Νόβακ Τζόκοβιτς: Το παιδί που έπαιζε τένις ανάμεσα στα ερείπια των βομβαρδισμών

Το βράδυ της Κυριακής παρακολουθήσαμε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς τελικούς του Ρολάν Γκαρός, ανάμεσα στο ανερχόμενο αστέρι και νο 4 στην παγκόσμια κατάταξη Στέφανο Τσιτσιπά και το νούμερο 1, τον θρύλο Νόβακ Τζόκοβιτς.

Νικητής αναδείχθηκε ο Τζόκοβιτς, ο οποίος υποκλίθηκε στο ταλέντο και αποθέωσε τον νεαρό Έλληνα τενίστα. Γιατί ο «Νόλε», όπως είναι ένα από τα παρατσούκλια του, είναι ένας σπουδαίος αθλητής με ένα απέραντο μεγαλείο ψυχής.

«Καταλαβαίνω πως νιώθει μετά από έναν χαμένο τελικό ενός Γκραν Σλαμ ο Στέφανος. Είναι τα παιχνίδια που μαθαίνεις περισσότερα από κάθε άλλο. Θα βγει πολύ πιο δυνατός από αυτό και είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσει πολλά Γκραν Σλαμ στη καριέρα του. Συγχαρητήρια σε εκείνον και την ομάδα του», ήταν τα λόγια του την ώρα της απονομής, ενώ ευχαρίστησε τους Σέρβους συμπατριώτες του που τον στηρίζουν, μίλησε με θέρμη για τα «αδέρφια» του, τους Ελληνες, με τους οποίους -όπως είπε- έχει μια μοναδική σχέση και τους εκτιμά ιδιαιτέρως.

Ένας άνθρωπος με μία προσωπική ιστορία που έχει να μας διδάξει πολλά.

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς δεν είναι ένας τυχαίος αθλητής, αλλά ένας άνθρωπος που κατάφερε να ξεπεράσει τον πόλεμο της Σερβίας, και μέσα από τα συντρίμμια του πολέμου να βρει τον αθλητισμό ως διέξοδο προς το καλύτερο. Αντί να αποτελέσει τροχοπέδη, να τον καταβάλει συναισθηματικά, ψυχικά, τού έδωσε δύναμη να συνεχίσει.

Ξεκίνησε να παίζει τένις στα 4 του

Γεννημένος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ο «Νόλε» ή «Djoker» ξεκίνησε τις πρώτες του δειλές μπαλιές με τη ρακέτα σε ηλικία 4 ετών, ενώ στα 6 του συστήθηκε στον κόσμο του τένις. Η απίστευτη δεξιοτεχνία του με τη ρακέτα τράβηξε την προσοχή της τενίστριας Γελένα Γκέντσιτς και σύντομα έγινε η προπονήτριά του.

Έξι χρόνια αργότερα, βιώνει τον πόλεμο. Σε ηλικία 12 ετών, θυμάται τον τρόμο που είχε νιώσει κατά τη διάρκεια των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών κατά της Σερβίας και του Μαυροβουνίου το 1999, γεγονός που τον οδήγησε σε καταφύγιο, στο σπίτι του παππού του στο Βελιγράδι.

Έμειναν στο καταφύγιο, μαζί με άλλες 20 οικογένειες, επί 78 ημέρες, αντιμετωπίζοντας μεγάλες στερήσεις και δυσκολίες. Ο ίδιος σε ένα οδοιπορικό στο σημείο, είχε μιλήσει για τον ψυχολογικό αντίκτυπο που είχε ο πόλεμος σε εκείνον και την οικογένειά του και πόσο περίεργο και τρομακτικό ήταν στην αρχή. Ωστόσο, άρχισαν να «συνηθίζουν» τις εκρήξεις και να τις εκλαμβάνουν ως κάτι «φυσιολογικό», καθημερινό.

«Είναι τόσο διαφορετικά τώρα. Δεν θυμάμαι πάρα πολλά, ήμουν μικρός, θυμάμαι μόνο να νιώθω ανασφάλεια και συναισθηματικά άβολα. Δεν μπορούσα να ξέρω τι θα έφερνε το επόμενο λεπτό για εμένα, τα αδέλφια μου, την οικογένειά μου. Ήταν μία τρομακτική εμπειρία για όλους. Ειδικά για τα παιδιά. Δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τι συνέβαινε», είχε αναφέρει ο ίδιος ο Τζόκοβιτς.

«Ένα μήνα μετά σταματήσαμε να αντιδράμε σε αυτό. Θυμάμαι να γιορτάζω τα 12α γενέθλιά μου και όταν μου τραγουδούσαν το τραγουδάκι των γενεθλίων, ένα αεροσκάφος πέρασε από πάνω», πρόσθεσε.

«Έπαιζα τένις χωρίς φιλέ, ανάμεσα στα ερείπια»

Μέσα σε αντίξοες συνθήκες, κατάφερε να βρει τη χαρά και τη διέξοδο στο τένις με την προπονήτριά του Γελένα Γέντσιτς. Συναντιούνταν συνήθως σε μέρη που μόλις είχαν επιτεθεί οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, καθώς υπέθεταν ότι δεν θα ξαναεπιτεθούν εκεί που είχαν ήδη χτυπήσει.

