Η μαμά blogger, Alyce Kominetsky, με ένα κείμενο που μοιράστηκε με τους αναγνώστες της εξομολογείται γιατί αρνείται πεισματικά να αποκτήσει δεύτερο παιδάκι παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της κόρης της που επιθυμούσε διακαώς ένα αδερφάκι.
«Μαμά, πότε θα μου κάνεις αδερφάκι;
Μια ερώτηση που ακούω όλο και συχνότερα τις τελευταίες μέρες.
Και μπορεί να είμαι συνηθισμένη να με ρωτάνε φίλοι και πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος πότε θα κάνω δεύτερο παιδάκι, μια τέτοια όμως ερώτηση δεν περίμενα ποτέ να μου την κάνει τόσο επίμονα η κορούλα μου.
Η πρώτη φορά που με ρώτησε για το ενδεχόμενο απόκτησης ενός δεύτερου μωρού ήταν λίγο αφότου ένα φιλικό ζευγάρι απέκτησε νέο μωράκι και η κόρη μου τυγχάνει να είναι στενή φίλη με την πρωτότοκη τους κόρη.
Μόλις της απάντησα αρνητικά, η κόρη μου είχε ένα απίστευτο ξέσπασμα εναντίον μου.
«Αυτό είναι άδικο!» ψέλλιζε κλαίγοντας. «Όλα τα παιδιά που ξέρω έχουν από ένα αδερφάκι. Όλοι εκτός από μένα»
Αυτό της το ξέσπασμα ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά μου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση απόκτησης ενός δεύτερου παιδιού δεν μας είχε απασχολήσει ιδιαιτέρως με το σύζυγό μου και η αλήθεια είναι ότι η αντίδραση της κόρη μου με αναστάτωσε και με έκανε να νιώθω ότι ήμουν ο χειρότερος γονιός στον κόσμο.
«Η απόκτηση του πρώτου μου παιδιού με έκανε να αλλάξω. Αλλά όχι όπως θα ήθελα…..»
Πριν γίνω για πρώτη φορά μαμά, είχα βαθιά μέσα μου την πεποίθηση ότι θα γίνω μια μαμά που θα αφοσιωθεί αποκλειστικά με την ανατροφή των παιδιών της. Έκανα σχέδια ότι θα έχω τουλάχιστον δύο παιδιά που θα τρέχουν γύρω μου και θα επιζητούν την προσοχή μου. Ωστόσο, αμέσως μετά την απόκτηση της κόρης μου ένιωσα ότι τα αρχικά μου όνειρα περί μητρότητας δεν με κάλυπταν. Συνειδητοποίησα ότι είχα και άλλα όνειρα εκτός από την ανατροφή του παιδιού, και πραγματικά ήθελα να τα κυνηγήσω την εκπλήρωσή τους. Η κόρη μου ήταν ένα δώρο που απρόσμενα με έκανε να ξεπεράσω τους φόβους μου και να θέλω να τολμήσω να κάνω περισσότερα πράγματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δίσταζα.
Η μητρότητα μου άνοιξε τα φτερά αλλά όχι με τον κλασικό παραδοσιακό τρόπο που συμβαίνει στις περισσότερες μαμάδες….
Σίγουρα δεν ανταλλάσσω ούτε για μια στιγμή όλα όσα σημαντικά βίωσα αποκτώντας το μοναχοπαίδι μου αλλά είναι αλήθεια ότι πέρα από υπέροχες αναμνήσεις, ένιωσα ότι οδηγούμαι στο τέλμα.
Έτσι, όταν η κόρη μου έκλεισε τα 2 της χρόνια, πήρα τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψω στο Κολέγιο. Με την αμέριστη αγάπη και υποστήριξη της οικογένειάς μου, έκανα για τα καλά μια βουτιά στα δύσκολα που όμως δεν μετάνιωσα παρά τις όποιες δυσκολίες.
Αυτή μου η επιλογή απαιτούσε θυσίες τόσο προσωπικές όσο και οικογενειακές. Η ζωή μας γίνεται χαοτική και συμβαίνουν πολλές απρόβλεπτες αλλαγές εξαιτίας αυτής μου της δραστηριότητας.
Κι όμως διανύοντας την τελευταία χρονιά του Κολεγίου που πλέον πρέπει να με απασχολεί κυρίως η απόκτηση του πολυπόθητου πτυχίου, εντούτοις είμαι αντιμέτωπη με ένα διαρκές μουρμούρισμα -και μάλιστα από την κόρη μου – για το πότε θα της κάνουμε αδερφάκι.
Το κεφάλαιο “δεύτερο παιδί” είναι αλήθεια ότι το σκέφτομαι κάθε φορά που κάποια φίλη μου ανακοινώνει την εγκυμοσύνη της, κάθε φορά που βλέπω μια φουσκωμένη κοιλίτσα όταν κάνω ψώνια και φυσικά δια στόματος της κόρης μου που μου το απαιτεί συνεχώς.
Το να νιώθει μια μαμά τύψεις είναι μια αναπόφευκτη συνθήκη της μητρότητας. Έχω νιώσει άσχημα από πιεστικά σχόλια και αγενείς χαρακτηρισμούς τρίτων όταν τους αποστομώνω ότι δεν είναι στα σχέδια μου ένα δεύτερο παιδί. Όμως, όταν η πίεση προέρχεται από τη κόρη μου, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά που να μπορώ από τη μια στιγμή στην άλλη να αγνοώ κάθε της κουβέντα επί του θέματος.
Ξέρω πόσο τυχερή είμαι που η πιθανότητα να αποκτήσω ένα δεύτερο παιδάκι δεν μου αποκλείεται τουλάχιστον βιολογικά. Γιατί ξέρω ότι υπάρχουν πολλές οικογένειες εκεί έξω που αν και λαχταρούν ένα μωράκι, δυστυχώς αδυνατούν να το αποκτήσουν για διάφορους λόγους που είναι πέρα από τις δυνάμεις τους.
Και όμως, ανησυχώ. Ανησυχώ μήπως δεν θέλω τελικά άλλο παιδί. Ανησυχώ τι αντίκτυπο θα έχει αυτή μου η επιθυμία στην κόρη μου που τόσο πολύ θέλει ένα αδερφάκι. Θα μεγαλώσει μοναχικά; Θα μας κρατήσει κακία που δεν κάναμε κι άλλο μωρό; Είμαι εγωίστρια που δεν θέλω ένα δεύτερο μωρό;
Νιώθω απίστευτη πίεση από την κόρη μου. Ξέρω ότι δεν είναι αυτή που θα πάρει την καταληκτική απόφαση για τον αν θα κάνουμε δεύτερο παιδί με το σύζυγό μου, αλλά ξέρω ότι έχει το δικαίωμα να εκφράσει τα συναισθήματά της και δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι το βάρος των λέξεων της.
Ξέρω στην καρδιά μου ότι ο άντρας μου και εγώ κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Ανοίγουμε το δικό μας μονοπάτι και δεν έχω ιδέα πού θα βρεθεί η μικρή μας οικογένεια.
Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ξέρω ότι η κόρη μου αγαπιέται πολύ τόσο από εμένα όσο και από τον μπαμπά της. Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που ήρθε στη ζωή μας. Προς το παρόν, η απόκτησή της είναι για μας ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί.
Το μέλλον θα δείξει τι θα συμβεί.»
Πηγή: babble.com
