«Πάντα θα είσαι το αγοράκι μας»: Ζευγάρι μοιράζεται τις συγκλονιστικές τελευταίες στιγμές με το νεογέννητό του

«Πάντα θα είσαι το αγοράκι μας»: Ζευγάρι μοιράζεται τις συγκλονιστικές τελευταίες στιγμές με το νεογέννητό του

Περίμενε πώς και πώς να σφίξει το αγοράκι της στην αγκαλιά της, όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια. Μία μαμά περιγράφει τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε από την στιγμή που σταμάτησε να ακούγεται η καρδιά του μωρού της μέχρι που το αποχαιρέτησε για πάντα.

«Με τον σύζυγό μου ήμασταν παντρεμένοι για πέντε χρόνια. Πάντα θέλαμε να γίνουμε γονείς. Αφότου είχαμε προσπαθήσει κάποιες φορές, η πρώτη μου εγκυμοσύνη τελείωσε γρήγορα το 2016 με μία επείγουσα επέμβαση, λόγω έκτοπης κύησης.

Τελικά έμεινα έγκυος ξανά το 2018. Στις 17 εβδομάδες ανακαλύψαμε σε γενετική εξέταση, ότι ο μικρούλης μου θα γεννιόταν με σύνδρομο Down. Ήταν λίγο σοκαριστικό, αλλά θέλαμε πολύ να φέρουμε αυτό το πλασματάκι στον κόσμο. Λάτρεψα την εγκυμοσύνη μου, ενώ ένιωθα όλο και περισσότερο δεμένη με τον άντρα μου.

Λίγους μήνες μετά, τον Απρίλιο του 2019, πήγαμε για μία καθιερωμένη εξέταση στο νοσοκομείο. Με έβαλαν στο ίδιο δωμάτιο και άρχισαν να γίνονται οι συνήθεις διαδικασίες. Όμως, αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Η νοσοκόμα έκανε συνεχώς κύκλους με τον υπέρηχο για να εντοπίσει τον χτύπο της καρδιάς του. Της είπα σε ποιο σημείο τον εντοπίζαμε κάθε φορά, πιστεύοντας ότι απλά στόχευε σε λάθος σημείο. Αρχικά δεν είχα αγχωθεί τόσο. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί να είχε πάρει μία περίεργη στάση στην κοιλιά μου. Κάποια στιγμή, η νοσοκόμα σταμάτησε και με κοίταξε.

Έστειλα μήνυμα στον άντρα μου, λέγοντας ότι δεν μπορούσαμε να βρούμε τον χτύπο του μικρού κι εκείνος έτρεξε από τη δουλειά του αμέσως.  Είδαμε στην οθόνη τα ποδαράκια του, την κοιλίτσα του και στο τέλος το στήθος. Εκεί η νοσηλεύτρια έδειξε την οθόνη και είπε: η καρδιά του είναι ακριβώς εδώ και δεν φαίνεται να έχει χτύπο.

Η καρδιά μου άρχισε να σφίγγεται. Δεν είχα νιώσει τόσο πόνο σε όλη μου τη ζωή.  Στη συνέχεια κοίταξα τον σύζυγό μου και μπορούσα καθαρά να δω τον τρόμο στα μάτια του . Άρχια να κλαίω τόσο δυνατά που είμαι σίγουρη ότι ακούστηκα σε όλο το κτήριο.

Λίγο αργότερα, ήρθε και η γιατρός μου κλαμμένη κι εκείνη. Μας έδωσε τις επιλογές για τον τοκετό που ήδη γνωρίζαμε. Ήταν 5 Απριλίου, όταν κατάφερα να φτάσω περίπου στις 11 το πρωί πριν κάνω επισκληρίδειο. Ο υπέρηχος έδειξε ότι δεν ήταν σε καλή θέση το μωρό. Η γιατρός φαινόταν να έχει αμφιβολίες και με προετοίμαζε ψυχολογικά ότι μπορεί να χρειαζόταν καισαρική τομή.

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που οι μαίες δεν είχαν προλάβει ακόμη να βάλουν ούτε τα γάντια τους. Άρχισε να βγαίνει το μωρό πρώτα με τον ποπό του και μετά τα πόδια! Ο μικρούλης μου γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 2019, στις 35 εβδομάδες. Υπέθετα ότι θα έβλεπα ένα νεκρό μωρό, και θα φοβόμουν. Όμως ένιωσα το αντίθετο Ήθελα να τον ξεσκεπάσω από την κουβερτούλα για να δω κάθε χαρακτηριστικό του. Το δερματάκι του ήταν τόσο εύθραυστα που νομίζαμε ότι θα σκιστεί. Το μωρό που κουβαλούσα 35 εβδομάδες στην κοιλιά μου και περίμενα μέρα με τη μέρα να το δω. Τώρα το ξεσκεπάζω προσεκτικά, προσπαθώντας να χορτάσω κάθε του λεπτομέρεια, τις μικρές του μπουκλίτσες, τα πατουσάκια του… Ήμασταν τυχεροί που θα μπορούσαμε να τον κρατήσουμε όλη νύχτα. Κράτησα κρύο το δωμάτιο για να διατηρηθεί όσο το δυνατόν καλύτερα το σωματάκι του. Τα χειλάκια του άρχισαν να στεγνώνουν και με μία βρεγμένη πετσέτα προσπαθούσα να του τα κρατήσω υγρά.

Η επόμενη μέρα ήρθε κι εγώ έπρεπε να τον αποχωριστών. Έτσι του έγραψα ένα γράμμα, πριν τον αφήσω για πάντα:

Μωράκι μου, κάθομαι εδώ στο κρεβάτι του μαιευτηρίου δίπλα σου και δεν μπορώ να βοηθήσω, παρά να νιώσω μόνο συναισθήματα. Τα χειλάκια σου μελάνιασαν και έχασες όλο το χρώμα από το προσωπάκι σου. Όταν άκουσα ένα κλάμα από το διάδρομο νόμισα πως ήσουν εσύ. Για αυτό ετοιμαζόμουν, ότι θα κοιμόσουν στο μικρό λίκνο που είχαμε ήδη ετοιμάσει για σένα, για τις νύχτες που θα με κρατούσες ξάγρυπνη για να σε θηλάσω., για να συναντήσεις τη μεγάλη σου αδελφούλα, για να είσαι στη ζωή μας. Φοβάμαι να γυρίσω σπίτι. Φοβάμαι να δω το όμορφο δωμάτιό σου χωρίς εσένα και όλα τα δώρα σου που έχουν μείνει στα κουτιά. Φοβάμαι πώς θα είναι η νέα πραγματικότητά μου. Είσαι τόσο όμορφο, είμαι τόσο ευγνώμων που με έκανες να δω τι ζωή και τους ανθρώπους με άλλο μάτι. Ξέρω ότι θα είσαι αγκαλιασμένο από αγάπη στον Παράδεισο. Θα νιώθουμε πάντα το γλυκό σου πνεύμα, θα είσαι πάντα το αγοράκι μας. Μέχρι να ειδωθούμε ξανά. Σε αγαπώ η μαμά σου»

Διαβάστε επίσης:

Κορυφώνονται οι επαναλοιμώξεις κορωνοϊού στην Κύπρο: Γιατί κάποιοι κολλάνε ξανά και ξανά;

Επική διάσωση: Περαστικοί σήκωσαν με τα χέρια τους ολόκληρο τζιπ για να απεγκλωβίσουν κοριτσάκι! (video)

Oικογενειακή εκδρομή στην Καλαβασό για υπέροχα δωρεάν βιωματικά εργαστήρια!