιδεύεται στην επιμονή και την πειθαρχημένη προσπάθεια. Τελικά, διδάσκεται τη χαρά της επιτυχίας, που είναι αποτέλεσμα των δικών του αγώνων.

Παράλληλα, όμως, κερδίζει την ανταμοιβή της αναγνώρισης των άλλων για τα κατορθώματά του. Και το πιο σημαντικό; ανακαλύπτει πως έχει (σε κάποιο βαθμό) τον έλεγχο της ζωής του. Οι έρευνες δείχνουν πως αυτή η αίσθηση ελέγχου είναι σημαντικός παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία του ως ενήλικο.

5. Το έχουμε πάντα κάτω από τα φτερά μας
Για κάποιους γονείς, τα όρια μεταξύ φροντίδας και υπερπροστασίας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν μπορούν καν να δουν πότε το παιδί τους έχει πια μεγαλώσει.

Η υπερπροστασία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαβερή για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, μιας που οι υπερπροστατευτικοί γονείς τείνουν να εμποδίζουν δραστηριότητες ή παιχνίδια, από φόβο μήπως το παιδί τους χτυπήσει ή πονέσει, και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία συνοδεύεται από γρατζουνιές, άτσαλα χτυπήματα κι ατυχήματα.

Εμποδίζοντας το παιδί να συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες, του στερούν την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων και εμποδίζουν την ομαλή και σταδιακή κοινωνικοποίησή του. Τα παιδιά αυτά ως ενήλικοι συνήθως θα έχουν χαμηλή κοινωνική δραστηριότητα και θα είναι πιο δύσκολο να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις.

Μακροπρόθεσμα είναι πιθανό θα βρουν ένα σύντροφο εξίσου υπερπροστατευτικό με τους γονείς τους, μιας και θα είναι πραγματικά αδύνατο για αυτούς να υπάρξουν μόνοι τους χωρίς τη συνεχή παρέμβαση και φροντίδα των άλλων, και να εξελιχθούν σε ενηλίκους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

6. Το υποχρεώνουμε να γίνει το παιδί που εμείς ονειρευόμαστε
Όλοι οι γονείς εύχονται, ελπίζουν ή πιστεύουν πως το παιδί τους διαθέτει όλα αυτά τα «ιδιαίτερα χαρίσματα». Συχνά, όμως, αυτή τους η επιθυμία πηγάζει από τις προσωπικές τους ανεπάρκειες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.

Είναι αδύνατον να είμαστε «ουδέτεροι» απέναντι στα παιδιά μας, να μην έχουμε καμιά προσδοκία για το μέλλον τους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μέλλον τους, και στο να τα αναγκάσουμε να γίνουν αυτό που θέλουμε.

Οι πολύ απαιτητικοί γονείς συχνά είναι αυστηροί και με τον εαυτό τους. Θέλουν να μεγαλώσουν σούπερ παιδιά, για να αποδείξουν ότι είναι με τη σειρά τους τέλειοι γονείς. Είναι σημαντικό να μην τους επιβάλλετε τις δικές σας προσδοκίες, αλλά να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε σε κάθε τους επιλογή, ακόμα κι αν είναι αντίθετη από τη δική σας.

7. Δεν το αφήνουμε να κάνει λάθη
Σύμφωνα με τον δρ Edward Hallowell, όταν δίνουμε στα παιδιά το περιθώριο να αποκτήσουν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, (ακόμη και αν είναι δύσκολες ή απογοητευτικές), τα βοηθάμε να αποκτήσουν ένα απόθεμα εσωτερικής-ψυχικής δύναμης που οδηγεί στο δρόμο της ευτυχίας.

Είτε πρόκειται για ένα μωρό 7 μηνών που προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε για ένα παιδί 7 χρόνων που παλεύει με ένα πρόβλημα αφαίρεσης,  θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση κάθε είδους δυσκολιών όταν το παλέψει μόνο του ξανά και ξανά και φέρει θετικά αποτελέσματα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα παιδιά δεν θα πρέπει να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, όμως ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους προσφέρουμε έτοιμες λύσεις, αλλά να τα βοηθήσουμε να μάθουν να αναζητούν και να βρίσκουν τη λύση μόνα τους.

Έχει μεγάλη σημασία για τη μελλοντική ευτυχία του παιδιού να μάθει να χειρίζεται τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις και τα εμπόδια της ζωής.

 

 

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).

 

Μαθητές του Aspire Private British School έκαναν μια βόλτα με τις πιτζάμες τους, για να μαζέψουν χρήματα για το “Ένα Όνειρο Μια Ευχή’

Μια διαφορετική και ξεχωριστή εκδήλωση πραγματοποιούν σήμερα μαθητές του Aspire Private British school στην Πάφο με σκοπό να μαζευτούν όσα περισσότερα χρήματα γίνεται για ευπαθείς ομάδες.

Συγκεκριμένα οι μαθητές της 3ης Λυκείου του Aspire Private British school πραγματοποιούν πορεία 8 χιλιομέτρων από το χώρο του σχολείου τους στο Κάστρο της Κάτω Πάφου και επιστροφή στο Σχολείο, θέλοντας έτσι να στείλουν μηνύματα ευαισθητοποίησης στον κόσμο για τον Παγκύπριο Σύνδεσμο για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις “Ενα όνειρο μα ευχή”.

