Άρθρα

Μεγαλώνετε μια πολυμελή οικογένεια; Τότε, αξίζει να γνωρίζετε πως, σύμφωνα με τους ειδικούς, στην πολυμελή οικογένεια κάθε παιδί, για να εξασφαλίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή των άλλων μελών και δη των ενηλίκων, υιοθετεί και έναν διαφορετικό ρόλο –τύπο συμπεριφοράς.

Οι κυριότεροι από αυτούς τους ρόλους – τύπους, όπως τους διαχωρίζουν οι ειδικοί είναι:

–    Ο υπεύθυνος τύπος: είναι συνήθως το πρώτο παιδί, ιδιαίτερα το μεγαλύτερο κορίτσι. Είναι το παιδί που αναλαμβάνει την ευθύνη της ανατροφής των μικρότερων αδερφών. Είναι εκείνος ο τύπος που αργότερα δείχνει υπευθυνότητα στη ζωή του και εμπνέει εμπιστοσύνη.
–    Ο κοινωνικός τύπος: Είναι συνήθως το δεύτερο παιδί σε σειρά. Είναι δημοφιλής, αγαπητός, εξωστρεφής, εύκολος στις σχέσεις του με τους άλλους και έχει χιούμορ.
–    Ο φιλόδοξος τύπος: Συνήθως είναι μεσαίος σε σειρά γέννησης. Έχει αρχηγικές τάσεις, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και είναι δραστήριος, τολμηρός και αποφασιστικός.
–     Ο μελετηρός τύπος: Ενδιαφέρεται για τη μάθηση. Ασχολείται συνεχώς με τα βιβλία. Δεν παίρνει μέρος στις δραστηριότητες και τα παιχνίδια. Έχει υψηλή επίδοση στα μαθήματα.
–    Ο εγωκεντρικός τύπος: Άλλοτε είναι αναδιπλωμένος στον εαυτό του, ήσυχος, αθόρυβος, αποτραβηγμένος, πραγματικός ερημίτης και άλλοτε επαναστάτης, μηδενιστής και αρνητής των πάντων.
–    Ο αδιάφορος τύπος: Είναι ο τύπος του «καλοπερασάκια». Όλα τα θέματα τα θεωρεί ανάξια λόγου και αδιαφορεί για ότι γίνεται στην οικογένεια. Έχει υπέρμετρο ναρκισσισμό.
–    Ο ασθενικός τύπος: Ή όντως πάσχει από χρόνια ασθένεια ή είναι υστερικό άτομο. Συνεχώς προβάλλει προβλήματα υγείας για να κερδίζει τη συμπάθεια και τη συμπαράσταση των άλλων.
–    Ο παραχαϊδεμένος τύπος: Είναι συνήθως ο τελευταίος στη σειρά γέννησης. Παριστάνει τον αδύναμο και συχνά χρησιμοποιεί το κλάμα και άλλες μορφές ανώριμης συμπεριφοράς για να επιβάλλει τις θελήσεις του.

Ο τύπος που κάθε παιδί υιοθετεί μέσα στην οικογένεια, ενώ στην αρχή είναι ένας ασυνείδητος μηχανισμός προσαρμογής, αργότερα γίνεται τρόπος ζωής, ενσωματώνεται στη συμπεριφορά του ατόμου και χρωματίζει μονίμως την προσωπικότητά του. Πρέπει επίσης να τονιστεί, ότι τα πρώτα αδέρφια επιλέγουν τον «τύπο» τους μεταξύ όλων των εναλλακτικών μορφών, ενώ τα μικρότερα αναγκάζονται να επιλέγουν μεταξύ των υπόλοιπων τύπων που δεν έχουν επιλεγεί από τα μεγαλύτερα αδέρφια.

Η αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους οδηγεί μερικές φορές να κάνουν περίεργα πράγματα. Όπως το να μένουν ξάγρυπνοι αργά τη νύχτα για να ολοκληρώσουν ένα σχολικό project που το παιδί δεν πρόλαβε να κάνει. Ή να κάνουν μία ώρα δρόμο για να πάνε στον αγώνα του παιδιού μία επιγονατίδα που ξέχασε. Ή ακόμα και να… δωροδοκούν εκπαιδευτικούς για να «προσέξουν» το παιδί τους περισσότερο. Όμως, ένα από τα πιο περίεργα πράγματα που κάνουν οι γονείς είναι να αγαπούν τα παιδιά τους περισσότερο από τους συντρόφους τους.

Πριν καλέσετε την πρόνοια, ακούστε με: Φυσικά και πρέπει να αγαπάτε τα παιδιά σας. Φυσικά και οι ανάγκες τους πρέπει να έρχονται πρώτες. Αλλά όχι χωρίς σκέψη. Τα παιδιά, με τις επείγουσες και συχνά δυσδιάκριτες ανάγκες τους, εύκολα συγκεντρώνουν πάνω τους όλη την προσοχή. Οι σύντροφοί μας δεν έχουν ανάγκη να τους ταΐσουμε και να τους ντύσουμε και να τους σκουπίσουμε τα δάκρυα, και σίγουρα δεν είναι τόσο χαριτωμένοι. Το να αγαπάς τα παιδιά σου είναι λίγο σα να πηγαίνεις στο σχολείο –δεν έχεις επιλογή. Το να αγαπάς τον σύντροφό σου, όμως, είναι σα να πηγαίνεις στο Πανεπιστήμιο –είναι στο χέρι σου το κατά πόσο θα εμφανιστείς στα μαθήματα και θα συμμετέχεις.

