«Τριάντα ενός Μαΐων και ο ενήλικος εαυτός μου φοβάται να είναι μόνος, φοβάται να δεσμευτεί, και κοιμάται επίσης με ένα λούτρινο σκυλάκι που ζητήθηκε για τα γενέθλια του τρέχοντος έτους, ειδικά για το εσωτερικό μου παιδί.
Αυτό είναι ειρωνικό, γιατί οι προθέσεις πίσω από την ανατροφή μου ήταν να είμαι ανεξάρτητη.
“Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου. Δεν θα είμαι πάντα κοντά για να σε βοηθάω”, ήταν φράσεις που τις άκουγα σχεδόν καθημερινά.
Όταν τα άκουγα όλα αυτά ως παιδί, δεν μπορούσα να αντιληφθώ τις συνέπειες που θα είχε η παραμέληση, στην μετέπειτα ζωή μου. Γιατί αυτό ήταν, παιδική παραμέληση.
Εάν έχετε βιώσει εγκατάλειψη, παραμέληση ή κακοποίηση κατά την παιδική ηλικία, πιθανότατα έχετε παρατηρήσει ότι στα σημεία στα οποία υποτίθεται ότι έπρεπε να έχετε καθοδήγηση ως παιδί, υπάρχουν κενά. Πιθανά ξέρετε πώς είναι να σας “πετάνε στο νερό, χωρίς να ξέρετε πώς να κολυμπήσετε”.
Το να έχουμε βρεθεί σε αυτή την θέση, επηρεάζει συχνά την ικανότητά μας να ζητάμε ή να αποδεχόμαστε βοήθεια. Γιατί; Επειδή ντρεπόμαστε που το χρειαζόμαστε. Αυτή η εσωτερικευμένη ντροπή, μας κάνει να αρνούμαστε πολλές φορές τη σύνδεση με ανθρώπους που μπορούν πραγματικά να μας ωφελήσουν και είναι υγιείς ψυχικά και πνευματικά.
Αντίθετα, τείνει να μας οδηγεί προς λάθος τύπους ανθρώπων. “Οι λανθασμένοι τύποι ανθρώπων” είναι αυτοί που έχουν κολλήσει στο σώμα του πόνου τους και που δεν ξέρουν ούτε πώς να μας σεβαστούν, ούτε πώς να μας βοηθήσουν, γιατί πολύ συχνά συναντιόμαστε μαζί τους σε αυτόν τον κοινό τόπο πόνου και απόσυρσης.
Οι γονείς μας, από τη γέννηση, είναι η κύριά μας πηγή αγάπης. Χωρίς αυτήν την πηγή αγάπης, μπορούμε να δεχτούμε ως στοργικό, οτιδήποτε φαίνεται να μοιάζει με αγάπη.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα ενήλικα πλέον παιδιά που έχουν βιώσει κακοποίηση, παραμέληση ή/και εγκατάλειψη στρέφονται κάποιες φορές στα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το σεξ, για να αισθανθούν οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που πραγματικά αισθάνονται.
Η παραμέληση ή η κακοποίησή μας είναι ένας σημαντικός λόγος που βρισκόμαστε σε καταχρηστικές σχέσεις και με τον εαυτό μας και με τους άλλους.
Μερικές φορές, αισθανόμαστε ένοχοι για τη θέση στην οποία έχουμε βρεθεί. Λέμε στον εαυτό μας, ότι εάν ήμασταν καλύτεροι, πιο αξιαγάπητοι, πιο πολύτιμοι, δεν θα μας είχαν φερθεί με τον τρόπο που μας φέρθηκαν. Αυτό το έχω πει κι εγώ, μεταξύ πολλών άλλων. Έτσι όμως, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις ενέργειες εκείνων που μας έχουν πληγώσει συναισθηματικά ή σωματικά.
Ο φόβος της επαναλαμβανόμενης εγκατάλειψης μπορεί να μας κάνει είτε να προσκολληθούμε σε σχέσεις εξάρτησης είτε να μην μπορέσουμε να αφεθούμε και να εμπλακούμε συναισθηματικά.
Κατά βάθος, νιώθουμε ντροπή για την αλήθεια μας, γιατί νιώθουμε ότι οφείλουμε να προστατεύσουμε τον γονέα που αγαπάμε και την εικόνα που έχουν οι άλλοι για αυτόν. Όμως όλο αυτό είναι ένας τοξικός μηχανισμός αντιμετώπισης της πραγματικότητας.
Το ξέρω γιατί έχω κάνει όλα τα παραπάνω σε διαφορετικούς χρόνους στη ζωή μου, ως αποτέλεσμα του παιδικού μου τραύματος.
Η αγάπη που έχουμε για τους γονείς μας δεν εξαφανίζεται ποτέ. Αυτό το παιδί είναι πάντα εκεί, επιθυμεί, λαχταρά και πονάει. Και εξαιτίας αυτής της αγάπης, καταστάσεις όπως αυτές μπορεί να μας κάνουν αμυντικούς προς τον γονιό ή τους γονείς που μας έφεραν αντιμέτωπους με όλα αυτά.
Ανεξάρτητα από το πόσο λίγο νόημα έχει για τους άλλους, ανεξάρτητα από το πόσο θυμωμένοι ή πληγωμένοι είμαστε, αυτά τα συναισθήματα προέρχονται από ένα πολύ βαθύτερο μέρος: την έλλειψη της πρώτης αγάπης που χρειαζόμασταν όσο τίποτε άλλο.
Η εγκατάλειψη της παιδικής ηλικίας, η παραμέληση και η κακοποίηση είναι τραυματικές εμπειρίες, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι. Και καθώς μεγαλώνουμε, εκείνο το παιδί που δεν πήρε αυτό που χρειαζόταν μένει μέσα μας, ουρλιάζοντας και φωνάζοντας και ενεργώντας παράλογα κάποιες φορές. Και τότε κάνει τον ενήλικο εαυτό μας να μοιάζει λιγότερο ενήλικας.
Αυτό συμβαίνει μέχρι να μάθουμε πώς να καθίσουμε μαζί με αυτό το πληγωμένο παιδί, να νιώσουμε μαζί του, να γίνουμε εμείς οι «γονείς» του και να το βοηθήσουμε να θεραπευτεί»
Το βρήκαμε εδώ