Το αξιοσημείωτο σε αυτή την πορεία είναι ότι τα παιδιά φοράνε τις πυτζάμες τους.

Αυτή η εκδήλωση και προσπάθεια των παιδιών του Aspire Private British school πραγματοποιείται στα πλαίσια του μαθήματος τους «Αγωγή του Πολίτη» που έχει σκοπό τα παιδιά να οργανώσουν διάφορες εκδηλώσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα για να τις προβάλουν οι ίδιοι οι μαθητές!

Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα Όνειρο μια Ευχή» ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1997 από μια ομάδα γονιών και φίλων παιδιών που υποφέρουν από καρκίνο, λευχαιμία και άλλες αιματολογικές παθήσεις. Οι βασικοί άξονες δραστηριοτήτων του Συνδέσμου είναι τρεις: Η εκπλήρωση ευχών των καρκινοπαθών παιδιών, η οικονομική υποστήριξη των οικογενειών τους και η παροχή ψυχολογικής υποστήριξης τόσο στα παιδιά όσο και στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Ο πόνος, όπως και η αγάπη, δεν γνωρίζει σύνορα, διαχωριστικές και κοινωνικές γραμμές.

Ο Σύνδεσμος «Ένα Όνειρο μια Ευχή» έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες ευχές καρκινοπαθών παιδιών και έχει προσφέρει χιλιάδες οικονομικές ενισχύσεις στις οικογένειες καρκινοπαθών παιδιών και νέων, μέχρι τα 26 χρόνια, που ζουν στην Κύπρο, ανεξάρτητα από φυλετική ή εθνική καταγωγή, χρώμα δέρματος, θρησκείας, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης. Όλοι μαζί ας συμμεριστούμε το αίσθημα της προσφοράς προς τα παιδιά που υποφέρουν από καρκίνο. Όλοι μαζί ας φέρουμε το χαμόγελο στα πονεμένα τους χείλη. Ας κάνουμε αυτά τα παιδιά να αισθάνονται χαρούμενα, να απολαύσουν τις χαρές της ζωής. Κανένα όνειρο αυτών των παιδιών δεν πρέπει να είναι απραγματοποίητο.

Νηστίσιμα σοκολατάκια δημητριακών

Η Μεγάλη Εβδομάδα πλησιάζει και μικροί μεγάλοι ακολουθούμε εντατικά τη νηστεία. Τι γίνεται όμως όταν μάς πιάσει η επιθυμία για ένα γλυκάκι; Ας δοκιμάσουμε αυτά τα μοναδικά σοκολατάκια!

Υλικά:

200 γραμμ. σοκολάτα ουβερτούρα
1/2 φλιτζ. νιφάδες ρυζιού με κακάο (φλέικς)
1/2 φλιτζ. καρύδια χοντροκομμένα
1/2 φλιτζ. σταφίδες

Εκτέλεση:

Λιώνουμε την ψιλοκομμένη κουβερτούρα σε μπεν μαρί και την αφήνουμε λίγο να κρυώσει.Προσθέτουμε τις νιφάδες, τα καρύδια, τις σταφίδες και ανακατεύουμε, να βραχούν καλά. Απλώνουμε λαδόκολλα σε ένα δίσκο. Ακουμπάμε κουταλιές από το μείγμα, όσο μικρές ή μεγάλες θέλουμε. Αφήνουμε τα σοκολατάκια να κρυώσουν καλά.

Ένας κοινός ιός στους πρώτους μήνες ζωής του παιδιού, μπορεί να πυροδοτήσει τη δυσανεξία στη γλουτένη και την κοιλιοκάκη

Η μόλυνση ενός ανθρώπου με ρεοϊό, έναν κοινό και κατά τα άλλα αβλαβή ιό, μπορεί να πυροδοτήσει τη δυσανεξία του οργανισμού στη γλουτένη, οδηγώντας έτσι στην εμφάνιση κοιλιοκάκης, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Είναι η πρώτη φορά που ένας ιός εμπλέκεται στην εμφάνιση της συγκεκριμένης αυτοάνοσης χρόνιας πάθησης του λεπτού εντέρου, η οποία προκαλείται από υπερβολική ευαισθησία στη γλουτένη, μια πρωτεΐνη που περιέχεται στα δημητριακά. Το γεγονός αυτό ανοίγει την προοπτική στο μέλλον να υπάρξει ένα εμβόλιο που θα προλαμβάνει την κοιλιοκάκη.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Σικάγο και του Πίτσμπεργκ, με επικεφαλής την καθηγήτρια ιατρικής Μπάνα Τζάμπρι, που πειραματίσθηκαν σε ποντίκια και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», έδειξαν ότι οι ρεοϊοί των εντέρων μπορούν να προκαλέσουν την υπεραντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος στη γλουτένη.

«Η έρευνά μας δείχνει ξεκάθαρα ότι ένας ιός που δεν έχει κλινικά συμπτώματα, παρόλα αυτά μπορεί να κάνει άσχημα πράγματα στο ανοσοποιητικό σύστημα και να ανοίξει το δρόμο για μια αυτοάνοση διαταραχή και ιδίως για την κοιλιοκάκη» δήλωσε η Τζάμπρι.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι οι άνθρωποι με κοιλιοκάκη έχουν πολύ περισσότερα αντισώματα έναντι των ρεοϊών από ό,τι όσοι δεν έχουν τη νόσο. Οι ίδιοι ασθενείς φαίνεται ακόμη πως έχουν μεγαλύτερη γενετική προδιάθεση για δυσανεξία στη γλουτένη.