Γιατί, λοιπόν, πρέπει να αγαπάμε τους συντρόφους μας περισσότερο;

Ένας λόγος είναι, για τα παιδιά. Έρευνες υποστηρίζουν, ότι τα παιδιά τον οποίων οι γονείς αγαπούν ο ένας τον άλλον είναι πιο ευτυχισμένα και νιώθουν πιο ασφαλή από εκείνα που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον χωρίς εμφανή αγάπη. Τα παιδιά αυτά έχουν έτσι ένα πρότυπο, όχι μόνο για το πώς πρέπει να είναι οι σχέσεις, αλλά και πώς πρέπει οι άνθρωποι να φέρονται ο ένας στον άλλον.

Άλλες έρευνες δείχνουν, ότι οι τσακωμοί των γονιών επηρεάζουν τα παιδιά και βλάπτουν τις μεταξύ τους σχέσεις –ειδικά την σχέση με τον πατέρα. Τα παιδιά με εχθρικούς γονείς συχνά κατηγορούν τους εαυτούς τους γι΄αυτό και τα πηγαίνουν χειρότερα στο σχολείο από τα παιδιά με αγαπημένους γονείς. Έρευνα στη Μ. Βρετανία έδειξε, ότι οι έφηβοι ήταν χαρούμενοι, όταν οι μαμάδες τους ήταν χαρούμενες με τους συντρόφους τους. Και αυτό ισχύει για τους γονείς που επιλέγουν να παραμείνουν μαζί. Τα αποτελέσματα για τα παιδιά χωρισμένων γονιών -ακόμα κι αν το διαζύγιο είναι απόλυτα πολιτισμένο- είναι πιο «σκούρα». Ένα από τα καλύτερα «δώρα», λοιπόν, που έχετε να κάνετε στο παιδί σας, είναι να αγαπάτε τον σύντροφό σας!

Αυτό το ξέραμε και στο παρελθόν, αλλά μάλλον το έχουμε ξεχάσει. Δημοσκόπηση του 2010 που ρώτησε νέους ανθρώπους αν πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο γάμος ή τα παιδιά, απάντησαν με μεγάλη διαφορά «τα παιδιά». Το 1997, όμως, η ίδια έρευνα είχε ισοσκελίσει τις απαντήσεις. Το να ποντάρεις, όμως, όλη σου την ευτυχία στα παιδιά, είναι μια στρατηγική που θα αποδώσει μόνο βραχυπρόθεσμα. Τα τρυφερά σου πλασματάκια θα γίνουν έφηβοι, που αποστρέφονται κάθε δημόσια εκδήλωση της αγάπης μας με καχυποψία, που συχνά έχουν νεύρα και «μούτρα». Και μετά φεύγουν. Τα μεγάλα παιδιά δεν θέλουν να είναι το αντικείμενο όλης σου της τρυφερότητας ή η αποθήκη των ονείρων σου, όπως και εσύ δεν ήθελες να σου αφηγούνται ένα ολόκληρο επεισόδιο Paw Patrol όταν ήταν μικρά. Αν έχεις κάνει σωστά τη δουλειά σου ως γονέως, μια μέρα το σπίτι σου θα φιλοξενεί εσένα, τον σύντροφό σου και συσκευές που θα στέλνουν στα παιδιά σου μηνύματα, τα οποία έπειτα εκείνα θα αγνοούν.

Οι γονείς αφοσιώνονται τόσο πολύ στο μεγάλωμα του παιδιού, ειδικά στις μέρες μας που έχουν γίνει «ελικόπτερα», που αποτραβιούνται από τη μεταξύ τους σχέση, ως ομάδα. Κάποιοι ψυχολόγοι λένε, ότι αυτός είναι ο λόγος που τα ποσοστά διαζυγίων έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών: Το ότι όταν φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι, δεν έχουν τίποτα να μοιραστούν πια.

Ένας γνωστός γεροντολόγος και συγγραφέας λέει, συγκεκριμένα, πόσο επικίνδυνη για τον γάμο είναι η «θολούρα της μέσης ηλικίας» με τα παιδιά και τις δραστηριότητες και τη δουλειά. Όπως ο ίδιος ο Karl Pillemer λέει, «είναι φοβερό πως υπάρχουν ζευγάρια που δεν θυμούνται καν πώς ήταν η ζωή τους με τον σύντροφό τους πριν αποκτήσουν παιδιά –από αυτό και μόνο φαίνεται το πόσο την έχουν εγκαταλείψει! Φτάνουν, λοιπόν, στα 50 και τα 55 και συνειδητοποιούν πως τους είναι αδύνατον να πάνε οι δυο τους σε ένα εστιατόριο και να ανοίξουν μια κουβέντα».

Ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε αυτή τη μετάλλαξη στη σχέση μας, είναι να θυμόμαστε, ότι τα παιδιά ΔΕΝ είναι ο λόγος που αποφασίσαμε να είμαστε μαζί με τον σύντροφό μας. Είναι σίγουρα ένα project που σε απορροφά και που πρέπει να αναλάβετε μαζί, σαν ένα τρισδιάστατο, κινούμενο παζλ που σου αντιμιλά και πετά τα ρούχα του στο πάτωμα. Δεν θέλετε να επικεντρωθείτε σε αυτό τόσο πολύ, ώστε να μη μπορείτε πια να καταλάβετε ο ένας τον άλλον.

Πηγή: time.com