Στα 10 του χρόνια εύχεται να μην ήταν ένα από τα τρία τελευταία παιδιά που έχουν μείνει να παίζουν στις παραλίες του νησιού Νόκντο.
«Θα ήταν ωραία να υπήρχαν περισσότερα παιδιά εδώ για να παίζουμε», λέει ο 10χρονος Chan-hee. Αντ’ αυτού ο 10χρονος παίζει με τον 66χρονο Kim Si-young, έναν από τους 100 περίπου κατοίκους του πάλαι ποτέ ζωηρού ψαροχωριού της Νότιας Κορέας.
«Αυτός (ο Κιμ) πάντα με φωνάζει και μοιράζεται μαζί μου κάτι νόστιμο που μπορεί να έχει», λέει ο μικρός Chan-hee στο Reuters. «Όχι δεν είναι ψέμα. Παίζω μαζί του μπάλα και μπάντμιντον. Και πάντα χάνω σκληρά», λέει από την πλευρά του ο 66χρονος Κιμ.
Μακριά από την παραλία και τον Chan-hee, ο Κιμ ξεφύλλιζε ένα φωτογραφικό άλμπουμ, που έδειχνε μία ηλιόλουστη ημέρα, εκατοντάδες κόσμου, παιδιά, ρύζι, κρασί… Εικόνες που του έφεραν δάκρυα στα μάτια. Αυτές οι εικόνες είναι 40 ετών και ξεθωριάζουν, όπως ακριβώς και οι προοπτικές του Νόκντο, ένα νησί που βρίσκεται 75 λεπτά μακριά από την δυτική ακτή της Νότιας Κορέας.
Έπεια από δεκαετίες που οι κάτοικοι μαζεύτηκαν στις πόλεις, αλλά και η πολιτική του ελέγχου γεννήσεων, οδήγησε το σχολείο του νησιού στο κλείσιμο. «Έκλαψα τόσο πολύ, όταν το σχολείο του νησιού έκλεισε το 2006. », είπε ο Κιμ.
«Θέλω να προστατεύσω το Νόκντο, όμως είναι τόσο λυπηρό να βλέπεις τον κόσμο εδώ ολοένα και να λιγοστεύει», προσθέτει.
Το Νόκντο που αδειάζει αντικατοπτρίζει τη δημογραφική ύφεση της τέταρτης πολυπληθέστερης οικονομίας της Ασίας, για πρώτη φορά πέρυσι. Έχει γίνει η κοινωνία με την γρηγορότερη γήρανση και το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων το 2020, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.
«Όταν ξεκινούσαμε τη στρατιωτική μας θητεία ορισμένοι από εμάς υποβαλλόμασταν σε εκτομή σπερματικού πόρου, προκειμένου να καμφθεί ο υπερπληθησμός», λέει ο Κιμ.
Προσφάτως, οι υψηλές τιμές σπιτιών στην Σεούλ, όπου ζουν τώρα 51 εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν κατηγορηθεί για τις λιγότερες γεννήσεις στη χώρα, ενώ η πανδημία του τελευταίου χρόνου επίσης αποθάρρυνε τα ζευγάρια από το να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.
Η Τράπεζα της Κορέας αναμένει ότι η χώρα θα ξεπεράσει την Ιαπωνία, ως η πιο γερασμένη κοινωνία στον κόσμο, συντομότερα από το 2045, όπως έχει προβλεφθεί, καθώς ο ρυθμός γονιμότητας μειώνεται πολύ γρηγορότερα από το αναμενόμενο, λόγω της πανδημίας.
Πολλοί μάλιστα προβλέπουν, ότι θα υπάρξει και έλλειψη εργατικών χεριών. Η κυβέρνηση, προκειμένου να αποφύγει αυτήν την έλλειψη, σχεδιάζει να ενθαρρύνει περισσότερες γυναίκες και μεγαλύτερους πολίτες να εργαστούν, καθώς επίσης και να δημιουργήσει νέες βίζα για να προσελκύσει και αλλοδαπούς επαγγελματίες.
Επιστρέφοντας στο Νόκντο, ο 42χρονος μπαμπάς του 10χρονου Chan-hee είναι ένας από τους νεότερους κατοίκους του νησιού και είναι πάστορας στη μοναδική εκκλησία του από το 2016.
Ο ίδιος περιγράφει το νησί ως ένα «παραδεισένιο μέρος», όπου τα τρία του παιδιά μπορούν να τρέχουν ελεύθερα παντού, ανησυχώντας μόνο για το πού θα βρει αγριοκάτσικα να κυνηγήσει, παρά να προσέχουν για την κίνηση στους δρόμους.
Σχεδιάζει να μείνει στο Νόκντο λόγω της δουλειάς του, όμως γνωρίζει, ότι η οικογένειά του δεν μπορεί να μείνει για πάντα εκεί, όχι μόνο επειδή δεν υπάρχουν σχολικές αίθουσες, παρά μόνο μία αυτοσχέδια τάξη και έναν δάσκαλο, με απόσπαση από την ενδοχώρα.
«Το πρώτο μου παιδί ο Chan-hee θα πρέπει σε δύο χρόνια να πάει γυμνάσιο. Θέλω να ελπίζω, ότι εδώ οι κάτοικοι θα βρουν έναν τρόπο να προσφέρουν δευτεροβάθμια εκπαίδευσει στο παιδί μου εδώ», σημειώνει ο πατέρας.
Για τον 10χρονο, το Νόκντο είναι το μέρος που αγαπά πολύ,ακόμη και χωρίς επιπλέον φίλους.
«Η Σεούλ είναι πολυπληθής, θορυβώδης και η ατμόσφαιρα είναι μολυσμένη. Εδώ δεν έχει κίνηση, έχει καθαρό αέρα και δεν έχει κίνηση. Μπορώ να παίξω έξω πιο ελεύθερος, όπως θέλω». λέει ο μικρός Chan-hee.
