Πολλές από εσάς θα ταυτιστείτε με τα όσα περιγράφει παρακάτω η συγκεκριμένη μαμά, η οποία ήθελε όσο τίποτε άλλο να αποκτήσει παιδιά, πίστευε πως θα τα έχει όλα σε τάξη, αλλά τελικά η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Διαβάστε την ιστορία και το μήνυμα που μεταφέρει και να θυμάστε πως όλες οι μαμάδες -είτε εργαζόμαστε είτε όχι- τα καταφέρνουμε πολύ καλά.
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να γίνω μαμά και μάλιστα μαμά από το σπίτι. Γνωρίζοντάς με, ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να συνδυάσω με επιτυχία την εργασία και τη μητρότητα.
Προσευχόμουν συνέχεια για να αποκτήσω ένα παιδάκι κι όταν αυτό συνέβη ήμουν πανευτυχής. Ήμουν, επίσης, ευτυχισμένη γιατί τα οικονομικά μας μου επέτρεπαν να μείνω στο σπίτι και να φροντίσω το παιδί μου, παρά τις αντιρρήσεις που είχε ο σύζυγός μου.
Τον έπεισα λέγοντάς του ότι θα ήμουν πιο ξεκούραστη, θα φρόντιζα το σπίτι, δεν θα έλειπε τίποτα από το μωρό μας, θα ετοίμαζα υπέροχα δείπνα για να τρώμε όλοι μαζί και διάφορα άλλα – τα οποία πίστευα πως μπορώ να καταφέρω με ένα μωρό στο σπίτι. Τελικά, πείστηκε ότι η ζωή μας θα γίνει καλύτερη και συμφώνησε.
Βέβαια, μέσα του γελούσε, επειδή καταλάβαινε ότι όλα αυτά δεν ήταν απόλυτα εφικτά. Προσωπικά πίστευα κάθε λέξη που του έλεγα. Χωρίς τη δουλειά να μου τρώει τον χρόνο; Ήμουν πανέτοιμη για όλα. Θα γινόμουν η νοικοκυρά – μητέρα πρότυπο, που φροντίζει το μωρό της, πηγαίνει γυμναστήριο και δεν ξεμένει ποτέ από ενέργεια.
Τώρα, μπορεί και εσείς να γελάτε, όπως εκείνος και θα σας δικαιολογήσω, μιας και τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε πραγματικότητα. Κυριολεκτικά, αποτυγχάνω σε όλα. Το σπίτι μου είναι ακατάστατο, είμαι τυχερή αν καταφέρω να βγω για λίγο περπάτημα με τον μικρό στο καρότσι, προχθές έκαψα το φαγητό και τα πατώματα είναι γεμάτα σκόνη. Παράλληλα, αφήνω το παιδί να παρακολουθεί παιδικά παραπάνω από όσο πρέπει, δεν έχω κάνει μπάνιο 3 ημέρες, τα μαλλιά μου είναι άθλια και έχασα κιλά μόνο και μόνο επειδή ταλαιπωρήθηκα από μια στομαχική διαταραχή.
Είμαι μια αποτυχία. Ορίστε, το παραδέχτηκα.
Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να τα πηγαίνω τόσο χάλια σε κάτι που ήθελα τόσο πολύ. Έχουν περάσει ακόμα και μέρες χωρίς να έχω καταφέρει να ολοκληρώσω μία δουλειά, όπως το άδειασμα του πλυντήριο των πιάτων ή το βούρτσισμα των μαλλιών μου. Πώς μπορεί κάτι τέτοιο να συμβαίνει; Είμαι τεμπέλα; Είμαι κουρασμένη; Ασχολούμαι πολύ με το παιδί μου; Περνάω κατάθλιψη; Όλα τα παραπάνω είναι ενδεχόμενες αιτίες της κατάστασής μου. Άφησα μια δουλειά που ήξερα καλά και με πλήρωνε πολύ καλά για να αφοσιωθώ σε έναν άλλο άνθρωπο. Βαριέμαι; Αρκετά – κάποιες μέρες πάρα πολύ. Νιώθω πολύ μοναχικά, αλλά δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Ξοδεύω κάθε μου μέρα με το παιδί μου, αν και μερικές φορές τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, όπως σήμερα που ούρλιαζε και έκλαιγε επειδή δεν τον άφηνα να φάει το παπούτσι μου.
Αυτές τις στιγμές κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια του και αντιλαμβάνομαι ότι με χρειάζεται. Χρειάζεται εμένα για να του δείξω ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό.
Το να είσαι μαμά είναι δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα εύκολο. Τη μια στιγμή νιώθεις μοναχικά και την άλλη σαν να έχεις χιλιάδες κόσμου γύρω σου. Είναι όλα όσα ονειρευόμουν κι ακόμα περισσότερα. Τις ημέρες, λοιπόν, που νιώθω αποτυχημένη επειδή δεν είμαι η σούπερ μαμά και νοικοκυρά, θυμάμαι ότι μπορώ να περνάω κάθε μου στιγμή με το μωρό μου, το οποίο δεν θα είναι μωρό για πολύ ακόμα.
Γιατί σας τα λέω όλα αυτά και δεν αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν; Επειδή είτε είστε εργαζόμενη μαμά είτε όχι, είτε μεγαλώνετε μόνες τα παιδιά σας είτε με βοήθεια, τα πηγαίνετε πολύ καλά.
Μαμάδες, μην ανησυχείτε. Τα καταφέρνετε περίφημα!
Πάντα θεωρούμε ότι αυτό που δεν έχουμε είναι καλύτερο ή ευκολότερο. Πάντα νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει, ότι σε κάτι υστερούμε. Ως γυναίκες, είμαστε… μαζοχίστριες. Βασανίζουμε τον εαυτό μας για αποτυχίες – μικρές ή μεγάλες- αλλά πρέπει να σταματήσουμε.
Από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω να τακτοποιώ περισσότερο το σπίτι και να γυμνάζομαι ή να μαγειρεύω καλύτερα. Στα 41 μου οφείλω να μείνω σταθερή και δυνατή για το μωράκι μου. Πρέπει όμως να μάθω να μην βασανίζομαι για όλα εκείνα που δεν μπορούν να γίνουν ή για όσα δεν είναι απαραίτητο να γίνουν αμέσως. Νομίζω και εσείς πρέπει να κάνετε το ίδιο.
Μαμάδες, δεν αποτυγχάνουμε. Μαθαίνουμε. Και στο τέλος ποιος θα ενδιαφερθεί αν τα συρτάρια σας είναι ακατάστατα και τα ρούχα του παιδιού σας δεν ταιριάζουν πάντα; Κανείς δεν θα τα θυμάται. Θα σας θυμούνται για τη στοργή, την αγάπη, τη φροντίδα και την ευγένειά σας. Αύριο είναι μια άλλη μέρα και θα τα πάτε υπέροχα. Πώς το ξέρω; Επειδή ήδη τα καταφέρνετε άψογα!»
πηγή: lovewhatmatters.com