Το πρόβλημα πιθανώς δημιουργείται κατά τους πρώτους μήνες της ζωής. «Στη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής το ανοσοποιητικό σύστημα είναι ανώριμο ακόμη, έτσι αν ένα παιδί με συγκεκριμένη γενετική προδιάθεση κολλήσει ένα συγκεκριμένο ιό, αυτό μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Γι’ αυτό, εφόσον υπάρξουν και άλλες μελέτες, θα εξετάσουμε τη δυνατότητα να εμβολιάζονται τα παιδιά που ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου», ανέφερε η Τζάμπρι.

Σχεδόν το 1% των ανθρώπων έχουν κοιλιοκάκη, ενώ αρκετοί ακόμη πιστεύεται ότι δεν έχουν διαγνωσθεί. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει θεραπεία και η μόνη λύση για τους ασθενείς είναι η διατροφή χωρίς γλουτένη.

Αταξίες στη τάξη – Αγόρια εναντίον κοριτσιών

H κόντρα σιγοβράζει εδώ και χρόνια! Από τότε που ήμασταν παιδάκια. Πειράγματα, κοροϊδίες, προσβολές… Ήρθε, επιτέλους, η ώρα να λύσουμε τις διαφορές μας. Σε λίγο θα ξεκινήσει η μητέρα όλων των μαχών. Ο αγώνας που θα κρίνει το μέλλον της τάξης μας, του κόσμου μας, του πολιτισμού μας. Εμείς εναντίον εκείνων! Τα ψέματα τελείωσαν.

Στο έκτο βιβλίο της σειράς ΑΤΑΞΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ο Πάνος, η Άννα και τα άλλα παιδιά της παρέας θα βρεθούν στη δίνη μιας αιώνιας διαμάχης. Για να δούμε… Θα μπορέσουν τα αγόρια και τα κορίτσια να συνυπάρξουν; Ή θα οδηγηθούν στη μεγάλη, την τελειωτική σύγκρουση; Και αν γίνει το δεύτερο, ποια πλευρά θα νικήσει ώστε να επιβάλει τα γούστα και τις απόψεις της;

Ένα βιβλίο γεμάτο πάθη και συγκινήσεις!

Η σειρά ATAΞΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ έχει για ήρωες τους μαθητές και τις μαθήτριες ενός συνηθισμένου ελληνικού σχολείου. Οι αστείοι χαρακτήρες και οι κεφάτες περιπέτειές τους θα φέρουν στο μυαλό όλων μας γνώριμες καταστάσεις. Και το κυριότερο: Θα μας θυμίζουν ότι το καθημερινό ταξίδι της γνώσης μπορεί να γίνει πολύ, μα πολύ διασκεδαστικό!

Συγγραφέας: Παναγιωτάκης Γιώργος Κ.
Εκδότης: Κέδρος
Αριθμός Σελίδων: 96
Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο
Προτεινόμενη Ηλικία: 9+

Τα μαλλιά τους για τα παιδιά με καρκίνο έκοψαν μαθήτριες του Γυμνασίου Αγ.Αντωνίου Λεμεσού

Μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης έστειλε σήμερα το Γυμνάσιου Αγίου Αντωνίου στη Λεμεσό, καθώς μαθήτριες έκοψαν τα μακριά τους μαλλιά, δωρίζοντας τα στο Καραϊσκάκειο Ίδρυμα με σκοπό τη δημιουργία περούκων για τα παιδιά με καρκίνο και λευχαιμία.

Επαγγελματίες κομμώτριες ανέλαβαν αφιλοκερδώς να κόψουν 20 περίπου εκατοστά από τα μαλλιά των κοριτσιών που ανταποκρίθηκαν με χαρά στην πρωτοβουλία που ανέλαβε η Διεύθυνση του πολυπολιτισμικού Γυμνασίου της Λεμεσού, στο πλαίσιο της κοινωνικής του προσφοράς, δήλωσε ο Διευθυντής του Γυμνασίου, Νίκος Νικολάου.

Μέχρι το πρωί είχαν συγκεντρωθεί 16 μαθήτριες για το σκοπό αυτό, ανέφερε και ευχήθηκε στα παιδιά με καρκίνο ” γρήγορη ανάρρωση και ο Άγιος Αντώνιος να τα προστατεύει“.

Μέσα σε μια εποχή υλισμού και ωφελιμισμού, η καλύτερη απάντηση είναι αυτή που δίνουν τα παιδιά του Γυμνασίου Αγίου Αντωνίου, ανέφερε από την πλευρά της η Διοικητική Υπεύθυνη του σχολείου, επιθεωρήτρια Ζωή Οδυσσέως Πολυδώρου.

Δικαστήριο καταδίκασε έναν πατέρα επειδή είχε πάει την κόρη του διακοπές στην Ντίσνεϊλαντ χωρίς την συγκατάθεση του σχολείου

Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου καταδίκασε σήμερα έναν πατέρα, ο οποίος πήγε την κόρη του για διακοπές στη διάρκεια της περιόδου των μαθημάτων. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου ήταν ότι οι γονείς θα πρέπει να τηρούν τους σχολικούς κανονισμούς και να μην αυθαιρετούν.

