Γράφει η Κωνσταντίνα Φατούρου*
«Σε ακούω να μιλάς στο παιδί σου και αναλογίζομαι: “Δεν ήσουν εσύ που αγωνιούσες για το πότε θα γίνεις μάνα;
Εσύ δεν έκλαιγες γοερά, όταν κινδύνευσε;
Δεν αναστέναξες γεμάτη ανακούφιση, όταν σού είπε ο γιατρός πως -ευτυχώς- πήγαν όλα καλά;”
Mε απατά η μνήμη μου ή άλλαξαν τόσα από τότε; Φταίει που -νομίζεις πως- δεν έχεις να παλέψεις για τα “αυτονόητα” σήμερα ή είναι η ίδια η φύση του ανθρώπου που υποτιμά, διαγράφει και ξεχνά εύκολα; Που αποσυνδέεται και θέτει την αλληλεπίδραση, τη συνδιαλλαγή, την ίδια την αγάπη, υπό το πρίσμα της εκπλήρωσης όρων;
Δεν ξέρω τι σού συμβαίνει, μα βλέπω καθαρά πόσα έχουν ανατραπεί από τότε. Μάχες κι ανάπαυλα πουθενά. Ματαιώσεις και η χαρά δυσεύρετη.
Άνθρωπέ μου, με τι αναμετριέσαι και ξεσπάς σαν αγρίμι; Και σε ποιον επιλέγεις να ξεδιπλωθείς με βιαιότητα;
Εσύ δεν ήσουν;
Πραγματικά, τι άλλαξε;
Τα παιδιά είναι προσωπικότητες ξεχωριστές από εμάς. Εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι το καλό τους. Όσο αναπτύσσονται, ξεδιπλώνουν το δυναμικό τους και είναι υπέροχο να παρατηρούμε αυτή τη διαδικασία. Να μαθαίνουμε από εκείνα και τη δική τους υποκειμενική πραγματικότητα. Να στεκόμαστε πλάι, καμιά φορά και πίσω.
Σαν εκείνον τον κηπουρό, που δε δουλεύει για το μεροκάματο, μα με μεράκι, επιμελείται κήπους, με σκοπό να παρακολουθεί τα μπουμπούκια και τους καρπούς, ώστε να τα βλέπει να ανθίζουν και να ωριμάζουν.
Δε γνωρίζει εξαρχής το αποτέλεσμα, τον καιρό, τα ζιζάνια, τη συγκομιδή. Δεν ξέρει αν αξίζει τόσος κάματος, ωστόσο επιδεικνύει πίστη κι επιμονή. Αγωνίζεται σιωπηλά κι ακούραστα. Στέκεται καρτερικά κι ευφραίνεται η ψυχή του, όποτε κι αν εκείνα ανθίσουν, επειδή τα νιώθει σαν ανταμοιβή στους κόπους του.
Είναι η φροντίδα, η αγάπη, η σύνδεση, ο χρόνος, ο μόχθος και η δύναμη της πίστης.
Τα παιδιά είναι άνθρωποι, επίσης. Παρακαλούμε, επιτρέπετέ τους να ανθίζουν…»
*Η Κωνσταντίνα Φατούρου είναι λογοθεραπεύτρια-λογοπαθολόγος και σύμβουλος ψυχικής υγείας.
