Μία μαμά παρουσιάζει τι έμαθε μετά από 10 χρόνια ανατροφής παιδιών σε ένα κείμενο που πιθανότατα θα μας βάλει σε πολλές σκέψεις.
Η Kerry από το selfsufficientkids.com, περιγράφει πώς ένιωσε την πρώτη στιγμή που κράτησε στην αγκαλιά της το παιδί της, ποιες ήταν οι σκέψεις της και τι θα ήθελε να ξέρει τότε ως νέα μαμά.
«Τα συναισθήματα με κατέκλυσαν όταν κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου το μωράκι μου. Δεν ήξερα τι να κάνω και φοβόμουν ότι δεν θα κάνω τίποτα σωστά. Παρακαλούσα να έρθει κάποιος και να μου πει τι ακριβώς να κάνω έτσι ώστε να αποφύγω κάθε λάθος. Φυσικά και δεν ήρθε και ακόμα και σήμερα δεν ξέρω αν έκανα τα πάντα σωστά. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω υπάρχει κάτι που θα άλλαζα;»
Σήμερα, 10 χρόνια μετά τη γέννηση του πρώτου της παιδιού, η Kerry εύχεται να μπορούσε να πει τα παρακάτω πράγματα στον νεότερο εαυτό της, πριν ξεκινήσει το ταξίδι της μητρότητας.
Άσε τη μοναδικότητα να λάμψει
Το παιδί που έχεις είναι μοναδικό! Εσύ είσαι αυτή που θα το αφήσεις να λάμψει ή θα θαμπώσεις το φως του. Άφησε τα παιδιά σου να είναι ελεύθερα. Να είναι ο εαυτός τους!
Μίλα λιγότερο, άκου περισσότερο
Τα παιδιά λαχταρούν κάποιον να ακούσει όσα έχουν να πουν. Δώσε προσοχή σε όσα λένε τα παιδιά σου. Άκουσέ τα. Ακόμα και όταν γκρινιάζουν εκφράζουν κάποια ανάγκη τους. Είναι δύσκολο και πολλές φορές μπορεί να παρασυρθείς από την ένταση της στιγμής, αλλά προσπάθησε να ακούς όσο περισσότερο μπορείς!
Τα παιδιά πιέζουν τα όριά μας
Αυτό είναι αλήθεια και πρέπει να την αποδεχτείς. Τα παιδιά σου θα σε προκαλέσουν. Θα τεστάρουν την υπομονή και τα όριά σου. Θα φωνάξουν, θα κλάψουν, θα γκρινιάζουν, θα κάνουν πράγματα που δεν πρέπει για να δουν πόσο μπορείς να αντέξεις. Έτσι είναι τα παιδιά. Μέσα από αυτό μαθαίνουν να λειτουργούν. Αποδέξου το και προχώρα παρακάτω…
Τα παιδιά δεν γκρινιάζουν χωρίς λόγο
Θα καταφέρεις πολύ πιο εύκολα να πειθαρχήσεις τα παιδιά σου αν καταλάβεις ότι δεν είναι άτακτα… επίτηδες. Τα παιδιά παραφέρονται όταν πεινούν, διψούν, νυστάζουν, κρυώνουν ή έχουν κάποια ανάγκη. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά αν καταφέρεις να αποκωδικοποιήσεις αυτή την ανάγκη τότε σίγουρα δεν θα χρειαστεί να τσακωθείς και να φωνάξεις στα παιδιά.
Η τελειότητα είναι ανέφικτη
Δεν χρειάζεται να είστε η “τέλεια” μαμά. Δεν πειράζει αν η τούρτα για τα γενέθλια της κόρης σου δεν είναι όσο ωραία είχες φανταστεί. Μην αναλώνεσαι σε μιρκοπράγματα. Χάνεις την ουσία και πολύτιμο χρόνο με τα παιδιά σου!
Στόχευσε το «ναι»
Σταμάτα να προσπαθείς να περιορίσεις τα παιδιά σου. Κάνε στόχο σου το «ναι» τις περισσότερες φορές. Θέλει το παιδί σου να φορέσει την πυτζάμα του στο σχολείο; Ας το κάνει! Θέλει να φάει το πιο παράξενο σάντουιτς; Ας το κάνει! Με το να λες συνέχεια “όχι”, περιορίζεις την περιέργειά του. Δεν το αφήνεις να είναι δημιουργικό και σιγά σιγά θα χάνει τη σπιρτάδα του!
Τα λιγότερα είναι συχνά τα περισσότερα
Πέρασε χρόνο με το παιδί σου, δώσε του βιβλία να διαβάσει και παιχνίδια να παίξει. Άφησέ το όμως και να βαρεθεί. Τότε είναι που η φαντασία και η δημιουργικότητά του θα μπουν σε λειτουργία. Επίσης, τα παιδιά – όπως και οι ενήλικες – χρειάζονται λίγο χρόνο για τον εαυτό τους…
Αντιμετώπισε τα παιδιά σου όπως θα ήθελες να σε αντιμετωπίζουν
Σκέψου: Αν έχυνες κατά λάθος γάλα στο πάτωμα της κουζίνας θα σου άρεσε αν κάποιος σου έβαζε τις φωνές; Αν ήσουν κουρασμένη και γινόσουν… γκρινιάρα θα ήθελες να μπεις τιμωρία; Μάλλον όχι. Γίνε το παράδειγμα για τα παιδιά σου, ακόμα και στα μικρά καθημερινά πράγματα.
Αγκάλιασέ τα όσο περισσότερο μπορείς
Όταν τα παιδιά σου μεγαλώσουν και φτάσουν την εφηβεία οι αγκαλιές και τα φιλιά θα είναι σπανιότερα! «Εκμεταλλευτείτε» τη σχέση με τα παιδιά σας όσο είναι μικρά για αγκαλίτσες και φιλάκια. Τα χρόνια περνούν γρήγορα, τα παιδιά μας μεγαλώνουν και οι αγκαλιές… μειώνονται!
Θα σου λείπουν τα χρόνια που περνούν
Μπορεί να νιώθεις εξουθενωμένη τώρα που δεν κοιμάται καλά, ξυπνά μέσα στη νύχτα, τρέχει σε όλο το σπίτι και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Αλλά – και άκου καλά αυτό που σου λέω – αυτές οι στιγμές θα σου λείψουν, και μάλιστα, πολύ! Θα σου λείψουν οι αγκαλιές στον καναπέ, τα παραμύθια που διάβαζες συνέχεια, το μασάζ στην πλατούλα τους. Ζήσε όσο πιο έντονα μπορείς αυτές τις στιγμές, επειδή δεν ξέρεις ποτέ ποια θα είναι η τελευταία τους φορά…»




