Ο Τζον Πλατ ενήργησε παράνομα όταν πήγε την κόρη του ταξίδι στην Disney World στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2015 παρά την αντίθετη γνώμη των σχολικών αρχών, έκρινε το Δικαστήριο.

Η απόφαση αναμένεται να έχει επιπτώσεις σε όποιον γονέα επιχειρήσει μελλοντικά να κάνει κάτι ανάλογο σε αγγλικό σχολείο χωρίς την έγκριση της διεύθυνσης.
“Οι αδικαιολόγητες απουσίες προκαλούν αναστάτωση, όχι μόνο στο παιδί (που απουσιάζει) αλλά και στην εργασία των άλλων μαθητών”, ισχυρίστηκε η Μπρέντα Χέιλ, η αντιπρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου.

“Αν ένας μαθητής μπορεί να απουσιάσει όποτε βολεύει τον γονέα, τότε μπορούν και οι άλλοι“.

Ο Πλατ είχε αρνηθεί να καταβάλει πρόστιμο 120 λιρών που του είχαν επιβάλλει οι τοπικές αρχές επειδή είχε πάει την κόρη του, η οποία τότε ήταν επτά ετών, διακοπές παρά τις αντιρρήσεις του σχολείου της στη Νήσο Γουάιτ, κοντά στις ακτές της νότιας Αγγλίας. Είχε ισχυριστεί ότι η κόρη του είχε παρακολουθήσει στη διάρκεια του χρόνου πάνω από το 90% του σχολικού χρόνου κι ως εκ τούτου παρακολουθούσε κανονικά τα μαθήματα.

Την άποψη αυτή είχαν υποστηρίξει κατώτερα δικαστήρια, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η “κανονική” παρακολούθηση σημαίνει “σύμφωνη με τους κανονισμούς που έχει ορίσει το σχολείο”. Ο Πλατ δήλωσε ότι οι “σοκαριστικές” επιπτώσεις της απόφασης σημαίνουν ότι κάθε αδικαιολόγητη απουσία θα μετατρέπεται πλέον σε ποινικό αδίκημα

Κάθε παιδί με αυτισμό είναι ένα παιδί που έτυχε να έχει αυτισμό και όχι ένα αυτιστικό που έτυχε να είναι παιδί

Αυτισμός ή Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) λοιπόν! Που ολοένα και γίνεται πιο γνωστός και υπάρχει περισσότερη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση μέσα από τα πολλά δημοσιεύματα, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τηλεοπτικές εκπομπές και φυσικά τις μαρτυρίες και συγγράμματα από τα ίδια τα άτομα με αυτισμό! Όλα αυτά τα μέσα λοιπόν μας επιτρέπουν να έχουμε κάποια ενημέρωση γι’ αυτή τη διαταραχή που όμως σε κάθε άτομο με αυτισμό εκδηλώνεται τόσο μα τόσο μοναδικά! Δεν είναι τυχαία η φράση «αν έχεις γνωρίσει ένα άτομο με αυτισμό, έχεις γνωρίσει ΕΝΑ άτομο με αυτισμό», όσοι έχουμε επαφή με παιδιά με ΔΑΦ ξέρουμε και διαπιστώνουμε καθημερινά πως δεν μπορείς με τίποτα όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα παιδιά και να συναντήσεις να βρεις ένα παιδί με αυτισμό το ίδιο με ένα άλλο.

Πρόκειται για μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο αντιλαμβάνεται τον κόσμο και αλληλεπιδρά με τους άλλους η οποία δε θεραπεύεται αλλά με την κατάλληλη στήριξη τα άτομα με αυτισμό μπορούν να ζήσουν μια πιο «ικανοποιητική ζωή» της επιλογής τους. Με βάση λοιπόν τα διαγνωστικά κριτήρια οι περιοχές δυσκολιών αφορούν σε:

1) Ελλείμματα στην κοινωνική επικοινωνία και κοινωνική αλληλεπίδραση σε πληθώρα πλαισίων και

2) Περιορισμένες, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, δραστηριότητες ή ενδιαφέροντα, ενώ σε αυτή την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται και οι αισθητηριακές δυσκολίες οι οποίες είναι κοινές ανάμεσα στα άτομα με ΔΑΦ.

Όπως λοιπόν υπάρχουν άπειρες πηγές ενημέρωσης υπάρχουν και αρκετές προσεγγίσεις ως προς την κατανόηση συμπεριφοράς και κατ’ επέκταση και της παρέμβασης. Στο συγκεκριμένο άρθρο γίνεται αναφορά σε μια από τις ευρέως χρησιμοποιημένες και αναγνωρισμένες θεωρίες που βασίζεται στην ιεράρχηση της κάλυψης αναγκών με βάση τη θεωρία του Abraham Maslow.

