«Από μικροί μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε τα γλυκά και τα παιχνίδια με τα αδέρφια μας…», τραγουδά η Νατάσσα Μποφίλιου και σίγουρα χτυπά «φλέβα» καθώς έρχονται βροχή στο μυαλό μας οι στιγμές που ως παιδιά αναγκαζόμασταν να μοιραστούμε κάτι με τα αδέρφια, τα ξαδέρφια ή τους φίλους μας.
Η Beth W. Μπορεί να μην έχει ακούσει το γνωστό ελληνικό άσμα, αλλά σίγουρα έχει βιώσει την ένταση που νιώθει ένα παιδί όταν του ζητούν να δώσει το παιχνίδι ή το γλυκό του. Τώρα, ως μητέρα πια, γράφει στο popsugar.com για το αν τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να μοιράζονται τα υπάρχοντά τους, με αφορμή το πρόγραμμα που ακολουθούν στον παιδικό σταθμό του γιου της.
«Υπάρχει μια συγκεκριμένη στρατηγική στο σχολείο του γιου μου όσον αφορά στο μοίρασμα. Τα παιδιά μπορούν να παίζουν με τα παιχνίδια όση ώρα θέλουν. Αν κάποιο παιδί θελήσει το παιχνίδι που έχει ένα άλλο πρέπει να περιμένει μέχρι το πρώτο παιδί να τελειώσει το παιχνίδι του. Οι δασκάλες, μάλιστα, «φυλούν» το παιχνίδι αν το παιδί χρειαστεί τουαλέτα ή πάει για κολατσιό. Και αυτό περιλαμβάνει τα πάντα. Από τα παιχνίδια μέσα στην αίθουσα μέχρι τα παιχνίδια στην αυλή.
Στην αρχή δεν έδωσα και μεγάλη σημασία σε αυτή τη στρατηγική. Ήταν ο κανόνας και δεν με πολυενδιέφερε. Τα παιδιά τον γνωρίζουν και τον ακολουθούν. Πρόσφατα, όμως, παρατήρησα μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση στο θέμα «μοιράζομαι» σε πολλά από τα μέρη που πηγαίνουμε με το γιο μου και αρχίζω να σκέφτομαι ότι υπάρχει σοβαρός λόγος που το σχολείο έχει αυτόν τον κανόνα…
Οι πιο πρόσφατες εμπειρίες μου με το θέμα είναι οι παρακάτω:
Η πρώτη αφορά στο παιδί μιας φίλης με την οποία είχαμε βρεθεί στο πάρκο μαζί. Το 2χρονο παιδί της είχε φέρει το αγαπημένο του αυτοκινητάκι. Ένα άλλο παιδάκι, λίγο μεγαλύτερο, πλησίασε τον μικρό και του ζήτησε να παίξει με το παιχνίδι. Το 2χρονο – όπως και κάθε 2χρονο- αντέδρασε αρνητικά και η μητέρα του άλλου παιδιού φώναξε στο δικό της: «Πάμε. Προφανώς και η μαμά του δεν του έχει μάθει να μοιράζεται». Η φίλη μου και εγώ σαστίσαμε. Κι αναρωτιέμαι: Όταν κάποιος απαιτεί κάτι η απάντηση «όχι» δεν είναι ποτέ αποδεκτή;
Η δεύτερη ιστορία συνέβη στο τοπικό εμπορικό κέντρο. Τα πρωινά της Παρασκευής γεμίζει ένας χώρος με παιχνίδια, μπάλες, μπαλόνια, κατασκευές αναρρίχησης, αυτοκίνητα και φυσικά φουσκωτά κάστρα μόνο για τα παιδιά. Σε αυτόν τον χώρο, λοιπόν, υπάρχει και ένα κόκκινο αυτοκίνητο, το οποίο ο γιος μου λατρεύει να οδηγεί. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε εκεί έπαιζε μαζί του για μιάμιση ώρα. Κάποια στιγμή μια μαμά τον πλησίασε και απαίτησε να αφήσει το παιδί της να ανέβει. «Εντάξει, τώρα είναι καιρός να του δώσεις το αυτοκίνητο», είπε συγκεκριμένα. Ο γιος μου την αγνόησε για πάρα πολλή ώρα, μέχρι που εκείνη τα παράτησε. Να τονίσω ότι στεκόμουν λιγάκι πιο δίπλα και ότι υπήρχαν κι άλλα αυτοκινητάκια για να μπορέσει το παιδί της να ανέβει. Ακόμα και ένα ίδιο με αυτό που έπαιζε ο γιος μου!
Και για να επανέλθω. Δεν συμφωνώ με καμία από τις παραπάνω προσεγγίσεις. Θεωρώ ότι κάνει πολύ μεγάλο κακό στα παιδιά να τους περνάμε το μήνυμα ότι μπορούν να έχουν κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλο μόνο και μόνο επειδή το θέλουν.
Καταλαβαίνω απόλυτα την ανάγκη που έχουν όλοι οι γονείς. Θέλουν να δώσουν στο παιδί τους τα πάντα, αλλά είναι ένα καλό μάθημα και για γονείς και για παιδιά να αντιληφθούν ότι δεν είναι πάντα δυνατό να έχεις τα… πάντα.
Άλλωστε, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι στον «έξω» κόσμο. Όταν το παιδί σας γίνει ενήλικας θα θεωρεί ότι μπορεί να αποκτήσει τα πάντα, απλώς απαιτώντας τα! Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει ήδη με τη νέα γενιά. Διαβάζω συχνά για νεαρούς και νεαρές που ζητούν αυξήσεις και προαγωγές μόνο και μόνο επειδή… εμφανίζονται στη δουλειά τους.
Κι αν η εξήγησή μου σας φαίνεται παράξενη σκεφτείτε λίγο την καθημερινότητά σας. Θα παρακάμπτατε τη σειρά στην τράπεζα επειδή βαριέστε να περιμένετε; Μήπως θα αρπάζατε το κινητό της διπλανής σας στο μετρό μόνο και μόνο επειδή είναι καλύτερο από το δικό σας; Δεν νομίζω…
Είναι δύσκολο, αλλά ας διδάξουμε στα παιδιά μας και την απογοήτευση. Είναι μια κατάσταση με την οποία θα έρθουν αντιμέτωπα, αλλά δεν θα ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν. Και εμείς δεν θα είμαστε πάντα δίπλα τους να για να διορθώνουμε τα πράγματα.
Ας τους δείξουμε πώς μπορούν να αποκτούν πράγματα μέσω της υπομονής, της σκληρής δουλειάς, της επιμέλειας και της συνέπειας…»
