«Ο καρκίνος δεν τον σταμάτησε από το να είναι ο καλύτερος μπαμπάς»

«Ο καρκίνος δεν τον σταμάτησε από το να είναι ο καλύτερος μπαμπάς»

«Πριν από έναν χρόνο, ο πιο ευγενικός, στοργικός και δοτικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στη γη. Ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου έφυγε μαζί του εκείνη την ημέρα.

Ήθελε να είναι σίγουρος, ότι μας άφηνε πολλά να θυμόμαστε και να γελάμε, από τις αστείες επιθυμίες του για το πού θα σκορπίσουμε την τέφρα του, μεχρι όλα τα τρελά πράγματα που είχε μέσα στο σπίτι και τα οποία τα βρήκαμε όταν καθαρίζαμε για να τα πουλήσουμε.

Η ζωή χωρίς εκείνον δεν ήταν κάτι που δεν είχε περάσει στιγμή από το μυαλό μας. Συχνά με κοιτούσε και μου χαμογελούσε, λέγοντας «θέλω να σε δω γριούλα με ρυτίδες». Ήθελε να εργαστεί τα επόμενα 30 χρόνια στους σιδηροδρόμους, μετά να πάρει σύνταξη και να βλέπει τα εγγόνια μας να μεγαλώνουν. Και κάθε σύζυγος σιδηροδρομικού γνωρίζει με πόση λαχτάρα περιμένει αυτήν την συνταξιοδότηση. Ανυπομονούσε να βλέπει το παιδί μας να μεγαλώνει.

Ήταν τόσο δοτικός και λάτρευε την κόρη μας, κάτι που έκανε την καρδιά μου να σκιρτά. Μας παρείχε την καλύτερη ζωή που μπορούσε και δεν ήθελε να μας λείψει ποτέ τίποτα.

Ήταν πάντα ένας άνθρωπος που έφερνε τη χαρά, διασκέδαζε όλον τον κόσμο, ήταν αφοπλιστικός και ετοιμόλογος. Αν δεν ήσουν φίλος του από την αρχή, γινόσουν πολύ γρήγορα. Είχε μία σπάνια και γοητευτική προσωπικότητα. Όλοι τον αγαπούσαν. 

Ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του ήταν η προσφορά. Ήθελε να το κάνει αθόρυβα, δεν έψαχνε την αναγνώριση και τα συγχαρητήρια για αυτό. Στα χρόνια που ήμασταν μαζί τον έβλεπα να πληρώνει λογαριασμούς για ανθρώπους, να στέλνει πράγματα ανώνυμα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, να βοηθά τους φίλους του με διάφορα ζητήματα που εκείνοι δυσκολεύονταν να διαχειριστούν. Ήταν τόσο καλός. Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος που να είχε βοηθήσει και να του ζήτησε αντάλλαγμα.

Όταν ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ένα βράδυ που είχε πολύ κρύο είχαμε πάει σε ένα εστιατόριο. Εκεί είδαμε τους υπαλλήλους να προσπαθύν να διώξουν έναν άστεγο έξω. Ο άντρας μου πήγε και του αγόρασε ένα γεύμα, κάθισε μαζί του και του είπε να το φάει αργά και να το απολαύσει. Δεν υπήρχε κάποιος που να μπορούσε να αντισταθεί στην καλοσύνη του.

«Ο καρκινος δεν τον σταματησε απο τιποτα»

Τη μέρα που διαγνώστηκε με καρκίνο, όλη η κοινότητα στάθηκε κοντά μας. Ξέρω ότι είχε στεναχωρηθεί πολύ, αλλά προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο. Βλέπαμε ο ένας τον άλλον στα χειρότερά μας, είχαμε αντιμετωπίσει δυσκολίες, αλλά τίποτα δεν μας χώρισε. Δεν ήμασταν οι τέλειοι.

Είμαι δύσκολος άνθρωπος, όμως εκείνος με αγάπησε. Μέχρι την τελευταία του ανάσα. Εκείνος μπορούσε να δει μία χαραμάδα φωτός εκεί που εγώ αδυνατούσα. Διαχειριζόταν τις χειρότερες καταστάσεις και τις έκανε να μοιάζουν όσο το δυνατόν καλύτερες, πάντα με χιούμορ.

Οι οδηγίες που μας έδωσε όταν ήξερε πια ότι δεν θα ζήσει για πολύ ήταν να συνεχίσουμε, να αγαπάμε, να γελάμε, γιατί πίστευε, πως το χιούμορ ήταν το γιατρικό σε κάθε κατάσταση.

Ο καρκίνος δεν τον σταμάτησε από το να παίζει και να χορεύει στο σπίτι, από το να είναι ο καλύτερος μπαμπάς που θα μπορούσε να έχει η κόρη μας. Ο καρκίνος δεν του έκλεψε τη γοητεία. Αντίθετα, έκανε ακόμη πιο εμφανές το ποιος ήταν και τι ήταν σημαντικό. Ζούσε τη ζωή, γνωρίζοντας ότι δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του. Αγαπούσε την ταχτύτητα και πάντα θεωρούσα ότι αυτό θα του στοίχιζε κάποια στιγμή τη ζωή.

«ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΑΣ»

Τώρα τον βλέπω κάθε μέρα μέσα από την κόρη μας. Είναι το πιο θαυμάσιο κομμάτι του. Μοιάζει πολύ και στους δυο μας, όμως η μεγάλη της καρδιά και η ικανότητά της να κάνει τους πάντες να την αγαπούν, τα έχει κληρονομήσει από εκείνον.

Μου ραγίζει την καρδιά το γεγονός ότι πρέπει να ζει χωρίς εκείνον, ότι δεν θα τον έχει στις σημαντικότερες στιγμές της.

Πολλοί φίλοι μας ρωτούν πώς είμαστε σήμερα, ένα χρόνο μετά. Τους είπα ότι θα φάμε παγωτό, επειδή το λάτρευε, θα κάνουμε μία κούρσα ταχύτητας στον αγαπημένο του δρόμο, θα δούμε βίντεο με εκείνον μέσα, απλά για να ακούσουμε τη φωνή του και θα δούλε φωτογραφίες.

Όσο προχωρά η ζωή θα τον θυμόμαστε για το πνεύμα του, το χαμόγελό του, την απεριόριστη αγάπη του για τους ανθρώπους και το καλό που τους έκανε. Ήθελε να είναι όλοι χαρούμενοι.

Μπορεί να έφυγε, αλλά το πνεύμα του είναι ακόμη εδώ και ζει στην καρδιά της κόρης μας, που του μοιάζει τόσο πολύ. Θα τον αγαπώ για πάντα»

Διαβάστε επίσης:

Άνεργος μόνος μπαμπάς επιλέγει να μην φάει, για να πάρει ρούχα και παπούτσια στην κόρη του

Ο μπαμπάς είναι αυτός που θα σε πείσει ότι μπορείς, όταν όλοι κι όλα λένε το αντίθετο

Μπαμπάς χάρισε το μισό συκώτι του στην κόρη του για να τη σώσει