Σύμφωνα λοιπόν τον Abraham Maslow (1943) η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να εξηγηθεί με βάση τη διαδικασία κάλυψης αναγκών. Για να προχωρήσει κάποιος σε επόμενο στάδιο πρέπει να έχει καλύψει τις ανάγκες από το προηγούμενο ενώ βασική παράμετρος είναι το κίνητρο που έχει το κάθε άτομο. Τέλος για να αναπτύξει κάποιος την προσωπικότητα του πρέπει να φτάσει στο επίπεδο της αυτοεκτίμησης (self-esteem) και αυτοπραγμάτωσης (self-actualization) ενώ αν δύο ανάγκες συγκρούονται η κατώτερη ανάγκη θα υπερισχύσει.

Στην αρχή αυτής της πυραμίδας συναντάμε τις φυσιολογικές ανάγκες (physiological needs) στις οποίες περιλαμβάνονται οι ανάγκες μας για φαγητό, νερό, σπίτι, ρούχα, κλπ. Αν οι βασικές ανάγκες δεν είναι καλυμμένες τότε το μεγαλύτερο κίνητρο του ατόμου είναι να καλύψει αυτές για να μπορεί να μεταβεί στο επόμενο. Ενδεχομένως να χρησιμοποιούμε ή να έχουμε ακούσει άτομα του περιβάλλοντος μας να χρησιμοποιούν την έκφραση «όταν πεινάω δεν λειτουργώ»! Η συμπεριφορά μας μπορεί να διαμορφωθεί ανάλογα από την μη-κάλυψη αυτών των αναγκών και όπως ένα δίχρονο που πεινάει μπορεί να γίνει ‘ιδιότροπο’, ‘εκρηκτικό’, κλπ, έτσι και σε ένα παιδί με αυτισμό η συμπεριφορά θα επηρεαστεί αν νιώθει το ίδιο!

Η δεύτερη βαθμίδα αναγκών στην πυραμίδα αυτή αφορά τις ανάγκες μας να νιώθουμε ασφαλής (safety needs)! Έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ασφαλής στην κοινότητα, στο σπίτι, στο σχολείο και σε οποιοδήποτε περιβάλλον περιλαμβάνεται στη ζωή μας. Το αίσθημα του φόβου αποτελεί τροχοπέδη τόσο σε φυσικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Η αίσθηση ασφάλειας σταδιακά επηρεάζει το να νιώθει καλά και ευτυχισμένο ένα άτομο και βοηθάει ένα άτομο να νιώθει σταθερότητα στο περιβάλλον στο οποίο ζει. Ένα παιδί που παρουσιάζει αισθητηριακές δυσκολίες, όπως συμβαίνει σε ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών με αυτισμό, το οποίο βιώνει τα αισθητηριακά ερεθίσματα ως «απειλητικά» μάλλον δεν νιώθει τόση ασφάλεια εξαιτίας της ακατάλληλης επεξεργασίας των αισθήσεων του.

Πώς να νιώθεις ασφάλεια αν το σύστημα της ισορροπίας σου δημιουργεί την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα καράβι που κουνιέται σε τρικυμία; Πώς να νιώθεις ασφάλεια αν τα ρούχα που φοράς σου προκαλούν πόνο; Πώς να νιώσεις ασφάλεια όταν οι φωνές και οι ήχοι του περιβάλλοντος αντηχούν στα αυτιά σου σαν κανόνια; Πώς να νιώσεις ασφάλεια αν τα μάτια σου πονάνε από τα ερεθίσματα στον παιδότοπο ή στην τάξη;

Από την άλλη πόση ασφάλεια μπορεί να νιώθει κάποιος που αντιλαμβάνεται και λειτουργεί διαφορετικά όταν αυτά δεν γίνονται κατανοητά και σεβαστά από τα άτομα του περιβάλλοντος του; Πώς να νιώσει ασφάλεια το παιδί που έχει κυριολεκτική κατανόηση και του λέμε «μου έχεις βγάλει τη ψυχή»; Πώς να νιώσει ασφάλεια το παιδί που νιώθει ‘άβολα’ να μας κοιτάξει στα μάτια αλλά εμείς επιμένουμε να μας κοιτάξει γιατί μόνο έτσι θα ξέρουμε ότι μας δίνει προσοχή; Πώς να νιώσει ασφάλεια το παιδί που δεν μπορεί να μιλήσει και εμείς χάνουμε τις μη-λεκτικές επικοινωνιακές του στιγμές; Σε τέτοια περίπτωση μπορεί ένα άτομο να οδηγηθεί στο να ‘κλειδώσει’ στον αυτισμό του ψάχνοντας τρόπους να διασφαλίσει το αίσθημα της ασφάλειας ή μπορεί να εμφανίζεται ως ‘επιθετικό’, ή ίσως πιο σωστά ‘έτοιμο για άμυνα’, ή να παρουσιάσει ‘αλλόκοτες’ για εμάς συμπεριφορές.

