Τα παιδιά μάς χαρίζουν τα πιο όμορφα συναισθήματα, είτε είναι τα παιδιά μας, είτε τα εγγόνια μας, τα ανίψια μας, ακόμη κι ένα παιδάκι που μπορεί να συναντήσουμε τυχαία στο δρόμο.
Τα παιδιά μάς βγάζουν κάθε καλό που κρύβει η ψυχή μας, κάνουν κι εμάς ξανά παιδιά, γυρνάμε στη δική ηλικία της αθωότητας και της ανεμελιάς. Ξεχνάμε για λίγο τον εδώ κόσμο και μεταφερόμαστε σε έναν άλλον, γεμάτο νεραϊδόσκονη.
Μία εξομολόγηση ψυχής από την αναγνώστριά μας, κα Παναγιώτα Κυριάκου, για τη μικρή της ανιψούλα αποτυπώνει ακριβώς αυτό το συναίσθημα.
«Όταν έμαθα για πρώτη φορά, ότι θα γίνω θεία, ήμουν η ευτυχέστερη γυναίκα στον κόσμο. Ανυπομονούσα να σε γνωρίσω.
Μετά από εννέα ολόκληρους μήνες, 24 Οκτώβρη του 2017, η ώρα 6:20 το απόγευμα άκουσα για πρώτη φορά το κλάμα σου.
Έκλαιγα από δάκρυα χαράς. Ήσουν τόσο δα μικρούλα. Όταν ήσουν ανήσυχη, σου τραγουδούσα γλυκά και σε νανούριζα, όταν είπες για πρώτη φορά “παπά”.
Όταν με φώναξες πρώτη φορά με το όνομά μου
Όταν στάθηκες και έκανες τα πρώτα σου βήματα, εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι εδώ σαν άγγελος να σε προσταταεύω από κάθε τι κακό.
Μαζί σου ξεχνάω οτιδήποτε άσχημο. Μαζί σου έγινα και πάλι παιδί. Θυμάμαι τα δικά μου όμορφα και ξεχωριστά παιδικά χρόνια που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και χόρευα μπαλέτο, γιατί από 4 χρονών είχα κλίση στο χορό.
Το καθετί που κάνουμε μαζί, ο χρόνος μας, είναι ποιοτικά δημιουργικός, ευχάριστος και υπέροχος.
Σε λατρεύω απεριόριστα μικρή μου Ευρυδίκη,
Η θεία σου, Παναγιώτα»
