Μία φωτογραφία με ένα ζευγάρι παντόφλες, που όμως, οι μνήμες που το συνοδεύουν είναι γεμάτες πόνο, αγωνία, δάκρυα.
Μία μητέρα περιγράφει το πώς ξανβρήκε αυτές τις παντόφλες και τα συναισθήματα που της ξύπνησαν από τις μέρες της μάχης με τον καρκίνο, πριν τελικά το παιδάκι της γίνει ένα αγγελάκι στον ουρανό.
«Στο βάθος της ντουλάπας, ανάμεσα σε κουτιά απο παπούτσια βρήκα μία μπλε σακούλα σφιχτά δεμένη. Δεν θυμόμουν τι είχα βάλει μέσα. Έλυσα τον κόμπο και είδα ένα ζευγάρι παντόφλες που μου είχε στείλει (τότε) η πεθερά μου.
Έμεινα εκεί να τις κοιτάζω και οι μνήμες με περικύκλωσαν. Αυτό το ζευγάρι παντόφλες φορούσα όταν τον είχα αγκαλιά και τον κουνούσα στην αγκαλιά μου καθώς το φάρμακο της χημειοθεραπείας έμπαινε στις φλέβες του.
«ΕΣΕΡΝΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗΣ»
Αυτό το ζευγάρι παντόφλες φορούσα κι όταν προσευχόμουν να γίνει καλά κι έσερνα το σώμα μου τα βράδια στο μικρό δωμάτιο της ογκολογικής, απο την αγωνία και την αϋπνία ακούγοντας την αντλία έγχυσης φαρμάκων.
Αυτό φορούσα κι όταν του τραγούδαγα και του έλεγα ” Σε αγαπάω γιέ μου”.
Αυτό το ζευγάρι παντόφλες είναι ένα μέρος της ιστορίας μας, με βοηθάει να μην ξεχάσω και προσθέτει στην μνήμη μου και την παραμικρή λεπτομέρεια κι ας εχουν περάσει τέσσερα χρόνια που τον έχασα.
Πονάω που τις βλέπω και σίγουρα δεν μπορώ να τις φορέσω ξανά. Τις κλείνω πάλι μέσα στην μπλε σακούλα και τις βάζω πίσω στην ντουλάπα και συνειδητοποιώ ότι τόση ώρα δεν ανέπνεα.