Παρομοίως ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα κακοποιητικό ή ακατάλληλο περιβάλλον θα νιώθει την έλλειψη ασφάλειας η οποία θα εμποδίσει την μετάβαση σε επόμενα στάδια που οδηγούν στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Η μη κάλυψη αυτής της τόσο βασικής ανάγκης μπορεί να συμβάλει στο πώς θα συμπεριφερθεί ένα παιδί, οποιοδήποτε παιδί και όχι μόνο ένα παιδί με αυτισμό! Άρα προτού βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ένα παιδί είναι ‘χειριστικό’,’ επιθετικό’, κι άλλους πολλούς χαρακτηρισμούς, μήπως να αναλογιστούμε με βάση το δικό του τρόπο επεξεργασίας και σκέψης πόσο ασφαλής νιώθει; Κι αν δεν νιώθει ασφάλεια μήπως ο πρώτος στόχος θα έπρεπε να είναι αυτό και όχι ότι πρέπει να καθίσει στο τραπεζάκι να μάθει να κάνει πάζλ επειδή στην ηλικία του έπρεπε να το κάνει; Ή να μάθει να εκτελεί τις οδηγίες μας και να ‘μην κάνει ότι θέλει;’. Όπως συμβαίνει σε όλους μας όταν νιώθουμε ανασφαλής ψάχνουμε τρόπους να ελέγξουμε τους ‘απειλητικούς’ παράγοντες έτσι προσπαθεί και το παιδί με αυτισμό. Αν το αφεντικό στη δουλεία μας είναι εκφοβιστικό μπορεί να αποφασίσουμε να μειώσουμε τις επαφές μαζί του μέσα στη μέρα για να αποφύγουμε το αίσθημα φόβου που μας προκαλεί, αυτό δίνει το δικαίωμα άραγε να χαρακτηριστούμε ως ‘αντικοινωνικοί’ ή μήπως στην προσπάθεια μας να καλύψουμε το αίσθημα ασφάλειας που νιώθουμε διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας! Τη συμπεριφορά μας όμως …αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός είναι ο χαρακτήρας μας και η προσωπικότητα μας!

Αφού λοιπόν έχουμε καλύψει τις φυσιολογικές ανάγκες και τις ανάγκες να νιώθουμε ασφάλεια μπορούμε να μεταβούμε στην ανάπτυξη των κοινωνικών μας αναγκών που σχετίζονται με την ανάγκη μας για το αίσθημα του “ανήκειν”, δημιουργίας δεσμών και αποδοχής. Σχετίζονται με την αλληλεπίδραση μας με την κοινωνία π.χ. επιθυμία για συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες (σπορ, θρησκεία, χόμπι) και την οικογένεια. Είναι αποτέλεσμα της ανάγκης μας να νιώθουμε αγάπη και αποδοχή από τους άλλους. Με βάση λοιπόν την προηγούμενη ανάγκη που αφορά στην ασφάλεια που όπως αναφέρθηκε ένα παιδί με ΔΑΦ έχει αρκετούς λόγους να μην την νιώθει ολοκληρωτικά, πόσο εύκολο είναι να βοηθήσουμε ένα παιδί να αναπτύξει τις κοινωνικές του δεξιότητες εάν δεν την έχουμε λάβει σοβαρά υπόψη και δεν έχουμε κάνει ότι περνάει από το χέρι μας ώστε να νιώσει ασφαλής;

Ας μπούμε όμως για λίγο στη θέση τους, σκεφτείτε λοιπόν ότι σας απέλυσαν από τη δουλειά και έχετε να πληρώσετε ένα σωρό λογαριασμούς και να φροντίσετε την οικογένεια σας, σκεφτείτε ότι κάποιος διέρρηξε το σπίτι σας και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κλονίσει την ασφάλεια που νιώθετε … η ιδέα να πάτε για καφέ για να τα ‘πείτε’ με ένα φίλο δεν ακούγεται τόσο δελεαστική ε; Το κλείσιμο στο σπίτι και η απομόνωση μέχρι να βρείτε λύση και να νιώσετε ξανά ασφαλής ενδεχομένως να είναι η επόμενη σας συμπεριφορά για κάποιο διάστημα και οι προτάσεις για εξόδους, πάρτι ή ακόμη και να μιλήσετε στο τηλέφωνο με φίλους δεν σας αφορούν και πολύ!

Προχωρώντας ακόμη πιο πάνω στις ανάγκες που θα συμβάλουν στην ανάπτυξη της προσωπικότητας μας συναντάμε τις ανάγκες εκτίμησης, τόσο στο πώς μας βλέπουν οι άλλοι αλλά και πώς βλέπουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Συχνά ακούμε φράσεις αυτό το παιδί «έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση» … αν οι προηγούμενες ανάγκες είναι ακάλυπτες πού να την βρει την αυτοεκτίμηση ένα παιδί; Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία η οποία κτίζεται και στηρίζεται στο να νιώθουμε πλήρης τόσο τις φυσιολογικές μας ανάγκες όσο και στην ανάγκη ασφάλειας, αγάπης, αποδοχής και ότι ‘ανήκουμε’ κάπου. Το παιδί που βγαίνει στην αυλή και περπατάει μόνο του γιατί δεν είναι μέλος μιας ομάδας για να παίξει από πού να αντλήσει ευκαιρίες για να αναπτύξει τις ανάγκες εκτίμησης; Γιατί να προσπαθήσει να αποδείξει ή να δείξει στους άλλους τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να μάθει να κάνει; Πώς άραγε νιώθει για τον εαυτό του;

Ας μπούμε και πάλι στη θέση τους, όλοι έχουμε περάσει κάποια στιγμή στη ζωή μας έναν χωρισμό από ένα σύντροφο ή έχουμε νιώσει ότι ένας πολύ καλός φίλος μας πρόδωσε. Πώς νιώθαμε μετά για τους εαυτούς μας; Πώς νιώθαμε ότι μας βλέπουν οι άλλοι; Οι περισσότεροι θα νιώσαμε λιγότερο ελκυστικοί, ευάλωτοι, αδύναμοι και άλλα πολλά… Αλλά όπως είπαμε όταν δυο ανάγκες συγκρούονται τότε η κατώτερη υπερισχύει, έτσι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να ανατρέξαμε στην οικογένεια, στους φίλους (στις κοινωνικές μας ανάγκες), ώστε να πάρουμε δύναμη και να ξαναβρούμε «την χαμένη μας αυτοεκτίμηση».