Επαιζε τένις χωρίς  φιλέ ή σε ανάμεσα σε χαλάσματα. Άλλοτε πήγαινε για προπόνηση στον χώρο που βρισκόταν δίπλα σε μια στρατιωτική βάση, που όμως δεν ήταν ασφαλής, αφού οι νατοϊκές δυνάμεις συνήθιζαν να πραγματοποιούν επιθέσεις κοντά σε περιοχές, όπου υπήρχαν βάσεις.

Όπως ο ίδιος λέει, προέρχεται από το «τίποτα». Κι ενώ οι συνθήκες έμοιαζαν να είναι εναντίον του, εκείνος είχε το πάθος. Ακόμη κι αν κάτι έμοιαζε άπιαστο όνειρο ο «Νόλε» απέδειξε πως μπορεί να συμβεί. Παραδέχθηκε, πάντως, ότι αυτή του η εμπειρία από τους βομβαρδισμούς, τον γέμισε θυμό όσο μεγάλωνε. Και αυτός ο θυμός τον βοήθησε να ξεκινήσει την καριέρα του. Παρόλα αυτά, έχει βρει τον τρόπο να συγχωρεί και να συνεχίζει. Έγινε η φιλοσοφία της ζωής του.

«Αυτός ο θυμός που είχα με βοήθησε με το τένις. Όμως κάτι άλλαξε. Δεν έχω θυμό πια μέσα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έγινε, αλλά δεν θεωρώ ταυτόχρονα, ότι πρέπει να παραμένουμε προσκολλημένοι σε συναισθήματα μίσους, θυμού, οργής. Πώς είναι δυνατό μεγάλες χώρες να βομβαρδίζουν μικρότερες; Αβοήθητοι άνθρωποι στους δρόμους, και καταστροφή μόνο. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν υπάρχει δικαίωση για τον πόλεμο. Αυτό έκανε εμένα και όλη τη Σερβία να θυμώσουμε. Αυτές οι πληγές παραμένουν σε όλους. Όμως, δούλεψα με τον εαυτό μου για αυτά τα συναισθήματα. Συγχώρησα. Πρέπει να συγχωρούμε. Πώς μπορείς να είσαι γεμάτος από άλλα συναισθήματα πέρα από την αγάπη; Η αγάπη είναι η συγχώρεση. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής μου», σημείωσε ο Τζόκοβιτς.

Ο τενίστας, ο άνθρωπος που είναι κοντά στα παιδιά

Αυτές οι μνήμες του οδήγησαν τον Τζόκοβιτς να ιδρύσει έναν οργανισμό για τα παιδιά. Δημιούργησε το Ίδρυμα Νόβακ Τζοκοβιτς το οποίο διευθύνει η σύντροφος του και μητέρα των δύο παιδιών τους και το οποίο στο επίκεντρο του έχει τα παιδιά.

Μάλιστα, το ίδρυμά του χρηματοδοτεί τέσσερις ερευνητές του Χάρβαρντ το χρόνο για μελέτες αναφορικά με τη βελτίωση των συνθηκών ζωής για παιδιά που αντιμετωπζίζουν βία και φτώχεια.

«Το να μεγαλώνεις σε μία χώρα διαλυμένη από τον πόλεμο δεν είναι εύκολο για κανέναν, πόσο μάλλον για τα παιδιά. Δεν έχουν τον μηχανισμό διαχείρισης του τοξικού περιβάλλοντος όπως οι μεγάλοι και ο αντίκτυπος στη ζωή τους είναι τρομακτικός.  Ζώντας με αυτόν τον φόβο είναι επιζήμιο για την ανάπτυξη των παιδιών. Και γνωρίζοντας προσωπικά πώς είναι να νιώθεις έτσι, υποσχέθηκα πριν από χρόνια στον εαυτό μου, πως αν μπορέσω θα κάνω τα πάντα για να βοηθήσω αυτά τα παιδιά», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του στο BBC.

Από τις σημαντικότερες δωρεές του είναι τα 102.000 ευρώ για την κατασκευή σχολείου στην περιοχή του Trstenik ενώ συνολικά το Ίδρυμα έχει ανακατασκευάσει και κατασκευάσει 45 νηπιαγωγεία, βοηθώντας περισσότερα από 22.000 παιδιά στη Σερβία, ενώ έχει απασχολήσει και 1.600 εκπαιδευτικούς.

Το 2020 ξεχώρισε η δωρεά 1.000.000 ευρώ προς την χώρα του, έτσι ώστε να καταφέρει να εξοπλιστεί στη μάχη με την πανδημία.

Όλα αυτά αποτελούν τους λόγους που ο Νόβακ Τζόκοβιτς αντιμετωπίζεται ως εθνικός ήρωας στη Σερβία. Μπορεί οι εξαιρετικές του επιδόσεις στο τένις, το Νο 1 στην παγκόσμια κατάταξη, τα τρόπαια και οι τίτλοι να είναι αξιομνημόνευτες, ωστόσο η κοινωνική προσφορά είναι οι αρετές που τον κάνουν να ξεχωρίζει και να ανεβαίνει στο πιο σημαντικό βάθρο: αυτό της ανθρωπιάς.