Αφού λοιπόν έχουμε καλύψει όλες τις ανάγκες μας φτάνουμε στην υψηλότερη βαθμίδα της ανάγκης μας για αυτοπραγμάτωση που συνδέεται με την επιθυμία να ανακαλύψουμε τις μέγιστες δυνατότητες μας, αναζήτηση γνώσης, εσωτερικής ηρεμίας και προσωπικής καταξίωσης. Πρόκειται για την προσωπική μας ανάπτυξη που πηγάζει από εσωτερικά κίνητρα. Αυτό με τη σειρά του μας ανοίγει τους δρόμους να γίνουμε δημιουργικοί, να αναπτύξουμε τα ταλέντα και τις ικανότητες μας και να αναγνωρίσουμε τη μοναδικότητα μας.

Τέλος, οι ανάγκες των ατόμων με αυτισμό δεν είναι διόλου διαφορετικές από τις δικές μας κι αν επιθυμούμε να στηρίζουμε τα παιδιά να αναπτύξουν τη δική τους προσωπικότητα και όχι αυτή που εμείς θέλουμε, το να έχουμε τη θεωρία της ιεράρχησης κατά νου μπορεί να αποτελέσει πολύ καλή ‘τροφή για σκέψη’.

Χρησιμοποιώντας τα λόγια ενός εξαίρετου συνάδελφου (Στράτος Αλεξάνδρου) ας κρατήσουμε ότι κάθε παιδί με αυτισμό είναι ένα παιδί που έτυχε να έχει αυτισμό και όχι ένα αυτιστικό που έτυχε να είναι παιδί.

Τις ίδιες ανάγκες έχει το παιδί με αυτισμό με το παιδί που δεν έχει και όπως συμβαίνει σε όλα τα παιδιά Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ ΤΟΥΣ ΦΩΝΗ! Ας την ακούσουμε λοιπόν!

 

Κρίστια Χρήστου

PhDst., MA, SIT, Εργοθεραπεύτρια

Μέλος Παγκύπριου Συλλόγου Εργοθεραπευτών

Παρουσία των γονέων θα γίνονται οι εξετάσεις και άλλες ιατρικές διαδικασίες σε παιδιά

Πρωτόκολλο που θα εξασφαλίζει το δικαίωμα των παιδιών να υποβάλλονται σε εξετάσεις και άλλες ιατρικές διαδικασίες παρουσία των γονιών, ετοιμάζεται από το Υπουργείο Υγείας, με στόχο να τεθεί σε εφαρμογή μέχρι τον Ιούνιο.

Το θέμα απασχόλησε τη σημερινή συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ύστερα από πρωτοβουλία που ανέλαβε ομάδα γονιών εγείροντας το θέμα, αφού σε αρκετά κρατικά νοσηλευτήρια η πρακτική που ακολουθείται είναι να απομακρύνονται οι γονείς όταν τα παιδιά υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις.

Η Πρόεδρος της Επιτροπής, βουλευτής ΔΗΣΥ, Στέλλα Κυριακίδου, δήλωσε πως το Πρωτόκολλο που ετοιμάζεται για πρώτη φορά από το Υπουργείο Υγείας, και το οποίο θα είναι δεοντολογικό, θέτει τους στόχους και τις διαδικασίες που θα ακολουθούνται στα νοσηλευτήρια και θα εξασφαλίζει το δικαίωμα των παιδιών να είναι με τους γονείς τους όταν γίνονται ιατρικές εξετάσεις.

Σύμφωνα με την κ. Κυριακίδου εξαιρέσεις θα αποτελούν οι περιπτώσεις στις οποίες ένα παιδί οδηγείται για εξέταση όταν υπάρχει υποψία σωματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης από τον γονιό, καθώς και διαδικασίες ιατρικές που θα κρίνονται ως εξαιρετικά επείγουσες και μπορεί να μην είναι εύκολο να γίνουν στην παρουσία των γονιών.

Το σημαντικό, σημείωσε η κ. Κυριακίδου, είναι ότι πλέον η απουσία του γονιού θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Σύμφωνα με την Πρόεδρο της Επιτροπής, το Υπουργείο Υγείας έχει ήδη ετοιμάσει το πρωτόκολλο μαζί με το Γραφείο της Επιτρόπου Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού και θα μπουν σε μια τελευταία διαβούλευση με την Παιδιατρική Εταιρεία, τις Παιδιοψυχιατρικές Υπηρεσίες των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, τον Σύνδεσμο Ψυχολόγων για να διαμορφωθεί το τελικό κείμενο.

Η Επιτροπή θα επανέλθει στο θέμα μετά το Πάσχα και στόχος είναι το Πρωτόκολλο να τεθεί σε εφαρμογή μέχρι τον Ιούνιο

Οι μαθητές του Γυμνασίου Έγκωμης συναντήθηκαν με τον Δήμαρχο Πειραιά, Γιάννη Μώραλη, στα πλαίσια εκπαιδευτικής εκδρομής

Μαθητές και μαθήτριες από το Γυμνάσιο Έγκωμης Λευκωσίας της Κύπρου, που συνοδεύονταν από καθηγητές με επικεφαλής τον Διευθυντή κ. Θέμη Πολυβίου, επισκέφθηκαν χθες τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη, στο γραφείο του, στο Δημαρχείο.

Οι μαθητές από την Κύπρο βρίσκονται στον Πειραιά στο πλαίσιο της αδελφοποίησης του Γυμνασίου τους με το 9ο Γυμνάσιο Καστέλας και φιλοξενούνται στα σπίτια μαθητών του 9ου Γυμνασίου.

Ο Δήμαρχος κ. Μώραλης αφού τους καλωσόρισε στην πόλη, απαρίθμησε τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της, αναφέρθηκε στην ιστορία, στα αξιοθέατα, στα μνημεία και στον πολιτισμό του Πειραιά και προσέφερε στους μαθητές τον τουριστικό οδηγό του Δήμου Πειραιά Destination Piraeus Guide.

 


Μετά την επίσκεψη των Κύπριων μαθητών, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης δήλωσε:

«Με χαρά δέχθηκα σήμερα τους μαθητές από την Κύπρο. Θεωρώ πως το πρόγραμμα ανταλλαγής με μαθητές από την Καστέλα είναι σημαντικό: ανταλλαγή, αδελφοποίηση, φιλοξενία μαθητών και χαίρομαι γιατί τα παιδιά έχουν αναπτύξει μια πολύ στενή σχέση μεταξύ τους. Πιστεύω ότι αυτό ενισχύει περαιτέρω τις σχέσεις Κύπρου και Ελλάδος, οι οποίες είναι ιστορικές, διαχρονικές και θα είναι και στο μέλλον ισχυρές, αλλά ενισχύονται με τέτοιες συνέργειες. Τους υποδέχθηκα στο γραφείο μου, τους μίλησα για τον Πειραιά, για την ιστορία του, για το μεγάλο λιμάνι μας, για το πώς είναι η πόλη μας, για τον αθλητισμό, για τη μουσική του Πειραιά και διάφορα άλλα σημειολογικά πράγματα για την πόλη μας. Τους πρόσφερα το έντυπο «Destination Piraeus» και τους εξήγησα ακριβώς τι θέλουμε να κάνουμε: ότι ο Πειραιάς ήταν πέρασμα και θέλουμε να γίνει προορισμός. Μακάρι να υπήρχαν τέτοιου είδους συνέργειες σχολείων, ή άλλων φορέων Κύπρου και Ελλάδος. Ως Δήμος θα επιδιώξουμε στενές σχέσεις με τους Δήμους της Κύπρου, είτε είναι η Λευκωσία είτε είναι οι άλλο Δήμοι. Θεωρώ ότι μόνο κέρδος είναι οτιδήποτε γίνεται μαζί με τους Έλληνες Κύπριους. Χαρήκαμε πολύ κι είδαμε ότι και τα παιδιά χάρηκαν την επίσκεψη. Έμειναν λίγο στον Πειραιά, θα έπρεπε να μείνουν λίγο παραπάνω. Εύχομαι όταν θα κατέβει το 9ο Γυμνάσιο στην Κύπρο να μπορώ να τους συνοδεύσω κι εγώ στη Λευκωσία. Ευχαριστώ τον κ. Διευθυντή για τα καλά του λόγια».

 

Ο Διευθυντής του Γυμνασίου Έγκωμης Λευκωσίας κ. Θέμης Πολυβίου, σε δήλωση του, υπογράμμισε:

«Είμαστε ευτυχισμένοι που βρισκόμαστε στον Πειραιά στο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος. Οι δεσμοί Κύπρου και Ελλάδος είναι ακατάλυτοι, διαχρονικοί. Ξεκινήσαμε αυτό το πρόγραμμα με το 9ο Γυμνάσιο Πειραιά και ευελπιστούμε ότι θα το συνεχίσουμε για χρόνια. Τα παιδιά έχουν δεθεί μεταξύ τους. Νοιώθουν σαν να γνωρίζονται χρόνια. Εμείς προσπαθούμε να τα καθοδηγήσουμε ώστε αυτή τη φιλία να την αναπτύξουν και να την κρατήσουν. Κι όταν θα είναι φοιτητές, είμαστε σίγουροι, ότι πολλοί από αυτούς θα συναντηθούν και πάλι. Είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι τον Πειραιά για να μείνω και με έχει εκπλήξει ευχάριστα η παραμονή εδώ. Είναι μια όμορφη πόλη και θα γίνω σίγουρα ένας άνθρωπος που θα τη διαφημίσει. Διότι εκτός από τον Ολυμπιακό έχει κι άλλα πολύ όμορφα πράγματα η πόλη κι αυτά τα πράγματα θα τα διαδώσουμε στην Κύπρο για να συμβαδίσουμε και με το σύνθημα του Δημάρχου: «Destination Piraeus», ο προορισμός μας, δηλαδή, να είναι ο Πειραιάς».